Morgen wordt ze twaalf en ze heeft om drie dingen gevraagd

Er hangt sinds vanmiddag een slinger in de kamer die we sinds 2015 elk jaar ophangen en waar de letter A uit is gevallen. Er staat nu VERJARDAG. Dat is drie jaar geleden gebeurd en er is nooit meer iets aan gedaan, want inmiddels is de fout het leukste eraan.

Fenna heeft hem zelf opgehangen. Dat deed ik altijd.

Morgen wordt ze twaalf.

De drie dingen

Ze heeft twee weken geleden aan tafel gezegd wat ze wilde. Niet als een verlanglijstje, meer als een agenda-overleg, met haar handen plat op tafel.

Eén: geen middag met visite. Geen ooms, geen tantes, geen buren die even langskomen met iets in een tasje. Alleen oma Riet en opa Wim, en die pas om vijf uur, en die blijven eten. Ilse van hiernaast mag wel aanbellen maar niet gaan zitten, en dat heeft ze niet zo gezegd maar dat is wel wat ze bedoelde en ik heb het aan Ilse doorgegeven in mildere bewoordingen.

Twee: overdag met Noor en Roos naar Zwolle. Met de bus. Zonder ons. Van elf tot vier, en ze houdt haar telefoon van Thijs bij zich, want ze heeft er zelf nog geen.

Drie: geld. Niet als grap, niet omdat ze niks kon bedenken. Ze heeft het gevraagd voor iets in augustus en ze heeft er niet bij gezegd wat dat is.

Dat derde ding staat me het meest bij.

Het ding dat er niet bij stond

Ik heb er één keer naar gevraagd en toen kreeg ik als antwoord dat het geen verrassing is, dat ze het gewoon nog niet wil zeggen, en dat het niks is waar wij van schrikken.

Dat is een geruststelling die je alleen krijgt van iemand die precies weet hoe je in elkaar zit.

Ik heb Thijs gevraagd of hij het wist. Hij zei nee. Hij zei het op de manier waarop hij nee zegt als het waar is, dus dat klopte.

Ik weet inmiddels ook wel wat het waarschijnlijk is, en daar komt hier vast nog een keer een stuk over. Wat me bezighoudt is niet wat het is. Wat me bezighoudt is dat ze in juni al zit te plannen voor augustus, voor de maand waarin ze op een fiets naar een gebouw gaat waar bijna niemand haar kent, en dat ze daar dus over nadenkt zonder dat wij het merken.

Terwijl ik dacht dat ik alles wist. Ik heb dit voorjaar zes weken lopen piekeren over die schoolkeuze en zij heeft dat toen allang afgehandeld, en nu doet ze het weer.

Wat er morgen gebeurt

Ze wordt om een uur of acht wakker en ze doet alsof dat toevallig is, en dan komt Bram binnen die dan al drie kwartier wakker is en die het al drie kwartier niet meer houdt.

Er is beschuit met muisjes, want dat is bij ons de regel op verjaardagen en die regel geldt tot je het huis uit gaat.

Er komen drie pakjes. Eén van ons, één van Bram en Loes samen, en één van Nienke die morgen belt en die van tevoren aan mij heeft gevraagd of het wel goed was, wat ze nooit doet.

Om elf uur staat ze bij de bushalte. Ik breng haar niet.

Om vijf uur komt oma Riet met een taart die volgens haar iets scheef is geworden, en opa Wim met bonen die niemand gevraagd heeft.

En dan is het klaar en dan is het gewoon zondagavond en dan is het maandag weer school, met nog drie dagen tot de musical.

Vanavond

Ze zit boven. Er komt muziek uit die kamer die ik nog steeds niet ken en die ik ook niet ga opzoeken.

Loes is beneden bezig met een tekening waarvan ze zegt dat het een taart is en waarvan ik denk dat het een taart is. Bram heeft twee keer gevraagd of hij morgen ook iets krijgt, en het antwoord was twee keer nee, en hij vroeg het de tweede keer duidelijk voor de vorm.

Wolk ligt onder de tafel op de plek waar hij altijd ligt.

Ik heb net de slinger nog een keer rechtgehangen, want hij hing scheef bij het raam. En toen ik daar stond, met die letters in mijn hand, dacht ik eraan dat ik hem volgend jaar ophang voor iemand die in de brugklas zit.

Er staat VERJARDAG. Dat blijft zo.