Ik zou alleen het programmaboekje maken en sta nu vier avonden in de gymzaal

Het begon met één zin in een app-groep waar ik in zit sinds Fenna in groep 6 zat en waar ik normaal gesproken alleen op reageer met een duim.

Merel, jij doet toch iets met vormgeving? Zou jij het programmaboekje willen opmaken?

Ja hoor, schreef ik. Stuur de tekst maar.

Dat was drie weken geleden en dat is het laatste moment geweest waarop dit een klusje was.

Hoe je van een programmaboekje in een gymzaal belandt

Het programmaboekje was zo klaar. Een A5, vier pagina’s, vierentwintig namen, de titel van het stuk, dank aan de ouderraad, en een tekening van een kind uit groep 5 die ik heb ingescand en heb moeten bijwerken omdat er koffie op zat.

Anderhalf uur werk. Dat is echt alles.

Toen belde Hester, die de musicalcommissie doet en die het al drie jaar doet en die het volgens haar dit jaar voor het laatst doet omdat haar jongste er nu ook af gaat. Of ik toevallig ook even naar het decor wilde kijken. Niet maken, alleen kijken, want ze hadden een schets van een van de kinderen en niemand wist hoe ze dat groot moesten krijgen.

Ik ben gaan kijken.

Dat is de fout. Als je gaat kijken, ben je binnen.

Want dan zie je die schets, en dan zie je meteen hoe het wel kan, en dan hoor je jezelf zeggen dat het eigenlijk best simpel is als je het opdeelt in zes platen. En dan zegt Hester dat ze niet weet waar je zulke platen vandaan haalt en dan zeg je dat je man dat wel weet.

Thijs wist dat inderdaad.

Zes platen en een kleur die niet bestaat

De platen staan sinds twee weken in onze schuur, tegen de wand waar in december de kerstspullen stonden. Ze zijn tweeënhalf bij anderhalve meter en ze staan precies zo dat je niet meer bij de fietspomp kunt.

De musical speelt zich af op een eiland en op een boot. Dat is alles wat ik erover mag zeggen van Fenna, die vindt dat ik al veel te veel weet.

Wat je dan nodig hebt is water, en water is een probleem. Water is niet blauw. Iedereen die ooit naar de IJssel heeft gekeken weet dat water grijs is met een beetje bruin en soms iets groens erin, en als je dat op een decorplaat zet ziet het eruit als een muur die af moet.

Ik heb er drie avonden over gedaan om ergens uit te komen. Uiteindelijk is het drie kleuren geworden die over elkaar heen gaan, met een roller en daarna met een droge kwast, en de onderste laag is een pot verf uit onze eigen schuur die daar sinds de badkamer stond en waarvan niemand meer wist waar hij voor bedoeld was.

Die kleur staat nu op zes platen in een gymzaal in Wijhe. Ik weet nog steeds niet hoe hij heet.

Wie er meehielpen

Dit is het stuk dat ik van tevoren niet had bedacht.

Er kwamen op maandagavond vier ouders opdagen die ik van gezicht ken van het hek en van niets anders. Op dinsdag waren het er zes. Woensdag stonden er acht kinderen uit groep 8 met kwasten in hun hand die alle acht meer verf op zichzelf hebben gekregen dan op de plaat, en Hester heeft toen een keuze gemaakt en die keuze was dat het niet uitmaakt.

Er is een radio meegenomen. Er is koffie gehaald uit de personeelskamer, wat volgens de conciërge niet mag. Er is door een vader die ik alleen ken als de vader van Tijmen anderhalf uur gepraat over een aanhanger.

Wat ik daar niet op had gerekend, is hoeveel je in vier avonden te weten komt over mensen bij wie je acht jaar lang alleen maar naast hebt gestaan bij een hek. Ik weet nu van de vader van Tijmen dat hij in de winter zijn werk kwijt is geraakt en er sinds april weer een heeft. Ik weet van een moeder die ik altijd voor stug hield dat ze dat helemaal niet is, ze heeft alleen een hekel aan gesprekken die bij het hek beginnen en na drie minuten weer ophouden.

Dat is dus wat een gymzaal met een radio en een pot verf met je doet. Je staat er een uur of zes bij elkaar en dan gaat het ergens over.

En op woensdag rond negen uur, toen de kinderen weg waren en de vloer vol lag met kranten, stond ik met Hester tegen de gymtoestellen aan naar zes natte platen te kijken en zei zij dat het na dit jaar iemand anders moet doen.

Ik heb niets gezegd. Ik ben over twee jaar met Bram aan de beurt en over acht jaar met Loes, en zij is dan al lang klaar.

Wat Fenna ervan vindt

Dat is een goede vraag en het eerlijke antwoord is dat ik het niet helemaal weet.

Ze heeft gezegd: “Je hoeft dit niet te doen, hoor.”

Dat kan twee dingen betekenen en ik heb beide overwogen. Het kan betekenen dat ze zich schaamt, want ik ben haar moeder en ik sta in haar gymzaal met verf op mijn broek. Het kan ook betekenen dat ze bang is dat ik het te zwaar maak voor mezelf, want dat is een ding dat ze doet en dat ze van niemand heeft.

Ik heb gevraagd wat ze bedoelde. Ze zei dat ze het wel goed vond zolang ik niet met haar praat als er anderen bij zijn.

Dat is een afspraak waar ik prima mee kan leven en waar ik me woensdag ook aan gehouden heb, met moeite, want ze stond twee meter verderop een kabel op te rollen alsof ze dat al jaren doet.

Waarom ik ja heb gezegd

Ik heb sinds april geen collega’s meer en ik heb sinds april ook geen excuus meer.

Dat is de praktische kant. Toen ik nog drie dagen naar Zwolle reed, was het antwoord op dit soort vragen simpel, want dan werkte ik en dan kon het niet. Nu werk ik thuis, en thuis werken ziet er van buitenaf uit als beschikbaar zijn. Dat is een ding waar ik dit hele voorjaar tegenaan loop en dat ik nog steeds niet goed opgelost heb.

Maar dat is niet waarom ik ja heb gezegd.

Ik heb ja gezegd omdat dit de laatste keer is dat ik in dat gebouw iets doe waar zij bij hoort. Over drie weken loopt ze daar voor het laatst met een tas naar buiten, en daarna is het acht jaar geweest en is het klaar.

Ik heb dat op dinsdagavond tegen niemand gezegd en op woensdagavond tegen Thijs, in de auto, in één zin, en hij heeft geknikt en gezegd dat hij de platen donderdag wel zou brengen.

Ze staan er nu. Ze zijn droog.

Volgende week donderdag om zeven uur gaat het licht uit en dan zijn ze een eiland.