Fenna kreeg twee zinnen in de musical en was daar blij mee

Woensdagmiddag kwam ze binnen, zette haar tas op de grond, pakte een boterham en zei tussen twee happen door dat ze het licht en het geluid doet.

Ik heb “o” gezegd.

Dat is het geluid dat ik maakte. Eén letter, en er zat precies genoeg in die letter voor haar om zich om te draaien en te vragen wat ik daarmee bedoelde.

Wat er woensdag gebeurd is

Meester Joost heeft de rollen verdeeld. Dat gebeurt op De Kleine Belt in de eerste week van juni, altijd op een woensdag, en de hele school weet wanneer, want de kinderen van groep 7 staan het jaar erop in de rij voor precies hetzelfde.

Vierentwintig kinderen, vijfenveertig minuten musical, iedereen doet mee. Er zijn zes rollen die veel tekst hebben. Er is een groep die zingt. Er is een groep die het decor schuift, en er zijn twee kinderen die achterin achter een tafel zitten met de knoppen voor het licht en de microfoons.

Fenna is een van die twee.

En ze heeft twee zinnen. Die zegt ze halverwege, ze komt daarvoor naar voren en daarna gaat ze weer zitten. De andere knoppenkleuter, zoals meester Joost dat volgens haar noemt, neemt het in die halve minuut over.

Wat ik voelde en niet had willen voelen

Ik ga hier eerlijk over zijn, want anders heeft dit stuk geen zin.

Ik was teleurgesteld.

Niet lang, niet hard, maar het was er wel, in die twee seconden tussen haar mededeling en mijn “o”. En het ging niet over haar. Het ging over een beeld dat ik blijkbaar in mijn hoofd had zonder dat ik het daar ooit had neergezet: mijn dochter, in juni, aan het eind van acht jaar, ergens vooraan.

Het is haar laatste musical. Het is het laatste ding dat die vierentwintig kinderen samen doen. En daar hoorde bij mij kennelijk een voorstelling bij waarin zij zichtbaar is.

Ik heb dat niet gezegd. Ik heb gevraagd of dat leuk is, achter die tafel, en ik hoorde zelf hoe die vraag klonk.

Ze zei: “Ja. Daarom heb ik het gevraagd.”

Wat er op haar briefje stond

Want dat is het dus.

Er is twee weken geleden een briefje meegegeven waarop elk kind drie voorkeuren invult. Spelen. Zingen. Decor. Licht en geluid. Muziek. Je zet er drie neer in volgorde en meester Joost puzzelt het daarna in elkaar.

Wij wisten van dat briefje niets. Zij heeft het ingevuld, ingeleverd en niets gezegd, en ik heb het donderdag onder in haar tas gevonden toen ik iets anders zocht, verfrommeld tussen een appel en een gymshirt dat al twee weken mee had gemoeten.

Bij één stond: licht en geluid.

Bij twee stond: licht en geluid, in kleinere letters, met een pijltje.

Bij drie stond niets.

Ze heeft dus niet drie voorkeuren opgeschreven. Ze heeft er één opgeschreven en die twee keer neergezet, wat volgens mij de manier is waarop een kind van bijna twaalf zegt dat het haar menens is.

Waarom ik het daar verder bij laat

Ik heb er zaterdagochtend nog één keer over willen beginnen. Ik had er een goede vorm voor bedacht, iets met of ze het niet jammer zou vinden om achteraan te staan bij de laatste keer, en dat is dus alweer een vraag die geen vraag is. Ik ben er in januari al een keer op afgeserveerd bij die schoolkeuze en ik ben blijkbaar traag.

Ik heb het niet gevraagd.

Wat ik wel weet, en dat is genoeg, is dit. Vorig jaar op dat podium in Raalte stond ze in de tweede rij en zocht ze ons niet. Ze doet niets liever dan alles zien en zelf niet gezien worden. Dat is geen verlegenheid, dat is hoe ze in een ruimte staat, en dat is al zo sinds ze op de peuterspeelzaal een half uur bij de bouwhoek stond te kijken voordat ze meedeed.

Achter een tafel met knoppen, met een koptelefoon half op, met overzicht over vierentwintig klasgenoten en een zaal met ouders erin, is voor haar niet de kleinste plek.

Het is de beste stoel in de zaal.

Ze oefent nu ‘s avonds haar twee zinnen op de gang, voor dezelfde spiegel als vorig jaar. Ik hoor ze door de vloer heen. Het zijn geen bijzondere zinnen, er zit iets in over een kaart en over dat ze de weg kwijt zijn.

Ze zegt ze elke avond precies hetzelfde.