Ze moest een foto van groep 1 meenemen en ik zocht tot half twaalf

Vrijdag kwam er een briefje mee uit de tas, gekreukeld, onder de broodtrommel. Voor de afscheidsavond hebben ze van elk kind een foto nodig uit groep 1. Inleveren voor woensdag.

Ik heb dat gelezen en gedacht: die heb ik zo.

Ik heb hem gisteravond om drieëntwintig over elf gevonden, drie uur nadat mijn moeder en mijn vader waren vertrokken en de taart op was en die dochter twaalf was geworden.

Waarom dat niet zo ging

Fenna is in augustus 2018 begonnen op De Kleine Belt. Dat is drie telefoons geleden. Er zit een gat in mijn foto’s tussen 2017 en 2019 dat ontstaan is doordat er destijds iets is misgegaan met een back-up, en dat wist ik en ik heb er nooit iets aan gedaan omdat het altijd te laat was om er nog wat aan te doen.

Wat er wel is: een oude harde schijf in de la van het bureau, met een kabel die ik niet meer had. Die kabel lag in de schuur, in de bak waar alle kabels in liggen en waar we in het voorjaar van vorig jaar al eens doorheen zijn gegaan.

Toen die schijf eenmaal draaide, bleek daar niets op te staan uit 2018.

Wat er ook is: een doos in de schuur waar mijn moeder dingen in stopt. Oma Riet print namelijk foto’s. Ze doet dat al jaren en ze geeft ze bij verjaardagen mee in een envelop en wij leggen die enveloppen in een doos en de doos gaat naar de schuur.

Die doos was het.

Wat ik nog meer tegenkwam

Dit is dus waarom het half twaalf werd.

Er zat een foto in van onze keuken van voor de verbouwing, met dat oude kastje links dat we allebei vergeten waren. Er zat een foto in van Thijs met Fenna op zijn arm bij het pontje, waarop hij een trui aan heeft die hij nu nog steeds draagt. Er zaten drie foto’s in van Bram als baby waarvan ik er twee niet kende.

En er zat een foto in van mij, ergens rond mijn tweeëndertigste, op een verjaardag, met een glas in mijn hand en een gezicht van iemand die geen idee heeft wat er de komende tien jaar gaat gebeuren.

Die heb ik het langst vastgehouden. Ik ga er verder niks van vinden.

De foto die het geworden is

Augustus 2018. Eerste schooldag. Ze staat bij de deur van De Kleine Belt, op die drempel waar ze daarna acht jaar lang overheen is gestapt.

Ze heeft een gele jas aan die veel te warm was voor die dag en die ze niet uit wilde doen. Ze heeft een tas op haar rug die tot onder haar knieën komt. Ze houdt met twee handen de bandjes vast, zoals kinderen dat doen als ze denken dat dat hoort.

En ze kijkt niet naar mij. Ze kijkt naar de deur.

Dat viel me gisteravond pas op, terwijl ik die foto in mijn hand had. Op elke foto van dat jaar kijkt ze in de camera behalve op deze, en op deze kijkt ze naar waar ze naar binnen moet.

Ik heb hem gefotografeerd met mijn telefoon, wat een rare omweg is, en om zesendertig over elf naar het mailadres van meester Joost gestuurd.

Om achtenveertig over elf kreeg ik antwoord.

Dank. Hij is de eenentwintigste die binnenkomt. Nog drie te gaan. Groet, JJ

Die man zit dus ook om kwart voor twaalf op een zondagavond in juni foto’s van andermans kinderen te sorteren.

Ik heb de foto vanochtend laten afdrukken bij de drogist, want hij moet ook op papier mee. Hij hangt nu op de koelkast, naast die mislukte van ons vijven op de dijk van twee weken geleden.

De ene is van acht jaar geleden en de andere van veertien dagen, en op allebei kijkt zij een andere kant op.