Bram vroeg wanneer er een keer iets van hem is

Op de koelkast hangt de junikalender. Daar staat deze maand meer op dan op welke maand dan ook sinds we die dingen ophangen, en dat is niet mijn verdienste, want de meeste dingen erop zijn door school bepaald.

Zondagmiddag stond Bram ernaar te kijken met een boterham in zijn hand.

Hij zei: “Donderdag staat er twee keer wat.”

Wat er twee keer staat

Deze week is de avondvierdaagse. Maandag tot en met donderdag, vijf kilometer per avond, start bij de sporthal om kwart voor zeven. Bram loopt hem voor het derde jaar en dit jaar mag hij met Sem lopen zonder dat er een volwassene direct naast ze hoeft.

Donderdagavond is de laatste avond. Dan is er de intocht met de fanfare en dan staan er langs de laatste vijfhonderd meter mensen met gladiolen, en dat begint om zeven uur.

Donderdagavond is ook de musical van groep 8. In de gymzaal van De Kleine Belt. Zaal open om half zeven, aanvang zeven uur.

Dat is geen ramp en het is ook niemands schuld. De musical stond eerst op woensdag en is verzet omdat de gymzaal woensdag niet vrij was, en de avondvierdaagse ligt al sinds januari vast. Het hele dorp weet het inmiddels en het hele dorp heeft er iets van gevonden in de app-groepen, en dat heeft niets opgelost.

Wat Bram zag, was gewoon wat er stond.

Wat hij zei

Ik heb gezegd dat we het wel gingen regelen, wat de standaardzin is die ik uitspreek voordat ik iets geregeld heb.

En toen zei hij het.

“Wanneer is er een keer iets van mij?”

Niet boos. Dat is het lastige. Hij zei het zoals hij vraagt of we nog kaas hebben.

Ik heb geprobeerd te zeggen dat er heel veel van hem is, en terwijl ik dat zei ging ik in mijn hoofd de maand langs om te kijken of dat waar was.

Deze maand hebben we gehad: de rollenverdeling van de musical, vier avonden decor, een verjaardag, een foto van groep 1, en morgen een afscheidsavond waar het hele dorp over praat.

Van hem hebben we gehad: een avondvierdaagse waar ik twee van de drie avonden niet bij was, en een cadeau voor Vaderdag dat op zolder ligt.

Hij heeft gewoon gelijk.

Wat we bedacht hebben

Thijs heeft het opgelost op de manier waarop hij dingen oplost, dus zonder overleg en meteen.

Hij loopt morgen de laatste avond mee met Bram en Sem. Hij staat bij de start, hij loopt de vijf kilometer, hij is bij de intocht, en hij krijgt dus de medaille mee die daar wordt uitgereikt.

Ik ga met Loes naar de musical. Oma Riet en opa Wim komen ook, want die willen dit niet missen en die zijn er om kwart over zes.

En Thijs en Bram komen daarna zo snel als het gaat naar de gymzaal. Ze halen het begin niet. Ze halen waarschijnlijk het tweede deel, met de auto is het vier minuten en met een jongen van acht die net vijf kilometer heeft gelopen misschien twaalf.

Ik heb dat maandagavond aan Bram uitgelegd en zijn eerste vraag was of papa dan wel echt bij de start staat.

Niet bij de finish. Bij de start.

Ik heb daar de hele dinsdag over nagedacht en ik denk dat ik weet wat hij bedoelt. Bij de finish staan is wat iedereen doet en daar zijn honderd mensen. Bij de start staan is iets wat je alleen doet als je er voor hem bent.

Wat er niet in past

Er is nog iets waar ik geen goede plek voor heb en ik zet het er toch bij.

Bram heeft dit jaar juf Marloes voor het laatst. Zij heeft hem in groep 3 gehad en is met hem meegeschoven naar groep 4, dus dat zijn twee jaar met dezelfde juf, en zij is de juf die in november 2024 die ene zin over hem heeft gezegd die ik nog steeds kan opzeggen.

Daar is geen musical voor. Daar is geen avond voor, geen diaserie, geen gladiolen. Dat gaat over twee weken gewoon voorbij met een rapport en een handdruk bij het hek.

Ik ga daar iets voor verzinnen. Ik weet nog niet wat en het wordt vast te klein, maar hij gaat deze maand niet in met alleen een medaille.

Morgenavond loopt hij vijf kilometer met zijn vader ernaast.

Ik sta in een gymzaal naar zes platen te kijken die ik zelf geverfd heb, en ik weet nu al dat ik om vijf over zeven één keer naar de deur zal kijken.