Bram spaart flesdoppen en heeft ons er allemaal bij ingezet

Er staat sinds oktober een schoenendoos onder zijn bed. Vanochtend om kwart voor acht stond die schoenendoos op de keukentafel, tussen de boter en de hagelslag, en werd de inhoud geteld terwijl wij aten.

Honderdzevenendertig.

Vorige week waren het er honderdachttien, en toen heeft hij twee keer geteld omdat Fenna zei dat hij zich vergiste.

Hoe het begon

Het begon met stenen. Dat is drie jaar zo geweest en die liggen nog steeds in de bak in de schuur, op een volgorde die alleen hij kent en die ik één keer per ongeluk heb verstoord, wat me toen een halve avond heeft gekost.

Daarna kwamen stickers. Die fase was kort en die is stilletjes doodgebloed.

En ergens in oktober, toen hier alles vol lag met stof van boven en er niemand aan iets toekwam, lagen er ineens twee doppen op de vensterbank in de keuken. Een blauwe en een witte.

Ik heb er niets van gezegd. Dat is waarschijnlijk het moment geweest.

Het systeem

Ze liggen niet op kleur. Dat dacht ik, dus dat heb ik een keer gezegd, en dat was fout.

Ze liggen op soort. Er is een groep met ribbels aan de zijkant en een groep zonder. Er is een groep die volgens hem van glas komt en niet van plastic, wat over de dop zelf gaat en niet over de fles, en waar ik nog steeds niet achter ben hoe hij dat ziet. En er is een klein groepje van vier dat apart ligt en waar hij alleen over zegt dat die bijzonder zijn.

Op de vraag waarom die bijzonder zijn krijg ik een verhaal van zes minuten dat begint bij het pontje en eindigt bij een jongen uit groep 6 wiens naam ik niet ken. Ergens in het midden zit het antwoord, denk ik.

Wat ik wel begrijp is dat het sorteren het leukste deel is. Hij telt ze niet omdat hij er veel wil, hij telt ze omdat er iets klopt als het getal groter is dan vorige week. Twee keer heb ik gezien dat hij een dop weer teruglegde bij de mensen van wie hij hem had gekregen, omdat hij hem al had. Dat is een principe dat ik bij volwassenen ook niet vaak tegenkom.

En hij houdt bij wie wat gaf. Niet op papier. In zijn hoofd, en het klopt, want ik heb hem er vorige week op getest en hij noemde bij vier doppen achter elkaar de goede naam.

Waar iedereen aan meedoet

Dit is het gedeelte dat ik pas deze week doorhad.

Ilse van hiernaast bewaart ze. Sinds november, op een schoteltje bij haar achterdeur, en Bram haalt ze zaterdags op. Ze heeft er zelf niets over gezegd tegen mij, ik kwam erachter doordat hij op zaterdagochtend zonder jas naar buiten liep en zei dat hij “even naar de schotel” ging.

Thijs heeft in de schuur een oud jampotje neergezet voor de doppen die hij bij zijn werk tegenkomt.

Fenna doet mee op haar eigen manier, wat betekent dat ze klaagt dat het overal ligt en ondertussen woensdag met drie doppen thuiskwam.

En ik sta op de dinsdag bij de koffieautomaat in Zwolle aan mensen te vragen of ze hun dop niet weggooien. Ik hoor mezelf dat vragen. Ik ben negenendertig.

Wat er nu bij komt

Sinds vorige week wil hij ze in de kerstboom hangen.

Ik heb gezegd dat dat niet gaat. Hij heeft gevraagd waarom niet, en het eerlijke antwoord is dat ik het niet mooi vind, en dat is een antwoord dat ik tegenover een achtjarige nauwelijks overeind krijg.

Dus we hebben onderhandeld. Er hangen er nu zes in, aan de onderkant, tussen de spullen van Loes, aan van die kleine haakjes die Thijs ergens vandaan heeft gehaald.

Ze zijn niet mooi. Ze hangen scheef en ze glimmen niet.

Ik heb er gisteravond nog even naar zitten kijken toen de rest boven lag, en ik denk dat ik ze volgend jaar mis.