Wij hebben geen tafel voor zeven en dat wisten we pas gisteren

Ik heb maandagavond de stoelen echt neergezet. Dat is de fout die ik veertien dagen te laat maakte.

Tot maandag stond het in mijn map op papier. Zeven poppetjes rond een rechthoek, keurig verdeeld, met kleine cirkeltjes voor de borden. Zo hadden we het uitgetekend en zo klopte het.

En toen zette ik zeven stoelen om die tafel en paste het niet.

Waarom zeven meer is dan zes

Onze eettafel is van Thijs’ oma. Hij is massief, hij is te zwaar om alleen te verplaatsen en hij heeft geen uitschuifblad, want zulke tafels hadden dat toen niet.

Er kunnen zes mensen aan. Dat is nooit een probleem geweest, want wij zijn met vijf, en de zesde stoel is de stoel waar de was op ligt.

Maar met zeven zit er iemand op de hoek. En die hoek zit bij ons tegen de kast aan, dus wie daar zit, zit met zijn rug tegen een la die open moet omdat daar het bestek in ligt.

Ik heb daar maandagavond twintig minuten naar staan kijken.

Wat het niet makkelijker maakt: we hebben de boom vorige week verzet, en daardoor is de bank een halve meter opgeschoven, en die halve meter zat precies aan de kant waar ik in gedachten de tafel een stukje heen zou trekken.

Ik had dat kunnen weten. Ik heb het toen ook nog gezegd, in dat gesprek van veertig minuten, en toen ben ik het vergeten omdat de boom er mooi stond.

Wat ik daarna heb geprobeerd

Ik heb eerst gedaan wat je doet, namelijk het probleem oplossen door het te verplaatsen.

• Twee tafels naast elkaar. De keukentafel erbij schuiven, met een kleed eroverheen. Hoogteverschil van vier centimeter, wat je onder een kleed niet ziet maar wel voelt zodra iemand zijn glas neerzet.
• Ilse vragen om haar tuintafel. Ilse zei meteen ja, want Ilse zegt altijd ja, en bleef daarna twintig minuten in de deuropening staan om te vertellen hoe zij het vroeger deed. Maar haar tafel is rond en dat wordt hetzelfde probleem in een andere vorm.
• De kinderen aan een apart tafeltje. Dit heb ik hardop gezegd op maandagavond en Fenna keek me aan op een manier die ik hier niet ga beschrijven. Zij is elf. Zij gaat over acht maanden naar de brugklas. Zij gaat niet aan een tafeltje.

Om half elf ben ik naar boven gegaan met het idee dat het ook gewoon krap mag zijn.

En toen kwam Thijs uit de schuur

Dinsdagochtend, voor ik naar Zwolle ging, stond hij al buiten. Hij had niets gezegd, wat betekent dat hij ergens mee bezig was.

Toen ik om zes uur thuiskwam lag er op twee schragen een blad van bijna twee meter, glad geschuurd, met de randen afgerond.

Het is een oude werkbank. Of het bovenblad daarvan. Het lag sinds we hier wonen tegen de achterwand van de schuur, onder een zeil, en ik heb er in april toen we de schuur opruimden nog over gezegd dat het weg kon en toen zei hij dat we dat nog nodig hadden.

Elf jaar. Elf jaar heeft dat ding daar gelegen.

Het plan is nu: het blad komt aan de korte kant tegen onze tafel aan, op dezelfde hoogte, want dat heeft hij uitgerekend en dat klopt tot op de millimeter. Dan wordt de tafel bijna een meter langer en zitten er negen mensen aan als het moet. Er komt één kleed overheen zodat je de naad niet ziet.

Hij zei erbij dat je het aan de onderkant wel ziet. Alsof dat een bezwaar is dat ik zou kunnen aanvoeren.

Wat ik daar niet bij had verwacht

Ik dacht de hele avond aan mijn vader.

Die zet in Kampen elk jaar het extra blad in de tafel en poetst daarna de hele tafel, inclusief de onderkant, wat drie kwartier duurt en waar wij dan om lachen. Ik heb daar vorig jaar nog over geschreven en ik heb er, geloof ik, iets luchtigs over gezegd.

En nu staat mijn eigen man in een koude schuur een plank te schuren voor een tafel waar mijn ouders volgende week aan gaan zitten.

Ik ga daar op eerste kerstdag niets over zeggen. Zij zeggen er ook niets over. Zo werkt dat blijkbaar.

De schragen staan nu nog in de gang, want het blad past er pas op als de tafel verschoven is, en dat doen we op de vierentwintigste.

Bram heeft al gevraagd of hij dan aan het nieuwe stuk mag zitten. Alsof dat het betere stuk is.

Ik heb ja gezegd.