Schoolspullen kopen met drie kinderen ging mis bij de tweede winkel

Op het lijstje stonden elf dingen. Ik had ze zaterdag opgeschreven op de achterkant van een envelop, wat ik altijd doe en waar ik altijd spijt van krijg, want een envelop past niet in mijn tas en gaat kapot bij het uitvouwen.

We zijn dinsdagochtend om half tien vertrokken. Vier mensen en geen hond, want die kan niet mee de winkel in en het was te warm voor de auto. Wolk is bij Ilse gebleven, die dat aanbood op een manier waardoor ik geen nee kon zeggen en die eerlijk gezegd ook geen nee verdiende.

De eerste winkel ging goed

Dat wil ik eerst zeggen, want dat gebeurt zelden.

In de eerste winkel hebben we in twintig minuten gymschoenen voor Bram gevonden. Maat 31, wit, en niet van die zolen die strepen achterlaten op de gymzaalvloer, want daar is vorig jaar iets over gezegd op de ouderavond en dat ben ik niet vergeten.

Bram heeft ze aangehouden. Hij is ermee door de winkel gelopen om te testen of ze piepten. Ze piepten. Hij was tevreden.

Loes had ondertussen een rugzakje gevonden ter grootte van een broodtrommel, en dat is precies waar het volgens haar voor bedoeld is. Ze gaat na de vakantie naar de peuterklas, wat een grote stap is voor iemand die net drie is en die dat zelf helemaal niet zo ziet, en het enige wat zij daarvan begrijpt is dat je dan een tas hebt.

Ze heeft dat tasje niet meer afgedaan. Ook niet bij het afrekenen. De mevrouw achter de kassa heeft het scannen opgelost door om Loes heen te lopen.

En toen de tweede

De tweede winkel was voor Fenna. Zij had één ding op het lijstje staan: een tas voor groep 8, want haar oude tas heeft drie jaar meegegaan en de rits doet het aan één kant niet meer.

We hadden vooraf een bedrag afgesproken. Dat bedrag was redelijk. Ik had er zelfs een beetje ruimte in gelaten omdat ik weet hoe dat gaat.

Ze liep langs het rek en pakte er één uit. Een grote, donkere, zonder iets erop. Het soort tas dat je op de fiets naar Zwolle ziet, bij kinderen van dertien, met een laptopvak.

“Deze.”

Ik zei dat hij te groot was voor de basisschool. Ik zei dat er niets in hoefde behalve een broodtrommel en een gymtas. Ik zei dat het zonde was, dat hij volgend jaar helemaal versleten zou zijn.

En zij zei, en dat was het moment waarop het niet meer over de tas ging:

“Dan heb ik hem volgend jaar al.”

Waar het echt over ging

Ik heb daar in dat gangpad gestaan met een prijskaartje in mijn hand en het duurde langer dan het had moeten duren voor het kwartje viel.

Ze wil geen tas. Ze wil vast beginnen.

Sinds die berg in Frankrijk zit er iets in haar aan te tellen. Ze weet dat dit haar laatste jaar is op een school waar ze sinds haar vierde komt, ze weet dat ze in januari te horen krijgt waar ze heen gaat, en ze heeft besloten dat ze er klaar voor gaat zijn. Dat is haar manier. Zo maakt ze ook lijstjes. Zo doet ze alles.

En ik stond daar te zeggen dat de tas te groot was.

Wat we gedaan hebben

We zijn de winkel uit gelopen zonder tas. Dat was niet als straf bedoeld en zo is het geloof ik ook niet overgekomen, al was ze wel stil.

We hebben in de auto gezeten op de parkeerplaats met de ramen open, Bram achterin met zijn piepschoenen aan en Loes met dat tasje op haar rug in het stoeltje.

Ik heb gezegd dat ik snapte wat ze bedoelde. Dat ik het gek vind om nu al te kopen wat pas volgend jaar past, en dat ik ook wel weet dat het niet echt over een tas gaat.

Zij zei dat ze niet met een kindertas in groep 8 wilde zitten. Dat is een zin waar ik geen weerwoord op had, want die snap ik helemaal.

Uiteindelijk hebben we een middenweg gevonden waar ik nog steeds niet zeker van weet of hij klopt. Ze heeft haar oude tas gehouden, ik laat de rits maken bij de man op de markt in Deventer die dat doet, en in de kerstvakantie gaan we samen die grote tas kopen. Alleen wij twee.

Ze heeft het opgeschreven. Ik zag het gisteravond staan, met de datum erbij.

Op het lijstje van elf dingen zijn er nu vier afgestreept. Twee zijn er niet meer nodig. De rest ligt nog in de gang, in de tas van de eerste winkel, waar Loes elke ochtend even in kijkt om te controleren of alles er nog is.