In de Vogezen hadden we geen regels en nu moet ik ze terugvragen

Woensdagavond kwart over negen. Loes zat op de bank, klaarwakker, met een boek dat ze niet kan lezen. Bram lag op de grond met zijn stenen in een nieuwe volgorde. Fenna was boven maar had haar licht aan.

En ik stond in de deuropening en zei: “Het is al kwart over negen.”

Alle drie keken op alsof ik iets zei over het weer in een ander land.

Wat er in zestien dagen is verdwenen

Ik heb het geprobeerd op te schrijven. Niet omdat ik het wilde bewijzen, maar omdat ik zelf niet meer wist wat we ook alweer deden.

• We aten om half zes. Dat is er sinds vorig najaar en het scheelde meer dan ik had verwacht. In Frankrijk aten we om acht uur, half negen, en één keer om kwart voor tien omdat de pit het niet deed.
• Loes ging om zeven uur naar bed. In de tent ging ze om half tien onder omdat het dan pas donker was en het geen zin had om te doen alsof.
• Er was schermtijd op vaste momenten. Op de camping was er geen bereik en dus geen schermtijd, en dat heeft in totaal ongeveer anderhalve dag mopperen gekost en daarna niets meer.
• Bram ruimde zijn spullen op voor het eten. In een voortent bestaat opruimen niet, daar bestaat alleen aan de kant.
• Iedereen at wat er stond. Dat hebben we daar volgehouden, dat is de enige.

Vijf regels. Vier weg.

De vraag die ik mezelf stelde

Toen ik dat lijstje voor me had liggen, dacht ik: welke van deze wil ik eigenlijk terug.

Dat is een vervelendere vraag dan hij lijkt, want het eerlijke antwoord op de eerste twee is: die wil ík terug. Niet zij.

Als Loes om half tien naar bed gaat, heb ik geen avond. Dan is er geen uur waarin het huis stil is en waarin Thijs en ik naast elkaar op de bank zitten zonder dat er iemand roept. Dat uur is van mij en ik heb het nodig, en dat is een prima reden voor een regel, maar het is niet dezelfde reden als “een kind van drie heeft slaap nodig”.

Dat verschil ben ik in Frankrijk kwijtgeraakt en ik vind het nu ongemakkelijk om terug te vinden.

Het eten om half zes is een ander verhaal. Dat is er echt voor iedereen. Als we later eten, gaat hier alles schuiven en wordt Bram een ander kind. Dat weet ik gewoon.

De schermtijd wil ik het liefst helemaal niet terug hebben. Ik heb er in februari een regel over gemaakt die het drie dagen volhield, en die is daarna langzaam veranderd in iets wat ik per situatie beslis, wat officieel geen systeem is maar wat hier al maanden beter werkt dan het systeem.

Wat ik nu doe

Eén ding tegelijk. Dat heb ik ergens tussen zaterdag en gisteren besloten, waarschijnlijk omdat ik het niet volhield om alles tegelijk te willen.

Deze week gaat het alleen over half zes eten. Dat is het. Verder heb ik niets gezegd over bedtijd, over opruimen, over de tablet.

Over anderhalve week begint school, en dan gaat het over bedtijd, en dan is er ook een reden die van buiten komt en die ik niet zelf hoef te verzinnen. “Je moet morgen naar school” is een zin die vanzelf werkt en waar ik niets voor hoef te doen. Dat is misschien het enige waar ik me op verheug.

Wat ik niet meer ga proberen is het gesprek waarin ik uitleg waarom een regel goed voor ze is. Dat gesprek heb ik dit jaar drie keer gevoerd en ik ben er alle drie de keren als verliezer uit gekomen, omdat Fenna elf is en beter argumenteert dan ik om negen uur ‘s avonds.

Gisteravond

We hebben om half zes gegeten. Aan tafel, met z’n vijven, met een pan die inderdaad weer één pan was.

Om zeven uur heb ik niets gezegd. Om acht uur heb ik gezegd dat Loes moest.

Ze heeft toen twintig minuten onderhandeld over de hond, over of Wolk mee naar boven mocht, wat niet mag en waar ze elke avond opnieuw over begint. Ze is om half negen in slaap gevallen, in haar eigen bed, met de gele laars naast het kussen.

De laars stond in Frankrijk zestien dagen in een bak in de voortent en is daar geen enkele keer uit gekomen.

Sinds zaterdag staat hij weer elke avond bij de verwarming.