Bram wilde stoppen met voetbal en onze regel bleek nergens op te slaan

Hij zat donderdag in de auto met zijn tas nog op schoot, hij deed hem niet eens open, en hij zei het naar het raam:

“Ik doe het niet meer.”

Twee trainingen. Meer had het nieuwe seizoen bij SV Wijhezicht nog niet geduurd.

Wat wij daar meteen van vonden

Thijs zei thuis, met zijn hoofd in de koelkast, dat hij dan moest stoppen. Klaar. Als iets niet leuk is doe je het niet, en hij is zeven.

Ik zei dat je afmaakt wat je begint.

Ik zei dat met de stelligheid van iemand die dat nog nooit heeft hoeven onderbouwen. Het is een zin die ik ken uit mijn eigen huis, van vroeger, waar hij vooral gebruikt werd om een discussie te beëindigen. Ik ben er als kind mee gestopt met turnen door twee jaar te zeuren, en achteraf denk ik dat mijn moeder het had moeten toestaan na drie maanden.

Er speelde nog iets mee en dat wil ik er eerlijk bij zeggen. De contributie was betaald, er lag een nieuwe tas in de gang en de donderdagavond was al ingepast in een week die toch al niet paste. Een kind dat stopt kost minder tijd, maar het kost wel het gevoel dat je iets voor niets hebt geregeld. Dat is geen argument. Dat was er wel.

We hebben afgesproken er die avond niets meer over te zeggen, en dat is ons ongeveer half gelukt.

In de auto, zonder ernaar te kijken

Hanneke schreef hier in het voorjaar dat alles wat haar dochter haar tussen haar elfde en haar vijftiende heeft verteld, verteld is in de auto terwijl zij reed en niet keek. Ik heb dat onthouden. Ik dacht dat het pas over vier jaar aan de beurt was.

Zaterdag moesten we naar de bouwmarkt in Deventer voor iets van Thijs en ik heb Bram meegenomen. Het was al donker toen we terugreden, wat in september ineens weer kan.

Ik heb geen enkele vraag gesteld. Ik heb verteld dat ik als kind bij een club kwam waar ik niemand kende en dat ik toen niet wist waar ik mijn jas moest ophangen.

Het bleef een tijdje stil. En toen zei hij:

“Bij de F was ik met Sem. Nu is Sem bij de andere en ik ken niemand en ik weet niet waar ik moet gaan staan als we in twee groepen gaan.”

Dat is het. Dat is de hele zaak.

Het gaat niet over voetbal. Het gaat over het moment waarop een trainer zegt dat je in twee groepen gaat en er om je heen tien jongens meteen ergens heen lopen omdat ze weten waar ze horen, en jij staat in het midden.

Ik heb gezegd dat ik dat het vervelendste moment van de hele avond zou vinden. Dat vond hij een goed antwoord. Verder hebben we het over een graafmachine gehad die we langs de weg zagen staan.

Wat we hebben afgesproken

Niet dat hij door moet tot juni. Ook niet dat hij mag stoppen.

1. Nog vier keer. Daarna beslist hij, en dan is die beslissing echt van hem en gaan wij er niets meer van zeggen.
2. Hij gaat een kwartier eerder. Dan is hij er als eerste in plaats van als laatste, en dan komen de anderen bij hem staan in plaats van andersom.
3. Thijs blijft de eerste twee keer aan de kant staan. Niet om te kijken hoe hij speelt. Om er te zijn.
4. Wij vragen na afloop niet of het leuk was. Wij vragen niets. Dat was voor mij het moeilijkste punt van de vier.

Over de tweede afspraak heeft Thijs een uur met hem in de schuur gestaan om zijn schoenen schoon te maken die helemaal niet vies waren.

Donderdag

Hij is donderdag gegaan. Een kwartier eerder, zoals afgesproken, en toen we aankwamen stond er nog niemand, wat hem eerst zichtbaar niet beviel.

Ik heb vanaf de parkeerplaats gezien dat er na een paar minuten twee jongens aan kwamen fietsen en dat een van hen iets tegen hem zei bij het hek.

Op de terugweg zat hij weer met die tas op schoot. Hij zei dat de trainer had gezegd dat hij hard kan lopen, wat waar is, en dat hij een keer bijna had gescoord, wat ik niet kan controleren.

En toen we bij de rotonde stonden vroeg hij of je bij een team mag zitten met iemand die niet bij jou in de klas zit.

Ik heb gezegd dat dat mag. Hij knikte en keek weer naar buiten.

Nog drie keer, en dan mag hij het zeggen.