Voor het eerst gaan alle drie door hetzelfde hek

Kwart over acht, hoek van de straat bij De Kleine Belt. Er lopen hier op woensdag en vrijdag drie kinderen van mij tegelijk naar hetzelfde hek, en dat is nieuw.

Het duurde even voor ik doorhad dat het bijzonder is. Ik dacht dat het vooral een logistiek voordeel was.

Wie waar loopt

Fenna loopt voorop. Ongeveer twintig meter, precies genoeg om erbij te horen en niet bij ons te horen. Ze zit in groep 8 en dat betekent dit jaar onder andere dat je niet meer met je moeder over het plein loopt. Dat is niet uitgesproken. Ze loopt gewoon harder.

Bram loopt in het midden en niet rechtdoor. Hij loopt van steen naar steen langs de rand van de stoep, klimt bij nummer 14 op het lage muurtje, en springt er af op precies dezelfde plek. Als er iemand op dat muurtje zit gaat de hele ochtend anders.

Loes loopt bij mij, aan de hand, met een tas op haar rug die tot haar knieën komt. Ze doet dat rustig, wat me nog steeds verbaast bij een kind dat thuis nergens rustig aan doet.

En Wolk mag niet mee tot aan het hek, want daar is het te druk, dus die staat op de hoek vastgemaakt aan het paaltje en kijkt ons na alsof we hem verkopen.

Wat er bij het hek gebeurt

Bij het hek gaat het uit elkaar in ongeveer acht seconden.

Fenna is al binnen. Ik zie soms nog net haar rug. Op woensdag zwaait ze een keer, kort, met haar hand laag bij haar heup zodat niemand het ziet, en ik doe dan hetzelfde terug.

Bram rent naar het veldje. Hij zegt geen dag. Hij heeft nog nooit dag gezegd. Ik heb het losgelaten in groep 3 en het is nooit teruggekomen.

Loes moet worden overgedragen. Dat duurt het langst, en dat is het enige moment waarop ik nog echt iemand afgeef. Ze gaat naar het lokaal aan de zijkant, waar de peuterklas zit, en ik sta dan nog even bij de deur zoals alle andere ouders die daar staan.

Op maandag haalt mijn moeder haar om twaalf uur op, want dan ben ik in Zwolle. Als ik dan om zes uur thuiskom zitten die twee samen aan de keukentafel en is er iets gebakken.

Wat me aan die acht seconden opvalt is hoe verschillend ze afscheid nemen zonder dat iemand ze dat heeft geleerd. De een gaat weg voordat het afscheid begint. De tweede slaat het over. De derde heeft er een heel ritueel voor met een jas, een tas en twee keer omkijken. En het zijn dezelfde drie kinderen, in hetzelfde huis, met dezelfde ouders.

Ik heb er vroeger van alles van gevonden. Ik heb Bram jarenlang nagekeken in de hoop dat hij zich zou omdraaien. Dat is nooit gebeurd en het heeft ook nooit iets betekend.

Dit jaar is het enige jaar

Ik stond woensdag bij dat paaltje de riem los te maken toen het me pas echt aankwam.

Fenna zit in groep 8. In augustus gaat ze naar de brugklas. Loes begint pas in maart echt op school, in groep 1, als ze vier wordt.

Dat betekent dat deze drie kinderen precies één schooljaar samen op dezelfde school zitten. Van eind augustus tot begin juli. En het overlappende stuk met Loes is nog korter dan dat.

Niemand kondigt dat aan. Er is geen brief voor. Je krijgt zeven briefjes over een kledingactie en nul over het feit dat dit het enige jaar is.

Vrijdag ben ik daarom iets langer blijven staan dan nodig was, wat ik mezelf normaal gesproken verbied.

Ze liepen alle drie het plein op. Eén voorop, één over het muurtje, één met een veel te grote tas.

Toen ging ik terug naar de hoek, waar een hond stond die vond dat het lang had geduurd.