Iedereen keek naar de brugklas en Loes begon gewoon in groep 1

Donderdagmiddag stond er een tekening op de koelkast waarvan ik niet wist dat hij bestond. Loes had hem er zelf op gedaan, met de magneet van het pontje, scheef, en ze was al weer weg toen ik hem zag.

Ik heb er even naar staan kijken en toen bedacht ik dat ik deze zomer geen enkele keer heb opgeschreven dat mijn jongste in groep 1 zit.

Ze zat al op school, en toch niet

In maart werd Loes vier en toen ging ze naar De Kleine Belt. Dat was een instroom, halverwege, met een klas die al sinds augustus draaide en waar zij als een van de laatsten bij kwam. Ze deed het prima. Ze deed het zoals ze alles doet, rustig en met een gezicht alsof ze het al een tijdje had zien aankomen.

Maar het was niet haar jaar. Ze kwam in het jaar van iemand anders binnen.

Wat er eind augustus is gebeurd, en wat ik dus pas donderdag bij die koelkast doorhad, is dat dit haar eerste schooljaar is dat op dag één begon. Ze zat er op de eerste ochtend bij toen de juf uitlegde hoe het gaat. Ze heeft een kapstok gekregen op hetzelfde moment als iedereen. Boven die kapstok hangt een tekening die zij zelf gemaakt heeft, en die heeft ze thuis drie keer beschreven.

Ondertussen hadden wij het over dertien kilometer naar Deventer.

Ik heb daarna nog even gezocht in mijn telefoon. Van Fenna’s eerste schooldag heb ik zeven foto’s, allemaal in de gang, allemaal met dezelfde tas. Van Brams eerste schooldag heb ik er twee, waarvan één mislukt. Van Loes heb ik er nul, want die ochtend hebben Thijs en ik in de keuken staan overleggen of Fenna nou wel of niet met haar regenjas mee moest en of we haar zouden appen als ze er eenmaal was, wat we uiteindelijk niet gedaan hebben, wat dan weer de enige verstandige beslissing van die hele ochtend was.

Ik weet dat dit bij elk derde kind zo gaat. Ik weet ook dat het haar op dit moment niets kan schelen. Het valt mij op en het valt haar niet op, en dat is waarschijnlijk precies de goede verhouding.

Wat er sinds twee weken mee naar huis komt

De stapel op de vensterbank groeit sneller dan bij de andere twee ooit is gebeurd, en dat komt vermoedelijk doordat er nu niemand meer thuis is die om vier uur al aandacht opeist.

• Zeven tekeningen, waarvan vier van hetzelfde huis met dezelfde zes ramen.
• Een geplastificeerd kaartje met haar naam erop, dat volgens haar niet in de la mag maar op tafel moet blijven liggen.
• Een halve appel in een broodtrommel, elke dag, altijd de andere helft dan de helft die ze op heeft.
• Een liedje over de dagen van de week, dat ze alleen zingt als ze denkt dat er niemand luistert, en waarvan ze woensdag consequent overslaat.

Ze vertelt niet over school. Ze doet school na. Er wordt hier sinds twee weken op de gang met een stoel geschoven en tegen Wolk gezegd dat hij op de kring moet komen zitten, en Wolk doet dat, want die weet inmiddels ook niet beter.

De gele laars, voor wie het zich afvraagt, is precies een jaar geleden deze week opgehouden. Daar heb ik destijds een heel stuk over geschreven, en achteraf is het vooral een stuk over mij, want het heeft mij drie weken gekost en haar ongeveer een dag.

Vrijdagochtend liep ik met haar en Bram naar het hek, en bij het lokaal aan de zijkant liet ze mijn hand los voor ik hem losliet.

Ze keek niet om. Ze is de derde en de derde kijkt nooit om.