Twee jaar Verlangme en de beste stukken van dit jaar staan er niet

Zondagochtend, tien voor zeven. Het is nog schemerig en er hangt mist boven de uiterwaarden die er om negen uur niet meer is. Ik zit met koffie aan de keukentafel, de hond ligt onder de tafel te wachten tot ik iets zinnigs doe, en boven slaapt iedereen.

Dit blog bestaat deze week twee jaar. De eerste post staat op 2 september 2024. Hij ging over een briefje in de keukenla waarop stond dat Bram geen taart wilde maar wel slagroom, en over het feit dat ik dingen opschrijf en ze daarna kwijtraak.

Ik heb vorig jaar op deze datum ook zo’n stuk geschreven. Toen ging het over Fenna die in de deuropening kwam vragen of ze het mocht lezen.

Dit jaar gaat het over wat dat heeft gekost.

Wat er in twee jaar in dit huis veranderd is

Ik moest het even naast elkaar zetten, want ik geloofde het zelf niet.

Twee jaar geleden zat Fenna in groep 7 en was ze tien. Nu is ze twaalf, fietst ze dertien kilometer naar Deventer en zit ze in de brugklas. Bram was zes en leerde met tegenzin lezen. Nu is hij acht, over vier weken negen, zit hij in groep 5 en leest hij voor aan zijn zusje. Loes was twee en een half en had één gele laars. Nu is ze vier, zit ze in groep 1 en zingt ze een liedje over de dagen van de week waarin woensdag niet voorkomt.

En er kwam een hond bij, en er ging een badkamer uit en weer in, en ik werd veertig, en in april heb ik mijn contract opgezegd.

Dat laatste is voor dit stuk het belangrijkste, want daardoor is het schrijven van plek veranderd.

Sinds april zitten mijn werk en dit blog in dezelfde kamer

Twee jaar lang was dit blog iets van de avond. Twee avonden per week, van negen tot elf, aan de keukentafel als de kinderen boven waren. Soms drie avonden, en dan was het niet leuk meer, dat heb ik hier vorig jaar al opgeschreven.

Sinds april werk ik voor mezelf, vanuit de kamer aan de noordkant waarvan ik ooit een heel stuk heb geschreven omdat het de koudste plek van dit huis is. Dat is hij nog steeds. Ik zit er nu alleen niet twee avonden maar vijf dagen.

En dat is verraderlijker dan ik dacht.

Want als je op donderdagochtend om half elf vastloopt op een opdracht, is er nu een tabblad waarin je iets kunt schrijven dat wel meteen lukt. Ik heb dat in mei en juni een paar keer gedaan en ik ben er in juli mee gestopt, want ik merkte dat ik dan de rest van de dag het gevoel had dat ik iets af had terwijl er niets af was.

De regel die ik nu heb is simpel en ik hou me er ongeveer in vier van de vijf weken aan. Dit blog gebeurt niet tussen negen en vijf. Het is geen werk, het mag geen werk worden, en op het moment dat ik erover ga nadenken hoe iets het beste gelezen wordt, klap ik het dicht.

Ik heb dit jaar drie keer een mail gekregen van iemand die iets wilde. Ik heb drie keer nee gezegd. Dat is verder geen heldendaad, het is gewoon dat ik precies weet wat er dan gebeurt met de toon.

Vier keer nee

Dan het echte deel.

Vorig jaar hebben Fenna en ik vier afspraken gemaakt. Alles waarin zij voorkomt leest zij voordat het online staat, ze mag nee zeggen zonder uitleg, ze mag zeggen dat iets anders moet, en ze mag het op elk moment weer aan mij overlaten.

Dat heeft het eerste half jaar bijna niets gedaan. Ze las het door, ze haalde haar schouders op, af en toe verving ik een zin.

Dit jaar heeft ze honderdzeven stukken gelezen waarin ze voorkomt. Bij elf heeft ze gevraagd of er iets anders kon, en dat was meestal een detail waarvan ik zelf niet had bedacht dat het iets betekende. Een keer ging het om de naam van iemand uit haar klas. Een keer om het woord waarmee ik haar beschreef, dat volgens haar klonk alsof ze klein was.

En vier keer heeft ze nee gezegd.

Ik ga niet uitleggen waar die vier over gingen, want dan doe ik alsnog wat ik niet mag doen. Wat ik wel zeg is dit: er zat iets bij van de laatste basisschooldag, er zat iets bij uit de auto in Denemarken, en er zat iets bij van de week voor de brugklas begon.

Dat zijn dus precies de drie momenten waarover ik dit jaar het liefst had geschreven.

Ik heb bij één van die vier iets geprobeerd wat ik achteraf niet zo netjes vind. Ik heb gevraagd of het misschien wel mocht als ik haar naam eruit haalde. Ze keek me aan zoals ze naar Bram kijkt als hij iets zegt waarvan hij zelf ook weet dat het nergens op slaat, en ze zei: “Mam. Iedereen weet toch wie ik ben.”

Ze had gelijk en ik wist het al voordat ik het vroeg.

Wat er wel mocht, tot mijn verbazing, was het stuk uit januari over haar definitieve advies en dat ze begon te huilen. Ik had dat het spannendst gevonden van allemaal. Zij vond het geen probleem, want, zei ze, dat is toch gewoon wat er gebeurd is.

Ik snap haar grens nog steeds niet helemaal. Ik hoef hem ook niet te snappen.

Wat er dan overblijft

Een blog over een gezin waarvan het oudste kind langzaam uit beeld fietst.

Dat klinkt somber en zo bedoel ik het niet, want ondertussen zit er in dit huis een jongen van acht met een pot vol flesdoppen en een meisje van vier dat de hond op de kring zet. Er is genoeg. Er is misschien wel te veel.

Maar ik merk dat ik anders schrijf sinds er iemand meeleest die nee kan zeggen. Ik schrijf minder over wat er met de kinderen gebeurt en meer over wat er met mij gebeurt terwijl het gebeurt. Dat is voor mij ongemakkelijker en voor jullie waarschijnlijk beter.

Vorig jaar schreef ik hier dat het iets moest kosten, anders is het geen afspraak maar een sier.

Nou. Het heeft iets gekost.

Ik heb net de keukenla opengetrokken om te kijken of dat briefje er nog lag, en dat lag er nog. Bram – 3 okt – geen taart maar wel slagroom. Drie jaar oud inmiddels, want het lag er ook al toen ik begon.

Er ligt nu iets naast, in het handschrift van iemand anders, met een lijstje van vier dingen waarvan ik er drie niet begrijp.

Ik heb de la weer dichtgedaan.