Voor het eerst moest ik zelf bepalen wanneer de vakantie voorbij was

In mijn afwezigheidsbericht stond: vanaf maandag 17 augustus ben ik weer bereikbaar.

Dat heb ik in juli geschreven, op een avond dat ik de laatste dingen wegwerkte en de auto al half ingepakt stond. De Merel van juli vond 17 augustus een uitstekende datum. Ruim na thuiskomst, ruim voor school. Netjes.

De Merel van 17 augustus vond het een belachelijke datum.

Vorig jaar wist ik het gewoon

Tot april werkte ik drie dagen bij een bureau in Zwolle. Ik heb daar elf jaar gewerkt en ik heb er elf keer een eerste werkdag na de zomer gehad, en die was elk jaar hetzelfde.

Je fietst naar het station of je stapt in de auto. Je komt binnen. Iemand vraagt of het lekker was. Je zegt ja en jij vraagt het terug. Er staat een plant dood op de vensterbank. Er liggen dingen die drie weken hebben gewacht en die je in twee dagen wegwerkt, en op donderdag heb je het gevoel dat je nooit weg bent geweest.

Ik heb daar elf jaar lang over gemopperd. Die eerste dag was zwaar en de vakantie was er dan in één klap uit.

Wat ik toen niet doorhad, is dat iemand anders die dag voor me had vastgesteld. Ik hoefde er niets voor te doen behalve komen.

Wat er nu gebeurde

Wij kwamen op zaterdag 15 augustus thuis. Op zondag stond de koelbox nog in de gang.

Op maandag de 17e, mijn eigen zelfgekozen eerste werkdag, waren er drie kinderen thuis, was het mooi weer, moest er een route geoefend worden en lag er een berg was die nog naar Denemarken rook.

Ik heb die dag mijn laptop wel opengedaan. Ik heb hem opengedaan aan de keukentafel, tussen de ontbijtspullen, en ik heb een uur en twintig minuten gewerkt terwijl er om me heen van alles gebeurde. Dinsdag ongeveer hetzelfde. Woensdag helemaal niet, want toen gingen we naar het bos richting Heino.

En dan is het vrijdag en heb je een week gehad waarin je niet gewerkt hebt en ook geen vakantie hebt gehad. Dat is de slechtste van de twee mogelijke weken.

De mail op de parkeerplaats

Ik moet hier eerlijk zijn over iets.

Op dag vier van de vakantie stonden we op een parkeerplaats bij een supermarkt in Denemarken, en toen kwam er ineens bereik en kwam alles binnen wat vijf dagen had staan wachten. Daar zat een bericht bij van een moeder uit haar nieuwe klas, waar ik hier al over geschreven heb.

Er zaten ook twee werkmails bij.

Ik heb er één beantwoord. Vier regels, vanaf de bijrijdersstoel, terwijl Thijs de kofferbak dicht deed.

Die vier regels hebben mijn hele vakantie niet verpest, laten we het niet groter maken dan het is. Maar vanaf dat moment was ik in mijn hoofd bereikbaar. Ik heb daarna elke dag als er ergens bereik was even gekeken, en er kwam nooit meer iets, en ik heb toch elke dag gekeken.

Het openen is het probleem niet. Het antwoorden is het probleem.

Wat ik uiteindelijk gedaan heb

Ik heb maandag de 24e genomen. Dat is de dag dat alle drie de kinderen gingen: Fenna naar haar startdag in Deventer, Bram naar groep 5 en Loes naar groep 1.

Die datum heb ik niet zelf verzonnen. Die is van de school. Daar kan ik niet mee onderhandelen en dat is precies wat ik nodig had.

Verder drie dingen, en ik schrijf ze op nu ik ze twee dagen heb kunnen uitproberen.

De laptop is uit de keuken. Hij staat sinds zondag weer in het kleine kamertje boven, waar hij sinds april hoort te staan en waar hij in juni langzaam uit weggewandeld is naar de keukentafel, omdat de keukentafel gezelliger is en omdat je daar de hond hoort. Dat werkt. Ik loop er ‘s ochtends naartoe en dat is een stuk of twaalf stappen en die twaalf stappen doen meer dan ik had gedacht.

Er stonden drie dingen op een lijst voor maandagochtend en er stond niets bij dat “overzicht maken” heet. Het saaiste ding stond bovenaan en dat was maandag om kwart over elf klaar.

En ik had tegen mezelf gezegd dat de eerste twee uur van maandag niet werken heten maar opstarten. Dat is niet mijn eigen idee, dat heb ik ergens gelezen, maar het is wel het enige wat echt geholpen heeft. Ik heb die twee uur voor de helft besteed aan mail en voor de helft aan het verplaatsen van dingen op mijn bureau, en ik heb me daar nul seconden schuldig over gevoeld omdat het zo in de agenda stond.

Waar ik tegenop zag

Sinds maandag is dit huis vijf dagen per week leeg tussen half negen en drie uur.

Sinds maart, toen Loes vier werd en naar school ging, was dat op dinsdag zo. Eén dag per week een huis waarin niemand iets zegt. Ik heb daar in het voorjaar een heel stuk over geschreven en ik weet nog dat ik toen niet wist of ik het fijn vond.

Nu zijn het vijf dagen, en ik heb daar het hele voorjaar naar uitgekeken en er zondagavond een klein knoopje van in mijn maag gehad, en die twee dingen waren allebei waar.

Wat ik na twee dagen kan melden: het is stiller dan ik dacht en het went sneller dan ik wil toegeven. Maandagochtend heb ik om tien voor negen de radio aangezet en om half tien weer uit.

De tent staat trouwens nog in de tuin. Hij is zondagnacht gebruikt en daarna nat geworden en nu staat hij open te drogen, met de flappen omhoog, al drie dagen.

Ik zie hem vanuit het raam van dat kleine kamertje, precies onder de boom met die paal ernaast. Wolk ligt er ‘s middags voor in de zon.

Ik heb hem nog niet afgebroken en ik ga dat deze week ook niet doen.