Ze fietst nu naar Deventer en ik weet niet welke route ze neemt

Tien over zeven. De achterdeur, dan het schuurdeurtje dat piept en dat Thijs al twee jaar zou smeren, dan banden op de tegels. Ik hoor het aan het geluid als ze de hoek om is.

Daarna is het stil tot kwart over vijf.

Vorig jaar liepen we hier nog met zijn drieën

Precies een jaar geleden schreef ik hier een stukje over hoe we met zijn allen naar hetzelfde hek liepen. Fenna twintig meter voorop, Bram over het lage muurtje bij nummer 14, Loes aan mijn hand met een tas die tot haar knieën kwam. Ik schreef toen dat dat maar één schooljaar zou duren.

Dat klopte dus. En het houdt niet geleidelijk op, het houdt op een maandag op.

Nu vertrekt Fenna een uur eerder dan de rest van dit huis wakker is. Als Bram en Loes en ik om kwart over acht de hoek om komen, is zij al voorbij Olst.

Bram is dit jaar overigens niet meer over het muurtje gegaan. Groep 5, en blijkbaar hoort dat er dan niet meer bij. Ik heb er niets van gezegd, want dat is precies het soort opmerking waar hij het weer voor zou gaan doen.

De route waar we het uiteindelijk over eens werden

Dertien kilometer. Wijhe uit, langs de dijk, door Olst, en dan het laatste stuk binnendoor richting Deventer.

We hebben hem in augustus vier keer samen gefietst, waarvan één keer met opzet in de regen, omdat ik wilde dat ze wist hoe dat is voordat het echt moest. Dat vond ze op dat moment overdreven. Vorige week donderdag regende het en toen zei ze bij thuiskomst, met haar jas druipend over de trapleuning, dat ze wel blij was dat ze het al een keer had gedaan.

Er waren twee opties. De korte, die halverwege een stuk hoofdweg pakt en je zeven minuten scheelt. En de lange, die om alles heen gaat, langs de weilanden, met twee oversteken minder.

Zij wilde de korte. Ik wilde de lange. We hebben het opgelost zoals we tegenwoordig dingen oplossen: ze mag zelf kiezen, en ik heb één keer mogen zeggen wat ik ervan vind.

Ze fietst nu de lange. Denk ik.

Want dat is het punt waar dit stuk eigenlijk over gaat. Ik weet het niet. Ik kan het niet weten. Ze vertrekt om tien over zeven en om half acht staat ze bij de brug in Olst waar ze twee meisjes uit haar klas treft, en wat er daartussen gebeurt is van haar.

Wat ik woensdag heb gedaan en niet had moeten doen

Ik werk sinds april vanuit huis. Dat betekent dat ik om tien over zeven in de keuken sta en om kwart over vijf nog steeds, en dat er in die uren niemand is om iets tegen te zeggen behalve een hond die het ook niet weet.

Woensdagochtend heb ik, nadat ze weg was, mijn eigen fiets uit de schuur gehaald en de route gefietst. De lange. Helemaal tot aan de rand van Deventer.

Ik heb tegen mezelf gezegd dat ik het deed om te kijken of het klopte wat ze had gezegd over dat kruispunt bij de sportvelden. Dat was niet waar. Ik deed het omdat ik wilde weten hoe haar ochtend eruitziet, en dit was de enige manier waarop ik dat nog kon achterhalen.

Ik heb er een uur en vijf minuten over gedaan, wat betekent dat zij het sneller doet dan ik, wat ik verder aan niemand vertel.

Onderweg heb ik geen enkel moment gedacht dat het gevaarlijk was. Ik heb wel de hele weg gedacht dat het ver was. Dertien kilometer is op de kaart niets en op een fiets is het een half boek.

Toen ik terugkwam was het half tien en had ik een werkdag die nog helemaal moest beginnen. Ik heb het aan Thijs verteld en die zei niets, en pas ‘s avonds bij het afruimen: “En, klopte het?”

Ik heb gezegd van wel.

Drie dingen die ik in twee weken over haar school heb gehoord

Ik hou het bij. Niet uit controle, meer uit verbazing.

1. Er is een lokaal op de tweede verdieping waar het altijd te warm is, en de docent doet het raam niet open omdat het buiten te lawaaiig is. Dit heb ik in drie zinnen gekregen, op vrijdag, terwijl ze een boterham smeerde.
2. Iemand in haar klas heet ook Fenna. Ze heeft dit gemeld op de manier waarop je een defect meldt.
3. Ze heeft nog geen enkele keer verkeerd gelopen, en dat weet ik alleen omdat ze het zei nadat ik het níét gevraagd had.

Dat is het. Twee weken, drie dingen.

Vorig jaar rond deze tijd kreeg ik na schooltijd een verslag van een half uur, inclusief wie er wat gezegd had en waarom dat onterecht was. Ik heb toen wel eens gedacht dat het ook korter kon.

Dat mag ik nooit meer denken.

Kwart over vijf

Ze komt bijna elke dag rond kwart over vijf thuis, en haar laatste les is om drie uur afgelopen.

Ik heb daar in de eerste week iets van willen zeggen. Ik heb het niet gedaan, en dat is misschien wel het verstandigste dat ik in twee weken heb gedaan, want wat er in dat gat gebeurt is precies het ding waar ze naartoe gaat. Ze staat ergens met een fiets aan de hand. Ze rijdt een stuk om met iemand. Ze eet iets bij de brug.

Wat ik wel doe is dit. Om kwart over vijf staat er thee, en er ligt iets op tafel waarvan ze denkt dat het toevallig is.

En dan zit ze daar tien minuten met haar jas nog aan, en zegt ze bijna niets, en gaat ze naar boven.

Gisteren bleef ze twintig minuten zitten. Ze heeft in die twintig minuten verteld dat er bij aardrijkskunde een kaart van de IJssel hing waarop Wijhe stond, en dat ze dat raar vond.

Ik heb geknikt en verder niets gevraagd.

Dat is nieuw voor mij en het gaat me nog steeds slecht af, maar het levert op dit moment meer op dan alles wat ik hiervoor probeerde.