Een moeder uit 1B stuurde een voorstel en ik zei ja voordat ik het gevraagd had

Er is hier geen bereik. Dat is niet erg en het is ook een beetje het idee, maar het betekent wel dat alles zich opspaart en dan in één keer binnenkomt op het moment dat je toevallig ergens staat waar wel een mast is.

Bij ons is dat de parkeerplaats van de supermarkt in het volgende dorp, twintig minuten rijden, waar we om de vier dagen komen.

Woensdag kwamen er negen berichten binnen terwijl Thijs de kofferbak inlaadde.

Zeven daarvan deden er niet toe. Eén was van mijn moeder, die vraagt of het al warmer is geworden en die dat sinds 1998 vraagt.

En één was van Esther.

Wie Esther is

Esther is de moeder van een jongen die bij Fenna in 1B zit. Ze woont in Olst, ze heeft mijn nummer via de lijst van De Kleine Belt, en wij hebben elkaar in acht jaar misschien vier keer gesproken bij een schoolplein.

Haar bericht was aardig, kort en praktisch. Ze schreef dat zij ook had gezien dat er in 1B niemand van hun oude klas zat. Dat ze had bedacht om op woensdag 19 augustus met een paar kinderen uit die klas af te spreken bij de speeltuin aan de rand van Deventer, gewoon een uurtje, zodat ze op de startdag niet in een zaal staan met alleen onbekende gezichten.

Of wij daar zin in hadden.

Ik heb geantwoord voordat Thijs de klep dicht had.

Ik heb geschreven: wat een goed plan, wij zijn erbij. Met een uitroepteken. Ik gebruik nooit uitroeptekens.

De twintig minuten terug

Ergens tussen die parkeerplaats en de slagboom van de camping viel het kwartje.

Ik had het niet gevraagd.

Ik had een afspraak gemaakt over mijn dochter, met een moeder die ik nauwelijks ken, over een middag waarop zij met vijf onbekende kinderen in een speeltuin moet staan, en ik had daar precies nul seconden over nagedacht en nul woorden over gewisseld met de enige persoon die het aangaat.

Ik weet ook precies waarom ik dat deed. Dat komt door die envelop van 22 juli. Sinds die dag ligt er iets in mijn maag dat ik met niemand heb gedeeld behalve met dit blog, en dat is dat er in haar klas geen enkel kind zit dat ze kent. Ik heb daar sindsdien wekelijks een oplossing voor bedacht en weer weggegooid.

En toen kwam er iemand met een oplossing en toen greep ik hem vast alsof het mijn probleem was.

Waar het gesprek uiteindelijk plaatsvond

Niet aan de picknicktafel. Aan de picknicktafel gebeurt hier niets.

Het gebeurde ‘s avonds, toen ze meeliep naar de containers met de vuilniszak, wat ze doet omdat ze dan langs het veld komt waar de honden mogen.

Ik heb het verteld zoals het was. Dat Esther het had voorgesteld, dat het op de negentiende zou zijn, en dat ik al ja had gezegd zonder het te vragen.

Ze zei niets. We liepen door.

En toen zei ze, bij de container:

“Ik wil wel. Maar ik wil niet dat jij het geregeld hebt.”

Ik heb gevraagd wat het verschil is.

Ze dacht daar echt over na, wat ze doet, met haar mond een beetje scheef.

Ze zei: “Als jij het regelt, weten ze dat mijn moeder het geregeld heeft.”

Wat we toen gedaan hebben

Ik heb haar mijn telefoon gegeven.

Ze heeft er geen eigen, die krijgt ze in de laatste week van de vakantie, dat is in juni afgesproken en daar wordt niet aan getornd. Maar ze heeft op dat veld bij de containers, staand, met een vuilniszak nog in haar andere hand, zelf een bericht getypt aan Esther.

Ik heb niet meegekeken tijdens het typen. Ik heb het later wel gelezen, want het staat in mijn eigen telefoon, en ik ga hier eerlijk zijn: ik heb het gelezen.

Er stond: Hoi, ik ben Fenna. Ik kom ook. Tot de 19e.

Achttien woorden minder dan ik geschreven zou hebben en precies goed.

Esther heeft er een duimpje op gezet en daarna nog geschreven dat haar zoon Sem heet en dat hij het leuk vindt.

De rest van de avond

Ze is daarna naar haar eigen tentje gegaan met haar boek en ze heeft er verder geen woord meer over gezegd.

Wat ik wel gemerkt heb: aan het ontbijt de volgende ochtend vroeg ze hoe lang het van Wijhe naar die speeltuin is met de fiets.

Dat is de eerste keer sinds die envelop dat ze zelf iets over school heeft gevraagd.

Ik heb gezegd dat het een minuut of vijfendertig is en verder niets, en ik ben opgestaan om koffie te halen die ik al had.