In dit dorp heeft niemand een rechte tuin en ik weet nu waarom

Aan het zandpad naar het dorp staat een huis met een tuin van ongeveer acht bij acht meter en er staat één ding in: een heg. Niet langs de rand. Overal.

Aan de zeekant is hij het hoogst, daarna zakt hij, en in het midden is een gat waar een tafel staat en vier stoelen die vastgebonden zijn aan een paal. Aan de andere kant loopt de heg weer omhoog. Het is geen tuin met een heg eromheen. Het is een heg met een gat erin waar je in kunt zitten.

Ik ben daar deze week vier keer langsgelopen zonder te snappen wat ik zag.

Alles buigt dezelfde kant op

Toen we hier aankwamen dacht ik dat de bomen scheef stonden omdat er ooit een storm was geweest. Dat is niet zo. Ze staan zo omdat het hier elke dag waait, uit dezelfde hoek, al honderd jaar.

Je ziet het aan alles. De dennetjes in de duinen groeien plat over de grond alsof iemand er een hand op houdt. Bij de kerk in het dorp staan zes bomen die met hun kruin allemaal naar het oosten wijzen, alsof ze ergens naar kijken. Zelfs het gras op de dijk ligt in één richting.

Er wordt hier niets rechtgezet. Dat is het.

Bij ons in de tuin staat een boom met een paal ernaast omdat hij een jaar of vier geleden een keer scheef ging staan. Die paal staat er nog. Ik heb er dit voorjaar nog een nieuw touwtje aan gedaan.

Ik heb daar hier voor het eerst een raar gevoel bij gekregen. Waarom moest die boom recht?

Wat er thuis niet werkt

Onze achtertuin in Wijhe is bijna helemaal open. Een schutting van een meter tachtig aan de kant van Ilse en Ronald, een lage haag aan de achterkant, en verder gras met een terras dat Thijs in 2019 heeft gelegd en waar elk jaar één tegel omhoog komt.

En elk jaar hetzelfde liedje. De zonnebloemen van Bram gaan om. De boon van opa Wim, die in april in de moestuinbak is gezet met veel ceremonie, hangt half augustus altijd over de rand. Het zonnescherm gaat niet uit als het waait, en het waait in Salland vaker dan we willen toegeven, want wij wonen op een dijkje in een land dat plat is.

Wij hebben een tuin die elk jaar opnieuw tegen de wind in gezet wordt. En dan zijn we teleurgesteld als de wind wint.

Ilse stuurde gisteren een bericht dat er iets omgevallen was, met de vraag of ze het overeind moest zetten. Ik heb geschreven dat ze het maar moest laten liggen tot we terug zijn. Ik denk dat dat de eerste keer in tien jaar is dat ik dat schrijf.

Wat ik heb opgeschreven op de achterkant van een kassabon

Niet veel. Vier dingen.

1. Aan de westkant iets neerzetten dat groeit in plaats van iets dat je vastschroeft.
2. De boon volgend jaar aan de luwe kant van de schuur, niet in het midden van het gazon waar hij mooi staat.
3. De paal bij de boom weghalen en kijken wat er gebeurt.
4. Niet in één jaar willen.

Punt vier is er later bijgekomen, toen ik bedacht dat de heg van de buren hier waarschijnlijk ouder is dan ik.

Thijs zei, toen ik het voorlas, dat hij wel wist waar we zoiets neer zouden zetten en dat hij er in de schuur nog wel wat voor had liggen. Dat is zijn manier om ja te zeggen. Ik heb er verder niets over gevraagd, want dan wordt het een project en dan wordt het november.

Loes heeft vanmiddag met een schepje een gat gegraven in de heg achter de wasruimte hier op de camping en er drie schelpen in gestopt. Ze zei dat het een winkel was.

Er komt niets uit. Maar ik vond het een goed begin.