Sinds ik thuis werk staat er om half elf iemand in de tuin en dat ben ik

Om half elf stond ik op blote voeten in het gras met een schaar in mijn hand, en niemand had mij daarom gevraagd.

Boven op mijn bureau stond een bestand open waar ik sinds negen uur aan werk en dat om twaalf uur weg moet. Ik ben er niet mee klaar. Ik was er ook niet mee bezig. Ik stond bonen op te binden die prima stonden.

Hoe een werkdag hier tegenwoordig gaat

Sinds eind april werk ik voor mezelf. Dat is nu tien weken en het gaat, geloof ik, goed, in de zin dat er werk is en dat er facturen de deur uit gaan en dat ik nog geen enkele avond wakker heb gelegen over of het een vergissing was.

Wat ik niet had zien aankomen is de tuin.

Ik werk in die hoek bij het raam op het noorden, waar het in de winter koud is en waar het nu, in juli, om elf uur alweer benauwd is omdat de zon over het dak heen komt. Vanaf die stoel kijk ik precies op de achtertuin. Op de drie vakken van vorig jaar, op de bak die mijn vader in april heeft gebracht, op de bonenstokken die Thijs in mei heeft neergezet omdat ik zei dat ik het zelf zou doen en het niet deed.

Om een uur of half elf gebeurt er iets in mijn hoofd waarvan ik de knop niet kan vinden. Ik zie dan één ding dat gedaan moet worden. Eén. Een verdorde bloem, een tak die scheef hangt, een tomatenscheut die eruit moet.

En dat ene ding is nooit één ding.

Wat er in die tuin gebeurt zonder mij

Het rare is dat de tuin het dit jaar beter doet dan ooit, en dat het niet aan mij ligt.

De bak van mijn vader staat sinds de tweede week van april tegen de schuurmuur en daar zit sla in die al twee keer opnieuw is gekomen, en er zitten courgettes in waarvan ik in juni al wist dat het er te veel zouden worden. Hij heeft er bij de aflevering drie dingen over gezegd en aan alle drie heb ik me gehouden, wat voor mij een record is.

De vakken van de kinderen doen ongeveer wat je verwacht.

Loes is vier en heeft sinds ze naar school gaat een gieter die precies te zwaar voor haar is. Zij water geeft betekent dat er drie liter op één plantje gaat en dat de rest droog blijft, en het betekent ook dat er elke ochtend voor half negen iemand in die tuin staat te zingen, en dat is genoeg reden om er verder niets van te zeggen.

In het vak van Bram staat één zonnebloem en verder niets, en er zitten volgens hem dertien flesdoppen ingegraven waarvan hij denkt dat er iets uit komt. Dat is een experiment dat hij in mei is begonnen. Ik heb hem niet verteld hoe dit afloopt.

Fenna heeft in april wat gezaaid en er sindsdien niet meer gekeken. Ze zit in haar laatste schoolweken en de tuin staat op dit moment niet in haar hoofd. Er staan wel drie afrikaantjes en die doen het uitstekend, dus dat is dan meteen weer de oneerlijkheid van tuinieren.

De echte reden dat ik daar sta

Ik heb er lang omheen gepraat, ook tegen mezelf, met woorden als pauze en frisse lucht en even mijn hoofd leegmaken.

Maar het is niet mijn hoofd dat ik daar leegmaak. Het is mijn ochtend.

Als ik binnen zit en het loopt niet, dan zit ik daar met een scherm en dan is er niemand die dat ziet en niemand die het erg vindt en dat is precies het probleem. Er is niemand meer die om kwart voor elf langsloopt met koffie en vraagt hoe het gaat. Ik ben zelf de enige die weet dat het niet opschiet.

En in de tuin schiet alles op. Je bindt een boon op en dan is die boon opgebonden. Je knipt iets weg en het is weg. Je ziet aan het eind van een half uur precies wat je gedaan hebt, en dat is bij mijn werk pas na dagen zo, soms pas na weken, en soms belt er iemand en dan blijkt het toch anders te moeten.

Thijs zei in februari, over iets heel anders, dat rust voor hem betekent dat je iets afmaakt. Ik heb daar toen over geschreven alsof dat iets van hem was en iets vreemds.

Ik sta hier al tien weken elke ochtend hetzelfde te doen.

En de schuur staat er nog steeds zo bij

In februari heb ik die schuur opgemeten. Vier getallen op de achterkant van een envelop. Er is daarna een tekening op de keukentafel verschenen die niemand van ons ooit heeft besproken en die nu in de la met de pennen ligt, waar geen pennen liggen.

Er staat sinds eind mei een blad op twee schragen en verder is er niets gebeurd. Geen isolatie, geen raam in de zuidmuur, geen vloer, en die hoek in het dak lekt nog precies zo hard als in februari. Ik heb er één ochtend gezeten en sindsdien niet meer. Karin heeft in maart gezegd dat ze twee dagen zou vrijhouden in juni voor de opening en die dagen heeft ze niet nodig gehad.

Ik denk dat ik weet waarom en ik vind het geen leuke gedachte. Zolang ik in die hoek bij het raam zit, is dit tijdelijk. Zolang het tijdelijk is, hoeft het niet te lukken.

Ondertussen wordt het over vier weken vakantie en dan gaan we weg, en dan staat die tuin er twee weken alleen voor.

Ik heb Ilse nog niets gevraagd. Ik weet al wat ze zegt.

Het bestand van vanochtend is om kwart over twaalf de deur uit gegaan. Een kwartier te laat, met aarde op mijn toetsenbord.