Ik moest iets meenemen naar de barbecue van groep 8 en koos precies verkeerd

De schaal kwam voor driekwart vol weer mee naar huis en stond vanmorgen om acht uur nog op het aanrecht, want ik heb hem gisteravond niet meer kunnen aankijken.

Gisteren was de afscheidsbarbecue van groep 8. Op het veld achter De Kleine Belt, zes uur, ouders en kinderen, twee vaders bij de bakplaat en een tafel van vier meter voor de rest.

De lijst

Er was een lijst. Er is altijd een lijst.

Op die lijst kon je invullen wat je meenam en er stonden vier kopjes boven: brood, salade, toetje, drinken. Ik heb dat berichtje gelezen op een dinsdagavond terwijl ik iets anders deed en heb toen gedaan wat ik altijd doe, namelijk denken dat ik het later invul.

Toen ik hem donderdag openmaakte stond er onder salade al een aardige kolom namen. Ik heb er niet doorheen gescrold. Ik heb mijn naam eronder gezet en de app weggeklikt.

Er stonden er zeventien.

Wat ik gemaakt heb

Iets waarvan ik dacht dat het anders zou zijn dan de rest, en daar zit al meteen de fout in, want dat is een reden om iets te maken die niets te maken heeft met eten.

• een halve krop sla uit de bak van mijn vader
• twee courgettes, in dunne linten, rauw
• een grote handvol platte peterselie
• geroosterde pitten uit de la, ik weet niet precies meer welke
• geraspte harde kaas
• citroen, olie, peper, veel te veel peper
• en op het laatste moment een handjevol frambozen van de struik van Ilse, omdat ik vond dat er kleur bij moest

Het was lekker. Dat vind ik nog steeds en Thijs heeft dat gisteren voor het slapen ook gezegd, al zei hij het op de toon waarop je iets zegt tegen iemand die met een schaal in de auto zit.

Wat er op die tafel stond

Zestien pastasalades met tomaat.

Dat is flauw en het klopt bijna. Er was pasta met pesto, pasta met tomaat, pasta met tonijn, aardappelsalade in drie soorten, een schaal komkommer, een bak met alleen maar geraspte wortel die het overigens uitstekend deed, en helemaal aan het eind, naast de bak met stokbrood, stond die van mij.

Op zo’n tafel is er geen enkele reden om iets te nemen dat je niet meteen herkent. Je hebt een papieren bord, je hebt een worst, je hebt kinderen die roepen, en je schept het ding waarvan je weet wat het is. Dat doe ik zelf ook. Ik heb het gisteren letterlijk zelf gedaan, bij die wortel.

Rauwe courgette in linten vraagt om iemand die er twee seconden over nadenkt en die persoon staat niet op een schoolveld op 3 juli om kwart over zes.

En toen keek ik omhoog

Ik stond dus achter die tafel met mijn schaal en het is precies zo klein en zo dom als het klinkt, en ik heb daar drie minuten iets van gevonden.

Toen keek ik op.

Er stonden daar vierentwintig kinderen die volgend jaar naar zes verschillende scholen gaan. Er stonden vaders die ik acht jaar lang bij het hek heb gezien en van wie ik van de helft de achternaam niet weet. Er stond een moeder met wie ik in 2019 een keer op een gang heb gehuild om iets waar we het daarna nooit meer over hebben gehad.

Fenna zat op het klimrek met vier anderen en heeft de hele avond geen bord gehaald.

Volgende week vrijdag lopen ze dat hek uit en dan zijn deze mensen geen groep meer.

De schaal is vanmorgen leeggegaan in de bak voor de kippen van Ilse. De kippen van Ilse zijn er wel over te spreken.