We deden twee weken boodschappen op gevoel en vijf keer ging het mis

De koelbox stond vanochtend nog in de gang. We zijn gisteravond om half negen thuisgekomen, hebben de auto voor de helft uitgeladen en zijn toen allemaal gaan zitten.

Vanochtend heb ik hem opengemaakt. Er zat een halve rugbrød in, een pak boter, iets wat we niet meer thuis konden brengen, en één tube.

Die tube is het bewijsstuk van twee weken boodschappen doen op gevoel.

Vijf keer mis

Niemand bij ons leest Deens. Thijs kan zich met Duits redden en ik kan raden, en dat komt neer op winkelen op plaatjes, kleur en het formaat van de verpakking. Dat ging vaker fout dan goed.

1. Het pak met de koe erop. Ik dacht yoghurt. Het was iets dikkers en zuurders, met een naam van vier letters. Fenna vond het lekker, ik vond het lekker, Bram heeft er één lepel van gehad en er daarna twee weken over gepraat.
2. De vla en het zwarte poeder. Er stond bij het toetjesschap een klein busje met iets zwarts erin. Ik dacht: chocoladehagel, maar dan fijner. Het was zoute drop, gemalen. Wij hebben dat over de vla gedaan, alle vijf tegelijk, en het effect aan tafel was ongeveer dat van een klein onweer. Loes heeft er twee keer om gevraagd. De rest van het busje staat nog vol.
3. De worstjes die geen worstjes waren. Ik ga hier niet uitweiden. Ze zagen eruit als knakworst en het waren geen knakworsten en Thijs heeft ze alsnog opgegeten omdat hij niets weggooit.
4. Het roggebrood. Dat was geen vergissing in wát het was, maar in hoeveel. Een heel donker, zwaar brood dat je in dunne plakken eet en waar we een schema voor hadden moeten maken. Bram noemde het “het brood dat niet gaat op”.
5. De tube. Bedoeld als mayonaise. Het was geel en het zat in een tube en het stond bij de koeling, dus zo gek was die gedachte niet.

Wat we wel goed hadden

Er was ook één ding dat vanaf dag twee klopte, en dat hebben we niet zelf bedacht.

In het dorp, tien minuten lopen over het zandpad en dan links, zit een bakkerij die om zeven uur opengaat. Thijs is daar de eerste ochtend heen gelopen omdat hij wakker was en niets te doen had, en hij kwam terug met een zak waar zes broodjes in zaten waar we geen woord voor hadden. Opgerold deeg, kaneel, iets van suiker eroverheen dat knapt als je erin bijt.

Vanaf dat moment ging hij elke ochtend. In veertien dagen heeft hij die wandeling dertien keer gemaakt, en op de veertiende dag regende het zo hard dat zelfs hij het liet zitten, en dat is de enige ochtend geweest waarop iemand aan tafel klaagde.

Bram heeft nu al twee keer gevraagd of ze die hier op het dorp ook hebben.

Ze hebben ze hier niet. Dat weet ik zeker, want ik heb het vanmiddag bij Van Dalen gevraagd en de vrouw achter de toonbank keek me aan alsof ik iets vroeg over een ander werelddeel.

De vergissing die is meegereden

Wat er in die tube zat is geen mayonaise. Het is iets lichters, iets zuurders, met stukjes erin, en het hoort in Denemarken bij een broodje worst en bij patat en volgens Bram bij ongeveer alles.

We hebben er in twee weken drie tubes van opgemaakt. De vierde is meegereden in de koelbox, tussen Deventer en Wijhe, en staat nu in de deur van onze eigen koelkast tussen dingen die ik zelf gekocht heb.

Vanavond eten we hier op het dorp gehaalde patat, wat we op de eerste avond thuis altijd doen omdat de koelkast leeg is en ik dan nog niets wil. En dan gaat die tube open, en dan zitten we hier in Salland aan de keukentafel met de deur naar de tuin open, en dan is er ergens in dit huis nog twintig minuten Denemarken.

Daarna is het maandag. Bram vroeg vanochtend of we volgend jaar weer gaan.

Ik heb gezegd dat ik dat niet weet, wat waar is, en hij zei dat we dan in elk geval weer dat busje moeten kopen.