Drie keer oefenden we de route naar Deventer en de derde keer mocht ik niet mee

De route is dit. De Kerkstraat uit, het dorp door, en dan het fietspad langs de weg naar Olst. Door Olst heen, over de kruising waar je moet wachten, en dan het laatste stuk richting Deventer met de IJssel aan je rechterhand.

Dertien kilometer. Veertig minuten als je een beetje doorrijdt en vijftig als het tegenwind is, wat het in Salland vaker is dan het weerbericht doet vermoeden.

Twee plekken waar je goed moet opletten. De rest is recht.

Dat is het. Dat is alles.

Ik heb dat de afgelopen week ongeveer veertig keer tegen mezelf gezegd.

De eerste keer, met z’n allen

De eerste twee keer hebben we in juli gedaan, in de week voordat we naar Denemarken vertrokken, omdat ik het idee had dat je zoiets niet op het laatste moment moet doen. Dat idee klopte half.

Die eerste keer zijn we met z’n vieren gegaan. Bram wilde mee omdat er langs dat stuk een gemaal staat waar hij iets mee heeft, en Loes zat achterop bij Thijs.

Dat was geen oefening. Dat was een uitje met veel geluid en drie stops.

Bij elke oversteek heb ik gezegd dat je hier moest opletten, wat waar is en wat na de tweede keer alleen nog geluid was.

Bij het schoolplein zijn we blijven staan. Het hek was dicht, er stond een container en er lag zand.

Fenna zei: “Het is groter dan op de open dag.”

Bram zei dat hij honger had.

De tweede keer, alleen wij twee

Twee dagen later zijn we met z’n tweeën gegaan. Afspraak: zij voorop, ik erachter, ik zeg niets.

Ik heb drie dingen gezegd.

Bij de rotonde zei ik dat we rechts moesten aanhouden. Dat wist ze.

Halverwege Olst zei ik dat het fietspad daar smal wordt. Ze zat er al netjes.

En bij de laatste kruising zei ik dat je hier moet wachten tot je ze allebei ziet. We stonden al te wachten.

Alle drie de keren heeft ze geknikt zonder iets te zeggen en zonder om te kijken, en bij de derde keer heb ik gehoord hoe het klonk. Het klonk alsof ik dacht dat ze het niet wist. Terwijl ze het wist, en ik wist dat ze het wist.

Ik heb sorry gezegd. Zij zei dat het niet gaf.

Op de terugweg heeft ze me haar eigen versie van de route laten zien, op een blaadje in haar jaszak, in stappen. Zeven stappen. Bij stap vier stond een tijd. Bij stap zes stond: als het regent ga ik toch, alleen eerder weg.

Dat laatste hadden we nooit besproken. Dat had ze zelf bedacht.

De derde keer

Daar zaten toen ruim drie weken tussen, waarvan er twee in Denemarken zaten en waarin er over die route geen woord is gevallen.

Maandagochtend, dus gisteren, is ze alleen gegaan.

Om acht uur weg. Naar het gebouw, één rondje om het blok, en terug. Bij elkaar anderhalf uur als je onderweg niet stopt.

Ik had een plan. Mijn plan was dat ik met de auto naar Olst zou rijden en daar op de parkeerplaats bij de kruising zou staan, gewoon om te kijken. Ik heb dat plan om zeven uur ‘s ochtends bedacht terwijl ik koffie zette en ik heb er tot half acht serieus over nagedacht.

Ik heb het niet gedaan. Niet omdat ik zo verstandig ben, maar omdat Thijs, die om kwart over zeven de deur uit ging, in de gang zijn schoenen stond aan te trekken en zonder op te kijken zei: “Je gaat toch niet achter haar aan rijden.”

Het was geen vraag. Ik heb gezegd dat ik dat natuurlijk niet ging doen.

Dus ik heb de was opgehangen. Ik heb de hele was opgehangen, sok voor sok, met de tuindeur open en Wolk op de drempel, en ik heb in dat uur ongeveer negen keer op de klok in de keuken gekeken.

Ze was om 9.41 uur thuis. Eenennegentig minuten na vertrek.

Wat ze zei toen ze binnenkwam

Ze zette haar fiets in de schuur, kwam binnen, pakte een glas water en zei:

“Bij dat gemaal kun je er ook langs de andere kant omheen. Dan hoef je die kruising helemaal niet.”

Dat wist ik niet. Ik heb dat stuk drie keer gereden en ik heb nooit gezien dat het ook anders kon.

Ze had het al op haar blaadje gezet. Stap vijf was doorgestreept en er stond iets nieuws.

Of het echt korter is weet ik niet. Ik ga het niet controleren.

En de telefoon

Ja, die is er. Sinds gisteren, dezelfde dag nog, want de afspraak was dat ze hem in de laatste week van de vakantie zou krijgen en die is maandag begonnen.

Dat we die twee dingen op dezelfde dag hebben laten vallen was geen plan. Het is wel toevallig netjes uitgekomen, want de reden dat ze hem krijgt is precies die dertien kilometer.

We hebben er geen contract van veertien punten van gemaakt. Vier afspraken, allemaal over waar en wanneer en niet over wat, en in oktober kijken we opnieuw. Verder gaan we het meemaken. Ik heb genoeg gelezen over hoe dit hoort en ik weet inmiddels dat de meeste van die stukken geschreven zijn door mensen met één kind dat luistert.

Vanochtend lag hij op de trap, opgeladen, met het blaadje eronder.

Donderdag halen we de boeken op. Maandag gaat ze echt.