Ze krijgt in augustus een telefoon en wij hebben nog geen enkele regel

Zondagavond, half acht, tafel afgeruimd. Loes lag boven, Bram was buiten met een bal.

Fenna kwam beneden met een vel papier en legde dat tussen Thijs en mij in. Ze ging niet zitten. Ze bleef staan, met haar handen op de rugleuning van haar eigen stoel.

Bovenaan stond, onderstreept met een liniaal: telefoon.

Daaronder twee kolommen.

Wat er op dat papier stond

Links stond: wat jullie gaan zeggen. Rechts stond: wat ik dan zeg.

Ik geef er vijf van de zeven, want de laatste twee gaan over andere kinderen en die zijn niet van mij om op te schrijven.

1. Jullie: je bent er nog te jong voor. — Ik ben twaalf en ik ga in augustus in mijn eentje naar Deventer.
2. Jullie: je kunt mijn telefoon lenen. — Dat kan niet als jullie er niet zijn en dat is precies wanneer ik hem nodig heb.
3. Jullie: dan zit je de hele dag te kijken. — Dat weten jullie niet en ik ook niet, dus dat moeten we afspreken en niet vooraf beslissen.
4. Jullie: dat kost geld. — Ik heb geld gevraagd voor mijn verjaardag en ik heb ook nog van Kerst.
5. Jullie: we moeten er nog over nadenken. — Dat zeggen jullie in maart ook en dan gebeurt er niks.

Punt drie is de reden dat wij binnen tien minuten klaar waren.

Ze heeft daar in één zin opgeschreven wat wij vorig jaar in de voorjaarsvakantie fout hebben gedaan met de tablet, toen we een regel bedachten voordat er iets aan de hand was en die regel het precies drie dagen volhield. Ze was toen tien. Ze heeft dat dus onthouden.

En punt vier klopte ook nog. Dat derde ding waar ze op haar verjaardag om vroeg en waar ze niet bij wilde zeggen waar het voor was, was dus dit.

Waar Thijs en ik het niet over eens waren

Thijs vindt een telefoon gereedschap.

Dat is niet gek voor iemand die de hele dag met mensen werkt die op een bouwplaats staan en die dat ding gebruiken om te bellen en foto’s te sturen. Zijn standpunt was: ze gaat naar de middelbare school, ze heeft hem nodig, ze krijgt hem, klaar. Hij wilde het gesprek van zondagavond eigenlijk niet eens voeren.

Ik vind een telefoon geen gereedschap maar een kamer. Een kamer waar zij in gaat zitten en waar ik niet in mag en die ze meeneemt naar boven.

We hebben daar zondag na haar vertrek nog een uur over doorgepraat en we zijn er niet helemaal uitgekomen. Wat we wel hebben vastgesteld is dat wij hier allebei redeneren vanuit iets wat we nog nooit hebben meegemaakt, want zij is de eerste, en dat alles wat wij erover denken dus komt van andere ouders, van dingen die we ergens gelezen hebben en van hoe we zelf zijn.

Dat is een zwakke basis voor een regel. Ik zeg dat niet cynisch, ik zeg het omdat het waar is.

Wat we hebben afgesproken

Vier dingen. Meer niet, en dat is bewust.

Eén. Ze krijgt hem in de laatste week van de vakantie, niet eerder. De reden is dat ik niet wil dat zes weken Denemarken en zomer over een telefoon gaan, en dat heeft ze geaccepteerd na twee minuten stilte.

Twee. Hij slaapt beneden. Er staat een bak in de gang en daar gaat hij in vanaf negen uur. Die van Thijs en die van mij ook. Dat laatste was haar voorwaarde en ik heb daar heel even iets van willen zeggen en toen ingezien dat ze gewoon gelijk had.

Drie. Niet aan tafel. Dat geldt voor iedereen en dat gold hier al, maar het staat er nu bij.

Vier. In oktober gaan we opnieuw zitten. Met dit papier erbij. En dan mogen alle vier de afspraken op de schop, ook door ons.

Wat er niet in staat: hoe lang. Wat erop mag. Wie ze mag toevoegen. Daar hebben we niets over vastgelegd omdat we het niet weten, en ik heb liever dat we in oktober iets bedenken dat past bij wat er dan echt gebeurt dan dat we nu iets bedenken waar we ons allemaal binnen een week niet aan houden.

Het stuk waar ik nog over nadenk

Er was één punt waarop het bijna misging en dat ging over meelezen.

Ik wilde erin hebben dat wij mogen kijken. Niet stiekem, gewoon, dat het bij de afspraak hoort. Thijs vond dat niet nodig en wilde er niet eens over praten.

En toen zei Fenna iets waar ik sindsdien mee rondloop.

“Als jullie het gewoon vragen, laat ik het zien. Als jullie het gaan doen zonder vragen, ga ik het verstoppen. Dat weten jullie ook wel.”

Daar is niets tegenin te brengen. Dat is geen dreigement en het is ook geen slimmigheid. Het is gewoon een correcte beschrijving van hoe mensen werken, uitgesproken door iemand die twee weken geleden twaalf is geworden en die haar tanden nog niet allemaal recht heeft.

We hebben het uiteindelijk zo opgeschreven: we lezen niet mee zolang we geen reden hebben, en als we een reden hebben zeggen we het en dan zeggen we ook welke.

Ik weet niet of dat goed is. Ik weet wel dat het het enige is wat ik zondagavond kon verzinnen waar ik mezelf niet bij hoorde liegen.

Het papier ligt in de la in de keuken, bij dat briefje over de taart en de slagroom dat daar al jaren ligt.

In oktober komt het er weer uit.