Ze vroeg of ze alleen mocht fietsen en ik zei ja voor ik nadacht

Woensdagmiddag, kwart voor twee, en Fenna staat met haar fiets in de gang. Naast haar staat Noor, van school, met haar fiets buiten tegen de heg.

Ze vraagt of ze naar het dorp mogen. Naar de ijssalon en dan naar het speelveldje.

Ik zei ja terwijl ik met mijn hoofd nog bij iets anders was, en ik hoorde mezelf het zeggen en ik dacht meteen daarna, in die halve seconde erna, dat ik dat nog helemaal niet had bedacht.

Wat er in mijn hoofd omging, en wat ik daarna deed

Dit ongeveer, in deze volgorde.

Ze is elf, sinds ruim een week. Het is twee kilometer. Ze fietst die route al twee jaar naar school, alleen dan met vijftien andere kinderen om zich heen en om acht uur ‘s ochtends. Er is één oversteek die ik vervelend vind en die je kunt vermijden door bij de brug over te steken, maar dat weet ze en dat doet ze niet altijd.

En daarna, meteen erna, de gedachte waar het echt om ging. Ik heb dit niet met Thijs besproken. We hebben het over dit onderwerp nooit gehad, niet één keer, terwijl we het wel over schermtijd hebben gehad, over bedtijd, over of ze naar de brugklas alleen mag fietsen volgend jaar, wat nog een jaar weg is en waar we dus wel al over gepraat hebben.

Over vandaag hadden we niets afgesproken. En vandaag was het er.

Wat ik daarna deed was rommelig. Ik heb haar teruggeroepen toen ze al buiten stond.

Dat is het slechtste moment om iets terug te roepen. Ze stond al bij haar vriendin, ze had al ja gehoord, en toen kwam haar moeder de deur uit met voorwaarden. Ik zag aan haar gezicht wat ze dacht, en ze dacht dat ik het ging terugdraaien.

Dat heb ik niet gedaan. Dat vond ik en vind ik nog steeds de goede keuze, ook al ging het onhandig.

Wat ik heb gezegd, staand bij de heg, met Noor erbij, is dit.

1. De route langs de brug. Niet de oversteek bij de kruising.
2. Om vier uur thuis.
3. Als jullie ergens anders heen gaan, bel je even. Niet appen, bellen.

Meer niet. Ik had er nog vier kunnen bedenken, over drinken en over geld en over aanbellen bij wie dan ook, en ik weet uit ervaring dat vanaf regel vier alles vervaagt. Bij Bram sneuvelt regel twee al.

Ze zei ja, drie keer, op die manier waarop een kind ja zegt om weg te kunnen. Ik weet niet zeker of ze de brug gehoord heeft.

De veertig minuten daarna

Ik heb hier weinig over te melden dat me siert.

Ik heb de vaatwasser uitgeruimd, die al leeg was, waar ik pas achterkwam toen ik hem opendeed. Ik heb Loes in de tuin gezet met water en bakjes, wat een half uur werkt. Ik heb drie keer naar mijn telefoon gekeken die niets deed.

Ik heb overwogen om Thijs te bellen en dat niet gedaan, want ik wist wat hij zou zeggen. Hij zou zeggen dat het prima is. En dat wilde ik op dat moment niet horen, want dan zou ik gerustgesteld zijn en dan zou ik het niet meer serieus kunnen nemen.

Dat is een oneerlijke gedachte om over je partner te hebben en ik schrijf hem hier op omdat hij er was.

Om tien over drie kwam er een appje.

“We zijn bij het veldje. Mag ik tot half vijf?”

Ze had niet gebeld. Ze had geappt, wat afspraak drie was, en ze had het wel gemeld, wat de bedoeling van afspraak drie was.

Ik heb ja gezegd. En daarna heb ik een half uur nagedacht over de vraag of ik daarmee de afspraak had weggegeven of dat ik had gezien dat het klopte.

Ik weet het nog steeds niet.

Waarom dit nu pas komt

Er is nog iets waar ik over heb nagedacht, en dat is waarom dit bij ons zo laat is.

Fenna is elf. Ik ben opgegroeid in Kampen en ik ging op mijn negende alleen naar de winkel op de hoek, en op mijn tiende met een vriendin op de fiets naar het zwembad, en ik weet zeker dat mijn moeder daar geen twee dagen over heeft nagedacht.

Dat is geen argument, want ik weet ook dat wij die zomers herinneren als vrijer dan ze waren en dat er van alles is dat toen gewoon niet werd verteld. Ik heb niets met het idee dat het vroeger beter was.

Maar er is bij ons wel iets aan de hand wat er bij mijn moeder niet was, en dat is dat ik het kan weten. Ze heeft een telefoon. Ik kan zien of ze iets stuurt, ik kan bellen, en als ik dat zou willen kan ik nog veel meer. Dat maakt het niet makkelijker maar juist ingewikkelder, want elke keer dat ik iets niet controleer is dat nu een keuze.

Toen ik tien was, wist mijn moeder gewoon niets, en dat scheelde haar ongeveer alles.

Wat Thijs erover zei

Hij kwam om half zes thuis en ik heb het verteld voor hij zijn jas uit had, wat betekent dat ik het belangrijker vond dan ik van plan was te laten merken.

Hij luisterde. Hij deed de koelkast open. En toen zei hij:

“Ze fietst die weg elke dag. Alleen nu zonder klas eromheen.”

Meer niet. Daar heb ik een tijdje boos over lopen zijn, en dat was niet omdat hij ongelijk had.

Het punt dat ik wilde maken en niet gemaakt kreeg, is dat ik het niet erg vind dat zij dat kan. Ik vind het erg dat wij daar geen gesprek over hebben gehad en dat het besluit dus bij mij lag op een woensdagmiddag om kwart voor twee, tussen twee andere dingen door, in drie seconden.

We hebben er donderdagavond wel over gepraat, buiten aan tafel, nadat de kinderen weg waren. Dat gesprek duurde twintig minuten en had er twee jaar geleden al moeten zijn.

Sindsdien

Ze is er woensdag om vijf voor half vijf geweest.

Ze is donderdag niet gegaan, want het regende. Ze is vandaag opnieuw gegaan, en dit keer heeft ze het gevraagd op een normale manier, in de ochtend, en heb ik er een normaal antwoord op gegeven.

Ze fietst niet langs de brug. Ik weet dat, want ik ben gisteren toevallig langs die kruising gereden op een tijdstip waarop ik daar niets te zoeken had.

Ik heb dat nog niet met haar besproken. Ik weet nog niet hoe ik dat ga doen zonder dat ik iets van deze week terugneem.