Drie tuinvakken, drie kinderen en maar één die nog water geeft

Ik heb ze eind april elk een vak gegeven, ongeveer een meter bij anderhalf, langs de schutting waar de zon het langst blijft staan. Met een touwtje ertussen zodat het duidelijk was van wie wat is, want zonder touwtje was het binnen een week oorlog geweest.

Het is nu twee maanden later en de stand is als volgt.

Het vak van Fenna

Fenna heeft een plan gemaakt. Natuurlijk heeft Fenna een plan gemaakt.

Ze heeft in april op ruitjespapier uitgetekend wat waar kwam, met afstanden erbij die ze van het zakje had overgenomen, en ze heeft zich daaraan gehouden. Er staan wortels in een rij, er staat sla in twee rijen en er staan twee courgetteplanten die inmiddels alles overwoekeren wat ernaast staat, want die verhouding stond niet op het zakje.

Ze heeft tot ongeveer half mei elke dag water gegeven.

Toen kwam de hond, en toen kwam de uitvoering, en toen ging het over.

Wat er nu staat, staat er omdat de courgette zichzelf redt en omdat het in juni twee keer flink geregend heeft. De sla is doorgeschoten en staat rechtop met een bloemtak erin, wat ik haar niet verteld heb omdat ik wil weten of ze het zelf ziet.

De wortels zijn er wel. Ze zijn alleen zo dun als een veter, want ze staan te dicht op elkaar en die hadden uitgedund moeten worden en dat stond niet op het zakje.

Het vak van Bram

Het vak van Bram is leeg.

Om precies te zijn staat er één ding in, en dat is een bordje dat hij in april heeft gemaakt met zijn naam erop, en dat bordje staat er nog en de rest niet.

Hij heeft in april radijs gezaaid, wat ik had voorgesteld omdat radijs snel gaat en dat werkt bij een kind van zeven. De radijs is er gekomen, en die is opgegeten, en dat was in de derde week van mei klaar. Daarna is er niets meer bij gekomen.

Ik heb er in mei twee keer iets van gezegd. Dat was niet slim. Zodra ik erover begin, wordt het mijn tuin en zijn taak, en dan is het klaar.

Wat er wel gebeurt, en dat schrijf ik erbij omdat het anders een somber verhaal wordt, is dat hij er dagelijks in graaft. Niet om iets te planten. Hij zoekt stenen. Hij heeft er in twee maanden negen gevonden waarvan hij denkt dat ze bijzonder zijn en die liggen op zijn plank, en de rest heeft hij teruggelegd.

Zijn vak is dus geen tuin geworden maar een groeve. Ik heb besloten dat ik dat een geldige bestemming vind.

Het vak van Loes

En dan het vak van Loes, dat het beste doet van de drie.

Zij heeft in mei mogen zaaien waar ze wilde en dat heeft ze gedaan met een enthousiasme dat zich niet aan vakken hield. Er is een zakje bloemenmengsel over de grond gegooid in de brede zwaai die je maakt als je drie bent, en een deel daarvan is in het pad terechtgekomen en tussen de tegels en in het vak van Bram.

Het staat nu overal.

Er staan korenbloemen, er staat iets oranjes dat volgens mijn vader goudsbloem is, en er staat een hoop wat we voor het gemak gras noemen omdat niemand het weet.

En er staat, midden in haar vak, één zonnebloem die inmiddels tot mijn heup komt en die volgens Loes van haarzelf is, terwijl er in dat zakje geen zonnebloemen zaten. Ik heb geen idee waar hij vandaan komt. Mijn vader zegt dat dat een vogel is geweest.

Ze geeft er elke dag water. Ze geeft er te veel water. Ze geeft ook water aan de tegels, aan de schutting en één keer, per ongeluk maar niet helemaal, aan de hond.

Dat is de enige tuinbeurt die in dit huis nog structureel wordt uitgevoerd en die wordt gedaan door de jongste, met een gieter die te zwaar is en die ze half over haar eigen laars leeggooit.

En dan is er Wolk

Er moet ook iets gezegd worden over de vierde partij.

Hij heeft in mei een kuil gegraven achter de schuur, en die kuil is nu een plek, en daar ligt hij op warme middagen in. Ik heb dat een tijdje geprobeerd tegen te houden en dat is een verloren zaak.

Sinds vorige week ligt hij ook af en toe op de rand van het vak van Fenna, in de schaduw van de courgette, waar hij precies groot genoeg is om een plant plat te leggen en daar ook precies genoeg gewicht voor heeft.

Ze heeft het gezien. Ze heeft er niets van gezegd, want dat is de hond, en de hond mag alles.

Wat ik ervan geleerd heb

Ik had bedacht dat drie vakken drie tuiniers zouden opleveren.

Wat het heeft opgeleverd is een plan dat halverwege stopte, een groeve met negen stenen en een chaos die bloeit.

Dat is niet wat ik voor ogen had. Maar er wordt in deze tuin sinds april meer gedaan dan in de twee jaar ervoor, en ik heb ze niet één keer hoeven vragen om mee te helpen aan míjn stuk, dat er trouwens ook niet best bij staat.

Er staat donderdag regen voorspeld. Loes zal dat niet accepteren als reden om niet te gieten.