Onze tuin doet het eindelijk en over twee weken zijn we weg

De eerste tomaat werd rood op zondag. Niet oranje, niet bijna, echt rood, aan de plant die het verst van het pad staat en die daardoor het minst vaak gecontroleerd wordt.

Loes heeft hem gevonden. Loes controleert namelijk alles, elke dag, en meldt de stand van zaken bij het ontbijt alsof het het nieuws is.

Wat er staat en wat er niets geworden is

Het gedeelte dat het doet: acht tomatenplanten waarvan er zes zullen blijven leven, twee rijen sperziebonen die inmiddels hoger zijn dan Bram, een bak bieslook die niemand meer stuk krijgt, en het stukje van Loes.

Het stukje van Loes is in april met veel misbaar aangelegd en in mei helemaal opnieuw ingezaaid nadat ze de eerste keer alles in één handvol op één plek had gedaan. Daar staat nu radijs. Meer radijs dan wij op kunnen. Radijs is nu eenmaal het enige dat het altijd doet en dat is voor een kind van drie de perfecte introductie, want ze denkt nu dat zij dit kan.

Het gedeelte dat niets geworden is: de sla, die er al in juni doorheen schoot en die inmiddels bloeit alsof dat de bedoeling was. De pompoen van Bram, die na twee weken uit de grond is gegraven om te kijken hoe het ging. En het hoekje bij de schuur waar de hond zijn route heeft, waar we het in mei al hebben opgegeven en waar nu gewoon aarde ligt.

De timing is een grap

Op 1 augustus vertrekken we naar de Vogezen. Twee weken.

In die twee weken gebeurt alles. Dat weet ik uit ervaring en toch verbaast het me elk jaar opnieuw. De bonen komen tegelijk. De tomaten worden allemaal in dezelfde week rood. De courgette die er tot dan toe als een stengel bij ligt, besluit ergens rond 5 augustus een baby-olifant te worden.

Ik heb dus een tuin die precies presteert op de veertien dagen dat ik er niet ben.

Opa Wim vindt dat geen probleem. Opa Wim vindt sowieso weinig een probleem in een tuin. Hij kwam zondag langs met een krat waar ik niet om gevraagd had en zei, terwijl hij naar de bonen keek:

“Je moet niet denken dat het voor jou groeit.”

Daar heb ik dinsdag nog aan lopen denken, wat waarschijnlijk precies zijn bedoeling was.

Het briefje voor Ilse

Ilse en Ronald doen de tuin. Dat is niet zo afgesproken, dat is gegroeid in de elf jaar dat we hier wonen, en dit jaar is het uitgebreid omdat er sinds mei een hond bij hoort die in de vakantie mee gaat maar die op andere momenten haar terrein is.

Op de koelkast hangt een briefje. Op dat briefje staat:

1. Potten bij de schuur: elke dag, ‘s ochtends of ‘s avonds, niet in de zon.
2. Tuin zelf: twee keer per week, dan flink, liever niet elke dag een beetje.
3. Alles wat rijp is, is van jullie. Echt.
4. Als er iets doodgaat, hoef je het niet te vertellen.

Punt vier is het belangrijkste punt. Ik heb dat er vorig jaar bij gezet nadat Ilse zich drie dagen zorgen had gemaakt over twee tomatenplanten die het toch al niet gingen redden.

Wat we vanavond aten

De eerste tomaat is doormidden gesneden in vier stukken. Vier, want vijf lukte niet en Thijs zei dat hij hem niet hoefde.

Bram vond hem “wel oké”. Fenna zei dat je proefde dat hij van hier kwam, wat ik haar nadeed maar wat ik wel geloofde. Loes heeft haar stuk gehouden, bekeken, en er uiteindelijk in gebeten met haar ogen dicht.

Daarna wilde ze weten of ze morgen weer mocht kijken.