Op de eerste vakantiedag liepen we de verkeerde kant op

Zaterdagochtend, tweede dag van de vakantie, en om negen uur zat iedereen al zonder plan in de woonkamer. Dat is bij ons het gevaarlijkste moment van de zomer. Als er om negen uur niets is bedacht, is het om elf uur te warm en om twee uur ruzie.

Dus zei ik: heide.

Er is geprotesteerd. Er wordt hier bij alles wat vooraf wordt aangekondigd geprotesteerd, en ik ben opgehouden dat mee te tellen.

Vijf kilometer, stond er

We zijn met de auto gegaan, een minuut of vijfentwintig, en om half elf liepen we bij het bord met de routes. Er stond een rondje van vijf kilometer op, met paaltjes, en dat leek me met Loes van drie precies de bovengrens.

Fenna wees op de kaart en zei dat we linksaf moesten.

Ik zei dat het rechtsaf was, want ik had het bord gelezen en op het bord stond een pijl. Wat ik toen niet doorhad is dat die pijl bij een andere route hoorde, van een andere kleur, die in de andere richting liep en die zeven kilometer is.

Fenna heeft dat niet nog een keer gezegd. Ze is achter me aan gelopen met een gezicht dat ik ken en dat ik in de auto op de terugweg pas goed begreep.

Wat er onderweg gebeurde

Het eerste uur was mooi. Het was daar warm maar niet benauwd, de heide staat nog niet in bloei maar bijna, en er hing die lucht van droog zand en dennen die er in juli altijd hangt.

Bram had een stok gevonden binnen veertig meter en die stok is de hele wandeling meegegaan, ook toen hij te zwaar werd, ook toen hij twee keer bijna iemand uit het gezin heeft geraakt. Er is over die stok drie keer onderhandeld en die onderhandelingen heb ik alle drie verloren.

Loes heeft anderhalve kilometer zelf gelopen, wat meer is dan ik had gehoopt. Daarna wilde ze op de rug van Thijs. Daarna wilde ze van de rug van Thijs af en op mijn heup, want ze had bedacht dat de rug van Thijs te hoog was, en toen we haar op mijn heup hadden gezet wilde ze weer terug.

De uitkijktoren was het keerpunt van de dag. Bram wilde naar boven, Fenna wilde naar boven, Loes wilde naar boven en halverwege niet meer, en Wolk mocht helemaal niet naar boven, wat betekende dat Thijs beneden bleef staan met een hond die na twee minuten kermend achter ons aan wilde. Vanaf die toren zie je tot de IJssel, en je ziet ook dat je nog lang niet terug bent.

Toen kwam bij de splitsing het bordje waar we een uur eerder al langs waren gekomen.

Fenna zei het toen wel.

“Ik zei het bij het begin.”

Dat is de meest bevredigende zin die er bestaat als je elf bent, en ze heeft hem geplaatst met precies de juiste hoeveelheid rust erin.

De laatste twee kilometer

Die waren niet leuk. Ik ga niet doen alsof ze leuk waren.

Wolk is twee keer gaan zitten. Hij doet dat sinds mei minder dan in het begin, maar hij doet het nog steeds, en het is een hond van vijfentwintig kilo dus je overlegt niet, je wacht. We hebben in de schaduw van een zandpad gestaan met een fles water en de dop als bakje, wat een slecht bakje is, en Bram heeft toen zijn stok neergelegd en niet meer opgepakt.

Loes sliep de laatste twintig minuten op de rug van Thijs met haar hoofd scheef, op die manier waarvan je zeker weet dat het pijn moet doen en waarvan zij later beweert dat het lekker zat.

We waren om kwart over twee terug bij de auto in plaats van om half één. In de auto was het stil op een manier die alleen bestaat na te veel lopen.

Thuis

Om vier uur zaten Bram en Fenna samen op de bank naar iets te kijken zonder ruzie te maken over wat, wat in deze fase van het jaar niet vaak gebeurt en waarvan ik weet dat het door de kilometers kwam.

De hond lag onder de tafel en heeft tot zes uur niet bewogen.

Aan tafel vroeg Thijs wat we morgen zouden doen, en Bram zei meteen: heide.

Fenna keek me aan en zei niets, en dat had ze inmiddels wel verdiend.