De heide stond paars en Loes wilde na tien minuten gedragen worden

Twee weken geleden liep ze een berg op zonder iets te zeggen. Nou ja, ze zat op de rug van haar vader, maar ze heeft het laatste stuk zelf gelopen en dat was over stenen en het waaide.

Vandaag, op een vlak zandpad op de Sallandse Heuvelrug, hield ze het tien minuten vol.

Waarom we gingen

Het is de laatste vakantieweek en die is tot nu toe vooral gevuld met opruimen, wassen, en een schuur waar de tent in moet maar waar geen plek voor is. Thijs is daar donderdag mee begonnen. Hij is toen drie uur weg geweest en de tent stond aan het eind van de middag nog steeds in de gang.

Zondagochtend zei ik dat we weg moesten. Niet ver. Niet duur. Gewoon weg.

De heide staat nu paars en dat duurt maar twee, drie weken. Dat is een van de weinige dingen in het jaar waarvan ik weet dat je te laat kunt zijn.

Veertig minuten rijden. Om half elf stonden we op de parkeerplaats.

De tien minuten

Ze begon goed. Ze liep voorop met de riem van Wolk in haar hand, wat mag op stukken zonder fietsers, en ze deed dat zoals Bram het vorig jaar deed: met haar arm te ver naar voren en veel te veel gevoel voor de ernst van de taak.

Bij het eerste bankje was het klaar.

Geen aanleiding, geen val, geen ruzie. Ze stond stil, deed haar armen omhoog en zei: “Dragen.”

Fenna zei dat we nog niet eens bij het uitkijkpunt waren. Bram zei dat hij ook moe was, wat niet waar was maar wat hij zei omdat hij het altijd zegt en omdat hij vond dat het moment ernaar was.

Thijs heeft haar opgetild zonder iets te zeggen. Dat is efficiënt en het is ook precies het ding waar we het al drie jaar over oneens zijn.

Ik vind dat je eerst even moet proberen. Niet lang, niet streng, gewoon vijf minuten met een spelletje erbij, tellen tot de volgende paal, kijken wie er als eerste bij die boom is. Bij Fenna werkte dat en bij Bram werkte dat, en bij Loes werkt het soms ook.

Thijs vindt dat je met een kind van drie op een zandpad geen onderhandeling moet beginnen die je toch verliest.

We hebben het er onderweg niet over gehad, want dat doe je niet met vier man op een pad. We hebben het er thuis ook niet over gehad. Dat is denk ik hoe dat gaat na twaalf jaar: je weet allebei precies wat de ander vindt en je zegt het niet meer.

Wat er anders is dan in Frankrijk

Ik heb het onderweg bedacht en ik denk dat het klopt.

In de Vogezen was elke wandeling een gebeurtenis. Er was een auto, er was een pas, er stonden koeien op het pad, er was een hut waar je iets kon drinken. Alles was nieuw en dus telde alles mee.

Hier is een zandpad een zandpad. Ze is hier eerder geweest, in het voorjaar, en toen was het bruin en toen viel er weinig aan te beleven. Voor een kind van drie ziet paars er niet heel anders uit dan bruin. Dat is een schok voor mij en niet voor haar.

Ik denk dat wij hier verwachtten dat ze het mooi zou vinden. En zij verwachtte een pad.

Het uitkijkpunt

We zijn er wel geweest. Fenna wilde per se doorlopen en die kreeg gelijk, want boven aan het eind waait het en zie je het hele stuk paars liggen tot aan de bosrand.

Loes zat toen op de schouders van Thijs en heeft van bovenaf gezegd dat ze een vliegtuig zag. Er was geen vliegtuig.

Wolk heeft driekwart van de wandeling aan de riem gelopen en het laatste stuk los, op het open stuk, en is toen ongeveer honderd meter weggerend en uit zichzelf teruggekomen. Dat is de eerste keer. Ik heb het hardop geteld, met mijn hand om de riem die ik niet meer vast had.

Op de terugweg heeft ze de laatste vierhonderd meter zelf gelopen. Naast de hond. Zonder erover te praten.

In de auto sliep ze binnen vier minuten, met haar hoofd tegen het raam en één schoen uit.