Op de laatste zaterdag van de vakantie gingen we twee keer de dijk op

Om acht uur vanmorgen stond ik alleen op de dijk. Ik had het woensdag opgeschreven en toen was ik er nog niet zeker van dat het zou lukken, want dat soort plannen verdwijnt hier meestal ergens tussen het ontbijt en de wasmand.

Het was mistig boven de uiterwaarden en het rook naar koud gras. Ik ben tot aan het hek gelopen en weer terug. Dat is het hele verhaal. Ik heb geen inzicht gekregen, ik heb niets opgelost, ik ben om kwart over negen thuisgekomen met natte schoenen.

Het was wel het rustigste uur dat ik deze maand heb gehad, en dat is inclusief Frankrijk.

De dag ertussen

De rest van zaterdag was een gewone zaterdag. Thijs heeft de tent eindelijk in de schuur gekregen, waar hij nu op de plek staat waar in april nog vier dozen stonden die we toen hebben weggedaan. Dat voelt als een overwinning en het is er ook een.

Bram heeft de hele middag zijn stenen opnieuw ingedeeld. Niet op grootte deze keer maar op waar hij ze gevonden heeft, wat betekent dat er nu een Vogezenrij ligt en een IJsselrij en een rij van dingen die hij niet meer weet.

Fenna heeft haar oude tas leeggehaald. De rits is dinsdag gemaakt op de markt in Deventer door een man die er drie minuten over deed en die zei dat hij hem nog wel twee jaar zou volhouden. Fenna heeft daar niets van gezegd maar ik zag haar denken dat twee jaar te lang is.

En Loes heeft haar tasje op gehad. De hele dag. Ook tijdens het eten.

Half acht

We zijn na het eten gegaan. Niet gepland, geen bedenktijd. Thijs zei dat het mooi weer bleef en toen stonden er ineens vijf paar schoenen in de gang en een hond die begreep wat er ging gebeuren voordat wij het zeiden.

Driehonderd meter naar de dijk, dan het bruggetje over, dan het pad langs het water waar de koeien staan.

Het was nog warm. Het gras stond hoog en er hing damp boven de plas aan de overkant. De zon ging achter de bomen aan de andere oever staan, en dat is hier eind augustus iets waar je alleen bij toeval getuige van bent, want het duurt kort en het is elke keer anders.

Bram heeft twee stenen meegenomen en er drie mee terug.

Loes is halverwege op de arm gegaan en heeft daar gezeten met haar hoofd op mijn schouder, wakker, zonder iets te zeggen, wat bij haar zeldzamer is dan slapen.

Wolk is aan het water geweest tot aan zijn buik en niet verder, want de IJssel is geen meer in de Vogezen en dat weet hij ook.

De minuten waarin niemand iets zei

Op de terugweg zijn we boven op de dijk gaan zitten. Alle vijf op een rij, in het gras, met de hond ervoor.

Niemand heeft iets gezegd over maandag. Niet over groep 8, niet over de peuterklas, niet over gymschoenen of tassen of tijden.

Fenna zat aan het eind van de rij met haar armen om haar knieën. Op een gegeven moment haalde ze haar telefoon tevoorschijn, maakte één foto van het water, en deed hem weer weg.

Ik heb niet gevraagd waarom.

We zijn om kwart over negen thuis geweest. Iedereen lag om tien uur in bed, wat twee weken geleden nog ondenkbaar was.

Maandagochtend om half negen staan we bij het hek van De Kleine Belt. Dan begint haar laatste jaar en dan draag ik Loes waarschijnlijk, en dan is deze zomer voorbij.

Het is nu stil in huis. De tent staat in de schuur. Op de koelkast hangt een papiertje met drie punten doorgestreept.

En in de gang staat een tas met een gemaakte rits.