Wat ik uit de Vogezen meenam hield het precies acht dagen vol

Het papiertje zat in de zak van mijn regenjas. Ik vond het maandagochtend, op weg naar de auto, omdat het regende en die jas sinds Frankrijk niet meer aan was geweest.

Vier punten, in mijn eigen handschrift, op de achterkant van een campingreglement dat ik van het bord bij de receptie had gehaald. Ik heb het in de auto opengevouwen en gelezen op de parkeerplaats bij het bureau in Zwolle, met de motor nog aan.

Ik was er zelf niet blij mee.

Ze stonden er zo:

1. Eén pan.
2. Telefoon om zeven uur in de la.
3. Eén keer per week een uur alleen naar buiten.
4. Niet meteen antwoord geven.

Ik heb ze op 3 augustus opgeschreven, in een campingstoel, na twee dagen waarin er niets was gebeurd. Ik weet nog dat ik dacht dat ik iets doorhad.

Wat er van punt één en twee terechtkwam

Punt één leeft nog. Dat is het goede nieuws en het is ook het minst indrukwekkende punt van de vier.

We hebben sinds zaterdag de zestiende zes keer in één pan gegeten. Dinsdag heeft Thijs het overgenomen en toen waren het er drie, en dat is voor hem een prestatie waar ik niets over gezegd heb, want ik heb daar een keer een heel stuk over geschreven en dat is genoeg.

Punt twee heeft het acht dagen volgehouden.

Van zaterdag de zestiende tot en met zondag de vierentwintigste lag mijn telefoon om zeven uur ‘s avonds in de la in de keuken. Niet uit. Gewoon in de la. Ik heb dat acht avonden gedaan en het waren acht rustige avonden, en ik ga niet doen alsof ik daar een openbaring bij had, maar het was merkbaar.

Maandag ben ik weer gaan werken. Om tien over zeven kwam er een bericht over een drukproef die de volgende ochtend weg moest en toen lag die telefoon niet in de la.

Dinsdag ook niet.

Vanavond waarschijnlijk ook niet.

De eerste werkdag

Dat is misschien wel de kern van deze week, dus die zet ik er los bij.

Maandag was mijn eerste dag terug op het bureau in Zwolle. Je komt binnen, iedereen vraagt hoe het was, jij zegt heel fijn, en om tien over negen zit je achter je scherm met driehonderdveertien mails waarvan er elf over jou gaan.

Ik had mezelf voorgenomen om die dag niets toe te zeggen. Alleen lezen en sorteren. Dat is gelukt tot half vier, en toen kwam er iemand langs mijn bureau met een vraag die met ja beantwoord kon worden.

Dinsdag zat ik om half tien alweer in het ritme alsof ik er nooit weg ben geweest. Vakantie is twee weken en het is na twee dagen weg. Dat is geen klacht, ik vind het alleen fascinerend hoe snel dat gaat, en ook een beetje eng.

Punt drie is nooit begonnen

Eén keer per week een uur alleen naar buiten. Dat had ik opgeschreven omdat ik in Frankrijk op de derde dag in mijn eentje het pad achter de camping op ben gelopen tot aan het hek, en daar twintig minuten heb gestaan zonder iets te doen, en dat was het beste half uur van de hele vakantie.

Sinds we terug zijn heb ik dat nul keer gedaan.

Niet omdat het niet kon. Zaterdagmiddag kon het. Zondagochtend voor de heide kon het ook. Ik heb het gewoon niet gedaan, en de reden daarvoor is niet dat er iemand iets van mij wilde, maar dat ik het gevoel had dat het niet mocht terwijl er nog wasgoed lag.

Dat is een gedachte die ik niet uit te leggen vind aan iemand die het niet zelf heeft. Er is niemand in dit huis die zou zeggen dat ik niet weg mag. Thijs zou hooguit vragen of ik brood mee wilde nemen op de terugweg.

Ik ben het zelf. Ik weet dat al lang en ik loop er al een jaar tegenaan, en ik schrijf het nu op omdat ik er anders overheen lees.

Punt vier, dat wél werkt

Niet meteen antwoord geven.

Dat is het kleinste punt en het is het enige dat ik ongemerkt heb overgenomen. Als iemand hier iets vraagt, wacht ik nu eerst. Twee tellen, drie tellen. Niet als methode, meer omdat ik er in Frankrijk aan gewend ben geraakt dat een gesprek in een tent langzamer gaat.

Wat er in die twee tellen gebeurt, is dat de vraag vaak verandert. Bram begint met iets over stenen en komt er dan achter dat hij eigenlijk iets anders wilde weten. Fenna stelt een vraag over eten en bedoelt iets over vrijdag.

En bij mezelf gebeurt er ook iets, namelijk dat het antwoord dat ik ging geven meestal niet het beste antwoord was.

Dit punt kost niets. Het staat niet in de weg van werk, wasgoed of school. Ik denk dat dat de hele reden is dat het blijft.

Het werkt trouwens niet altijd. Bij Thijs merkt hij het en dan wacht hij ook, en dan staan we allebei te wachten en is het gesprek gewoon voorbij. Dat is dinsdagavond twee keer gebeurd en de tweede keer moesten we er allebei om lachen.

Ik heb er deze week ook een gedachte bij gekregen waar ik nog niet uit ben.

Alle vier de punten zijn bedacht door iemand die op dat moment niets hoefde. Geen werk, geen school, geen agenda, geen boodschappen die op moesten. In die situatie is het niet moeilijk om te bedenken dat je om zeven uur je telefoon weglegt, want er is toch niemand die je nodig heeft.

Wat ik eigenlijk heb opgeschreven, is niet een lijstje met gewoontes. Het is een beschrijving van hoe het daar was.

En dan ga je thuis proberen om die beschrijving uit te voeren in een leven dat er totaal anders uitziet, en dan noem je het mislukt als dat niet lukt. Terwijl het nooit een plan is geweest. Het was een aandenken.

Ik weet niet zeker of dat een eerlijke gedachte is of dat ik mezelf hier een uitweg aan het geven ben. Waarschijnlijk allebei tegelijk.

Woensdag

Vandaag is het woensdag en dat is hier de dag waarop ik alles half doe. Fenna heeft streetdance vanaf volgende week weer, dus vandaag nog niet. Bram is bij een vriendje. Loes slaapt boven en dat duurt nog een half uur.

Het huis is stil, de tent staat nog steeds in de gang, en ik heb net het papiertje op de koelkast gehangen met het magneetje dat het niet goed doet.

Van de vier punten heb ik er drie doorgestreept met potlood. Niet weggegooid. Doorgestreept.

Punt drie heb ik laten staan.

Zaterdagochtend om acht uur ga ik het pad achter de dijk op. Ik heb het aan niemand gevraagd, want dat hoeft niet, en dat is precies het probleem.