September is bij ons drukker dan december en dat wist ik niet

Ik heb dinsdagavond alle briefjes verzameld die sinds de eerste schooldag in dit huis binnen zijn gekomen. Van de keukenla, van de koelkast, van de bodem van twee gymtassen, uit de zak van een jas die al een week over de trapleuning hangt.

Zeven. In twee en een halve week.

Ze liggen nu naast elkaar op tafel en er zijn er drie waarvan ik de deadline al voorbij ben.

Alles begint tegelijk en niemand noemt dat druk

Dit is de derde keer dat ik dit meemaak op deze manier, en het is de eerste keer dat ik het zie.

In december weet iedereen dat het te veel wordt. Je hoort het in de supermarkt, je zegt het tegen elkaar bij het hek, je verlaagt je verwachtingen ergens rond 1 december en dan komt het goed. Er is een woord voor die maand. Iedereen doet mee aan dat woord.

In september is er geen woord. In september zeggen we tegen elkaar dat het weer lekker begint. En ondertussen start binnen veertien dagen: school voor drie kinderen, waarvan één op een nieuwe plek, streetdance op woensdag, voetbal met een nieuwe trainingsavond, de peuterklas met een intakegesprek, twee informatieavonden, een schoolfotograaf, een kledingactie waarvoor je een tas moet vullen, en een oudergesprek dat over tien minuten gaat en waarvoor je een half uur moet inplannen.

En op het werk is het na de zomer altijd hetzelfde. Iedereen komt terug met plannen die in juni nog geen haast hadden en die in september ineens vorige week af moesten. Ik was maandag om half zes in Zwolle nog aan het wachten op een bestand.

De week zoals hij er nu uitziet

Ik schrijf hem op omdat ik hem anders niet geloof.

1. Maandag: kantoor, en ‘s avonds de algemene ouderavond van groep 4, op een stoeltje dat voor een kind van zeven gemaakt is.
2. Dinsdag: kantoor, en op de terugweg de boodschappen die ik maandag al had moeten doen en waarvan ik denk dat ze onderweg liggen.
3. Woensdag: alles. Woensdag is bij ons altijd alles.
4. Donderdag: kantoor, voetbaltraining, en op donderdag komt Thijs later thuis dan hij denkt.
5. Vrijdag: niets. Op papier. Dat betekent dat er vrijdag drie dingen gebeuren die er nu nog niet staan.

Wat er in die lijst niet staat: eten, was, de hond die twee keer per dag naar buiten moet, en het feit dat Bram over drie weken jarig is en dat daar nog niets voor geregeld is.

Wat er ook niet in staat, en dat is het punt: er is deze maand niets bijzonders. Er is geen verhuizing, geen nieuwe baan, geen ramp. Het is gewoon september. Iedereen om mij heen heeft precies dezelfde maand en niemand noemt het.

Waarom het niemand opvalt

Ik denk dat het komt doordat elk los onderdeel klein is.

Een intakegesprek van twintig minuten is niets. Een briefje invullen is niets. Een kwartier eerder wegrijden is niets. Er is geen enkel punt op mijn lijst waar je met goed fatsoen over kunt klagen, en dat is precies waarom het je te pakken krijgt. In december is er één grote berg die je ziet aankomen. In september zijn het veertig kiezelstenen in dezelfde tas.

En er zit een tweede ding onder, en dat is de zomer. We zijn half augustus teruggekomen uit de Vogezen met dat gevoel dat je twee weken lang niets hoefde. Ik heb toen tegen Thijs gezegd dat we het dit jaar rustiger zouden aanpakken. Dat is nu vijf weken geleden en ik weet niet meer wat ik daarmee bedoelde.

Wat ik ga doen

Weinig, denk ik.

Ik heb geen systeem meer waarin ik geloof. Ik heb een weekbord gehad, ik heb een gedeelde agenda gehad, ik heb een periode gehad waarin ik alles op zondagavond in één keer zou regelen, en die periode duurde twee zondagen.

Wat ik wel doe is dit: ik heb van die zeven briefjes er twee weggegooid. Niet ingevuld, niet uitgesteld, weggegooid. Eén was een oproep voor een hulpouder bij iets waar ik in oktober toch niet ben, en één ging over een actie waar ik niet aan meedoe.

Dat voelde beter dan een systeem.

Vanavond zei Thijs vanuit de schuur, waar hij drie uur was voor iets wat even kijken heette, dat het buiten al om acht uur donker is.

Ik had het niet gemerkt. Dat is misschien wel het beste bewijs van deze hele maand.