De gele laars past niet meer en ik heb er drie weken over gedaan

Hij staat naast de schuurdeur, met de punt naar de muur, en er zit een halve maan zand in de hiel van de Vogezen.

Eén gele laars. Rechtervoet. Sinds juni vorig jaar.

Loes is er sinds vrijdag van af, en ik moet eerlijk zeggen dat ik degene ben die er nog niet helemaal van af is.

Ik wist het al drie weken

We kwamen half augustus terug uit Frankrijk en de eerste ochtend hier trok ze hem aan zoals altijd. Duim in de rand, zitten op de derde trede, wiebelen, klaar. Alleen duurde het deze keer langer. En daarna trok ze haar hiel op een manier omhoog die je bij een kind van drie meteen ziet.

Ik heb er niets van gezegd.

Dat is dus de kern van dit stuk. Ik heb er drie weken niets van gezegd, terwijl ik het elke ochtend zag, omdat ik precies wist wat er zou gebeuren als ik het benoemde. Dan zou het van mij zijn. Dan zou het iets zijn wat mama vond, en dan wordt het bij Loes automatisch iets waar je tegen moet zijn.

Dus zat ik in de gang naar mijn eigen dochter te kijken en dacht ik: nog een paar dagen.

Ondertussen begon de peuterklas op de agenda te staan, en ik wilde niet dat die twee dingen op dezelfde week zouden vallen.

Wat wij bedachten en wat er niets van klopte

Thijs en ik hebben er op een avond over gepraat en samen bedachten we drie plannen, waarvan er nul hebben gewerkt.

Plan één was ruilen. Nieuwe laarzen kopen, dezelfde kleur, en de oude gewoon in de kast. We zijn naar de winkel geweest. Er was geel. Ze wilde het niet eens aanraken, want, zei ze, ze had er al een.

Plan twee was uitleggen. Ik heb geprobeerd te zeggen dat voeten groeien en dat dat juist goed is. Ze knikte serieus, met dat gezicht dat ze heeft als ze meeluistert met iets waar ze het niet mee eens is, en zei toen dat haar voet niet groeide.

Plan drie was er een verhaal van maken. De laars zou naar een ander kindje gaan dat er blij mee zou zijn. Bram vond dit een uitstekend plan en heeft het meteen aan tafel toegelicht met veel te veel enthousiasme, waarna Loes van tafel is gegaan en de laars mee naar boven heeft genomen.

Fenna keek me aan over haar bord heen.

“Jullie doen alsof het over een laars gaat.”

Ze is elf sinds juni en ze zegt dat soort dingen tegenwoordig terloops, tussen twee happen door, en dan gaat ze verder met eten alsof ze niets heeft gezegd.

Wat er uiteindelijk gebeurde, en het was niets

Vrijdagochtend stond ze in de gang. Wolk lag half in de deuropening zoals altijd, precies waar niemand langs kan. Ze had haar linkerschoen aan, de gewone, en de gele laars in haar hand.

En toen zei ze: “Deze doet zeer.”

Verder niets. Geen scène, geen huilen, geen onderhandeling. Ze zei het zoals je zegt dat het regent.

Ik heb geknikt en gevraagd of ze dan de andere wilde. Ze wilde de andere. Ze heeft haar gewone schoenen aangedaan en is naar buiten gelopen en heeft er de rest van de dag niet meer over gebeden.

Ik stond in de gang met een laars in mijn hand en had het gevoel dat ik iets had gemist waar ik drie weken lang bij was geweest.

Waar hij nu staat

Ik wilde hem in de doos onder de trap doen. Zij niet.

Ze heeft hem naast de schuurdeur gezet, met de punt naar de muur, en daar staat hij nog steeds. Hij mag daar blijven staan, is het besluit. Wie het besluit genomen heeft weet ik niet precies, maar het is genomen en het wordt gerespecteerd, ook door Bram, die er in het voorbijgaan altijd even naar kijkt.

Vanochtend ging ze voor het eerst naar de peuterklas. Drie ochtenden in de week, in het lokaal aan de zijkant van De Kleine Belt, met een tas met haar naam erop die ze zelf heeft mogen uitzoeken en die te groot is.

Ze liep naar binnen zonder om te kijken.

Ik stond bij het hek en dacht aan iets waar ik toen niets aan had en nu wel: dat ze het zelf zei. Dat ze het gewoon zelf zei, op vrijdag, in de gang, in vier woorden.

Vanmiddag heb ik in de schuur staan zoeken naar iets wat ik niet nodig had. Hij stond er nog.