Het afscheid bij het hek had ik geoefend en zij niet

Ik had er drie stappen van gemaakt, en ik had ze niet opgeschreven maar ze zaten wel in mijn hoofd toen we dinsdagochtend de brug over fietsten.

Eén: bij het hek nog even bukken en zeggen dat ik er om twaalf uur weer ben.

Twee: twee kussen, want dat is het aantal dat ze zelf altijd geeft.

Drie: naar het raam lopen aan de zijkant en daar zwaaien, want daar staat het lokaal van groep 1 en daar kun je vanaf het pad langslopen.

Hoe het ging

Bij het hek stond een meisje in een gele jas die haar naam riep. Ik weet niet hoe dat meisje heet en Loes ook niet, want die is dinsdag pas voor het eerst in dat lokaal geweest, maar het meisje riep in ieder geval iets.

Loes heeft haar hand losgelaten ter hoogte van de fietsenrekken. Dat is voor het hek.

Ze heeft niet gebukt, niet gekust, niet gezwaaid, en niets gezegd. Ze liep naar binnen achter een kind aan dat ze niet kende, met een tas die te groot is, langs juf Ineke, die mij over haar hoofd heen aankeek met een blik die ik als moeder van drie inmiddels ken en die zoiets betekent als het is goed, ga maar.

Ik heb stap drie alsnog uitgevoerd. Ik ben naar dat raam gelopen. Ik heb daar gestaan.

Er was daarbinnen niemand die keek.

Waar dat ritueel dan voor was

Ik heb dat op de terugweg over de brug uitgezocht, want ik was er wel even stil van, en het antwoord is niet ingewikkeld.

Bij Fenna, in 2018, was ik degene die het moeilijk had en zij ook, en toen hebben we samen iets bedacht met twee kussen en zwaaien en dat werkte voor ons allebei. Bij Bram werkte hetzelfde ding, maar dan omdat hij het nodig had, en dat weet ik nu.

En bij Loes heb ik het van tevoren klaargelegd zonder me af te vragen of er iemand om gevraagd had.

Dat is dus geen ritueel meer. Dat is een gewoonte van mij, die ik voor de derde keer heb uitgevoerd op een kind dat er niets aan had.

Ik vind dat niet erg. Ik vond het wel goed om het door te hebben, want de volgende stap zou zijn dat ik haar zou uitleggen dat je bij het hek nog even zwaait, en dan zou ze dat gaan doen, en dan zou ik hebben gekregen wat ik wilde en zou zij iets zijn gaan doen wat ze niet nodig had.

Dat is denk ik precies het moment waarop je van iets een probleem maakt dat er niet was.

Ik heb dat vaker gedaan. Bij Bram heb ik in groep 1 een half jaar lang gevraagd of het wel leuk was, elke dag, en dat is bij hem uiteindelijk gaan betekenen dat er iets was om niet leuk te vinden. Ik heb daar in januari nog een heel stuk over geschreven, over eenentwintig dagen dezelfde vraag stellen aan Fenna, en toen dacht ik dat ik het wel wist.

Blijkbaar zit het bij mij niet in de vragen. Het zit in het klaarleggen.

Donderdag

Vandaag was de tweede wenochtend en ik heb hem gebracht voordat ik naar Zwolle ging, een half uur later dan anders, wat op mijn werk niemand is opgevallen.

Bij de fietsenrekken liet ze mijn hand los, precies op dezelfde plek.

En toen draaide ze zich om.

Ze zei: “Doei mama.” Ze wachtte niet op een antwoord en liep door.

Twee woorden meer dan dinsdag. Ik ben doorgereden naar Zwolle en heb daar bij de rotonde bij de A28 hardop iets gezegd tegen niemand, en dat blijft hier verder tussen mij en die rotonde.