Ze vroeg of ze nu elke dag moet en ik zei ja

Zaterdagochtend, halverwege haar tweede boterham, legde Loes hem neer en vroeg of ze maandag weer naar school moest.

Ik zei ja.

Ze vroeg of ze dinsdag ook moest.

Ik zei ja, en toen zei ik erachteraan, omdat ik het niet in porties wilde gaan uitdelen, dat het elke dag is behalve zaterdag en zondag.

Vier zinnen

Ze heeft niets gezegd. Ze heeft naar haar bord gekeken en toen naar Fenna, die tegenover haar zat en die op dat moment het verstandigste deed wat je op zo’n moment kunt doen, namelijk niets.

Bram niet. Bram zei dat het nog erger is, want het is tot je een grote bent, en toen begon hij te rekenen. Hij is acht en zit in groep 4 en hij kwam ergens uit bij een getal waarvan hij zelf schrok.

Ik heb daar iets van gezegd. Ik weet niet meer precies wat, maar het was de toon die het werk deed en niet de woorden.

Loes heeft haar boterham weer opgepakt en opgegeten.

Aan het eind van het ontbijt zei ze:

“In de vakantie hoeft het niet.”

Ze weet niet wat een vakantie is in de zin van wanneer of hoe lang, maar ze heeft in de vier zinnen die eraan voorafgingen wel meteen de uitzondering eruit gevist, en dat is misschien wel het meest Boonstra wat er deze week gebeurd is.

Wat ze heeft meegebracht van twee ochtenden

• Een stempel op de rug van haar hand, dinsdag, die tot donderdag is blijven zitten omdat handen wassen sindsdien een onderhandeling is.
• Een werkje. Een blad met een plakrand en daarop iets van papier dat volgens haar een huis is en volgens Bram een boot, wat een discussie is geworden waarin zij niet mee heeft gedaan omdat ze het antwoord al wist.
• Het weten waar de wc is. Ze heeft dat donderdagmiddag uit zichzelf verteld, precies in die woorden, en ik heb toen aan de negen regels op de koelkast gedacht en verder niets gezegd.
• Haar plaatje.

Dat laatste vraagt uitleg, want dat is bij een vierjarige het belangrijkste dat er in een schoolweek gebeurt.

Aan de kapstok in het lokaal hangt bij elk haakje een plaatje, want ze kunnen hun eigen naam nog niet lezen. Ze wilde het paard. Ze heeft de appel gekregen.

Er is dinsdag tussen half negen en twaalf uur niets gezegd over dat paard, en om vijf over twaalf op het schoolplein wel, en de rest van die dinsdag is voor een deel over die appel gegaan.

Donderdag was het over. Donderdagmiddag zei ze uit zichzelf dat de appel van haar is, en dat is het punt waarop een plaatje geen tweede keus meer is maar bezit.

Waarom die vraag aan tafel groter was dan maandag

Iedereen zet de eerste schooldag in de agenda. Bij ons is dat maandag over twee dagen, en er zal een foto gemaakt worden bij de voordeur waar zij mee moet werken en waarschijnlijk niet aan meewerkt.

Maar de eerste schooldag is voor haar gewoon een dag waarop iets leuks gebeurt. Ze is er twee ochtenden geweest, ze weet waar haar jas hangt, ze vindt het daar prima.

Wat zaterdagochtend gebeurde is iets anders. Daar hoorde ze dat er iets begonnen is dat niet meer ophoudt.

Dat is de eerste keer in haar leven dat ze zoiets te horen krijgt. Alles wat ze tot nu toe kende had een einde dat ze kon zien. Uitje, weekend, logeren bij oma, de peuterklas op drie ochtenden waarvan ze wist welke.

En nu is er ineens een structuur waar ze zelf niets aan kan veranderen en die doorloopt tot voorbij alles wat ze zich kan voorstellen.

Ik heb dat op mijn negenendertigste ook nog weleens, alleen heet het dan anders en gaat het over een baan.

Zaterdagmiddag

Ze is naar buiten gegaan met haar schepje, naar het heuveltje in de border waar vorige week het gat zat, en heeft daar drie kwartier gezeten met de hond op twee meter afstand.

Toen ze binnenkwam vroeg ze of oma maandag wel komt.

Ja, oma komt maandag. Alleen niet meer om twaalf uur, want school is tot kwart voor drie, en dat is voor mijn moeder een groter verschil dan voor Loes. Ze heeft me deze week al twee keer gebeld om te vragen wat ze in die tussentijd dan moet doen.

Dat vond ze goed nieuws en toen ging ze door met wat ze aan het doen was.