Ik heb Bram gevraagd om niet op zijn zusje te letten

Om tien over half negen stond Bram bij de deur van het lokaal van groep 1 met de tas van zijn zusje in zijn hand, en Loes was al binnen.

Hij hield die tas nog even vast. Toen heeft hij hem aan het haakje gehangen, onder de appel, en is hij naar zijn eigen klas gelopen, drie deuren verder.

Wat hij drie weken geleden vroeg

Hij heeft begin deze maand negen regels voor haar opgeschreven en die op de koelkast gehangen, en op de donderdag daarna vroeg hij of hij mee mocht naar binnen op haar eerste dag.

Ik heb toen gezegd dat ik erover na moest denken, want dat is mijn antwoord als ik geen antwoord heb.

Ik heb erover nagedacht en het antwoord is gesplitst geworden, en dat is het hele stuk van vandaag.

Ja, hij mocht meelopen naar de deur. Ja, hij mocht haar tas ophangen, en dat was zijn eigen idee.

En nee, hij hoefde de rest van de dag niet op haar te letten.

Waarom ik dat gezegd heb

Omdat ik weet hoe deze jongen in elkaar zit.

Bram is degene die twee jaar geleden een leesboekje onder de bank schoof omdat hij het niet aankon. Hij is degene die in januari zijn hele doos weggeruild heeft en daar drie nachten niet van sliep. Hij is degene die van een taak geen taak maakt maar een toestand, en die pas ophoudt als iemand hem verlost.

Als ik hem zaterdag had gevraagd om een beetje op zijn zusje te letten, had hij dat serieus genomen. Niet vandaag, niet deze week. In juni ook nog.

Dan staat hij in de pauze aan de rand van het kleuterplein te kijken of het goed gaat in plaats van te voetballen. Dan is elk gedoe van haar iets wat hij niet gezien heeft. Dan wordt hij acht jaar en negen maanden en heeft hij een baan.

Dus heb ik het omgedraaid. Ik heb hem zondagavond op de rand van zijn bed uitgelegd dat er op die school volwassenen zijn die dat doen. Juf Ineke, de meesters op het plein, en dat die daarvoor betaald krijgen, wat ik erbij zei omdat het bij hem hielp.

En toen heb ik gezegd wat hij wel mocht doen. Eén ding, met een begin en een eind.

De tas ophangen.

Wat hij daarnaast heeft gedaan

Volgens juf Ineke, die ik vanavond via de mail iets heb gevraagd wat ik ook tot morgen had kunnen bewaren, is hij vanochtend om kwart over tien één keer langs het raam van groep 1 gelopen. Aan de buitenkant, op weg naar de gymzaal, in de rij.

Hij heeft niet gezwaaid. Hij heeft gekeken en is doorgelopen.

Ik weet niet of dat toeval is, want die rij loopt daar altijd langs. Ik weet wel dat ik vanochtend precies bij datzelfde raam heb gestaan om dezelfde reden, terwijl ik allang op weg naar Zwolle had moeten zijn.

Wij zijn dus twee mensen die hetzelfde doen en er één van heeft er een opdracht voor gekregen om het niet te doen.

Vanavond

Ik was er zelf niet bij vanmiddag, want ik werk op maandag in Zwolle en mijn moeder haalt ze op.

Aan tafel heb ik gevraagd hoe het was. Loes zei goed. Meer is er niet gekomen en dat is een verhaal voor een andere keer.

Bram zei dat hij bij de gymzaal langsgelopen was en dat ze aan het zingen waren.

Ik heb toen aan tafel gezegd, met iedereen erbij en niet fluisterend op een bedrand, dat hij dat mooi gedaan had met die tas en dat de rest van de dag niet van hem is.

Hij haalde zijn schouders op en vroeg of hij nog wat mocht.

En morgenochtend om tien over half negen staat hij daar weer met die tas in zijn hand, dat weet ik nu al, en dat is dan niet omdat het moet.