Wij hebben in bakjes gezaaid en nu moet er drie weken niets gebeuren

Er staan sinds woensdagmiddag negen bakjes op de vensterbank in de keuken, in een lijn, met de namen erop in het handschrift van Bram.

Er gebeurt niets. Dat is de bedoeling. Dat is ook het probleem.

Wat erin zit

We hebben het simpel gehouden, want vorig jaar hebben we niets gezaaid en het jaar daarvoor ook niet, en ik wilde deze keer niet beginnen met iets waar je verstand voor nodig hebt.

• vier bakjes radijs, omdat die snel gaan en omdat je ze kunt trekken en dan is er meteen iets
• twee bakjes zonnebloem, die het over twee maanden te warm gaan krijgen tegen dat glas, dat weet ik nu al
• twee bakjes met iets van sla, uit een zakje dat nog van mijn vader is en dat volgens de datum op de achterkant uit een ander tijdperk komt
• en tuinkers op keukenpapier, in een schaaltje, omdat dat het enige is dat binnen drie dagen iets doet

De bakjes zijn de doorzichtige bakken van de afhaalchinees die ik al twee jaar bewaar zonder te weten waarvoor. Gaatjes in de bodem met een schroevendraaier, aarde erin, zaad erop, laagje eroverheen, water.

Bram heeft de labels gemaakt van repen karton, en op drie ervan staat RADIJS en op de vierde staat RADIJS 2, wat volgens hem noodzakelijk was.

Woensdag

Woensdag is de eerste dag deze week waarop alle drie om kwart over twaalf uit zijn, en het is de derde schooldag van Loes.

Ze kwam binnen, heeft haar jas aan haar haakje gehangen op vijfennegentig centimeter, en heeft daarna niets over school gezegd.

Om half twee stonden we met zijn vieren rond de keukentafel met een zak potgrond die niet helemaal in de bak paste, en toen ging het twintig minuten over aarde en over hoe diep en over wie welk bakje mocht.

Loes wilde het zaad erin gooien. Alles tegelijk, in één bakje. Dat is bijna gelukt.

Wat je bij kleuters merkt is dat het idee van een zaadje voor hen ongeveer net zo geloofwaardig is als een verhaal dat wij vertellen om ze bezig te houden. Er gaat iets in de grond dat kleiner is dan een korrel zout en daar komt sla uit. Ja hoor.

Ze heeft er daarna vier keer in geprikt met haar vinger om te kijken of het er nog was.

Fenna kwam er halverwege bij, met haar telefoon in haar hand en het gezicht van iemand die alleen even langsloopt, en heeft vervolgens veertig minuten meegedaan. Zij heeft de bakjes op volgorde gezet en er een tekening bij gemaakt van welke waar staat, want anders weet niemand het straks meer en dat is precies wat er hier normaal gesproken gebeurt.

Dat lijstje ligt nu in de la bij de bonnetjes, wat statistisch gezien het einde van dat lijstje is.

“Hij is er nog. Hij doet niks.”

De drie weken

Radijs komt op in een dag of vier, sla iets later, zonnebloem daartussenin. Dat is voor ons wachten. Voor iemand van vier is dat de eeuwigheid, en voor iemand van acht is het een reden om elk uur even te kijken en het bakje daarbij op te tillen.

Ik heb daarom aan de zijkant van elk bakje een streepje gezet met de datum en een streepje waar het ongeveer moet staan als het klopt, want dat is wat mijn vader vroeger deed en het is de enige tuinles die bij mij is blijven hangen.

In april komt hij met de aanhanger, na Pasen, en dan timmert hij die bak in de tuin op poten, hoog genoeg voor een hond die inmiddels weet waar de losse aarde zit.

Wat er in die bak gaat, staat nu dus op de vensterbank en doet niks.

Loes is vanavond voor het naar bed gaan nog één keer gaan kijken, op haar tenen, met haar kin op de rand van de vensterbank.

Ze zei dat het morgen wel klaar is.