Na vijf schooldagen weet ik nog steeds niet wat ze daar doet

Ze zat zaterdagochtend op de grond bij de bank met de doos duplo tussen haar knieën en ze zong.

Ik stond in de keuken met een theedoek in mijn hand en ik ben blijven staan, want ik kende dat liedje niet. Vier regels, met een stukje erin waarbij je iets met je handen moet doen, en ze deed dat ook, zonder ernaar te kijken.

Ze heeft het drie keer achter elkaar gezongen en toen ging ze verder met wat ze deed.

Vijf dagen, één woord

Loes is maandag begonnen op De Kleine Belt. Maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag. Vijf dagen, waarvan vier tot kwart voor drie en woensdag tot kwart over twaalf.

Wat ik van die vijf dagen te horen heb gekregen, letterlijk:

Goed.

Dat is het. Dat is het complete verslag van vijfentwintig uur.

Ik heb het op alle manieren geprobeerd die ik ken, en ik ken er inmiddels een paar, want dit is mijn derde kleuter.

1. Hoe was het op school. Antwoord: goed.
2. Wat heb je gedaan. Antwoord: gespeeld. Dat is dag twee en dan denk je nog dat je iets hebt.
3. Met wie heb je gespeeld. Antwoord: met de kinderen.
4. Wat heb je gegeten. Antwoord: mijn brood. Wat overigens niet klopte, want er kwam vrijdag een halve boterham mee terug, zoals in regel acht van Bram staat.
5. Heb je nog iets geks gezien. Antwoord: ja. En dan wacht je, en dan komt er niets, en dan vraag je door en dan zegt ze dat ze het vergeten is.

Op donderdag heb ik het opgegeven en niets meer gevraagd, en dat is dan meteen ook het beste advies dat ik heb.

Wat ik wel weet, en van wie

Van mijn moeder, die haar op maandag ophaalt: dat ze op het plein stond te wachten met haar jas al aan en dat ze wilde weten of ze de volgende dag weer ging.

Van Bram: dat er in groep 1 iemand is die heel hard huilt. Elke dag, volgens hem, en dat kun je op de gang horen. Hij vertelde dat op donderdag bij het avondeten alsof het gewoon nieuws was en niet iets waar zijn zusje bij zit.

Van juf Ineke, in twee zinnen bij het hek op vrijdag: dat het goed gaat, dat ze veel kijkt, en dat ze woensdag voor het eerst uit zichzelf iets gevraagd heeft.

Van de trommel: één keer alles op, drie keer bijna alles, één keer een halve boterham terug met een hoek eraf zoals je een hoek eraf bijt als je er geen zin in hebt maar het wel geprobeerd hebt.

En van haarzelf niets, behalve dat ene woord.

De vrijdagmiddag

Om vier uur viel er een beker om.

Het was haar beker, hij viel op de tafel, er zat water in en dat is het hele voorval. Wat erop volgde duurde veertig minuten en ging over de beker, over Wolk die te dichtbij kwam, over een sok, en uiteindelijk over helemaal niets meer.

Ik heb daar niets bij gezegd. Ik heb op de grond gezeten met mijn rug tegen de kast, op ongeveer een meter afstand, en gewacht tot het klaar was.

Dat is het enige wat ik in twaalf jaar geleerd heb en dat is bij Fenna in 2018 verschrikkelijk misgegaan, want toen ging ik uitleggen dat het maar een beker was.

Een kind dat vijf dagen lang de hele dag heeft opgelet, met vijfentwintig nieuwe kinderen en een nieuw gebouw en een kapstok waar haar plaatje niet hangt waar ze denkt, is om vier uur op vrijdag op. Dan is er geen boosheid en geen verdriet. Dan is er alleen nog een lijf dat klaar is en dat toevallig een beker tegenkomt.

Om kwart voor vijf lag ze op de bank met de hond ertegenaan en om zes uur at ze alles.

Vier maanden

Er is deze week nog iets begonnen dat ik pas woensdag doorhad, toen ik ze alle drie tegelijk het hek uit zag komen.

Fenna zit in groep 8. In augustus fietst zij naar Deventer en dan is ze weg van De Kleine Belt, waar we sinds 2018 over dezelfde drempel stappen.

Dat betekent dat er precies vier maanden zijn waarin mijn drie kinderen op dezelfde school zitten. Van maandag 23 maart tot de laatste schooldag in juli, met zes weken zomervakantie er nog vanaf.

Ik heb daar in september al eens over geschreven, toen Loes naar de peuterklas ging en ze voor het eerst alle drie hetzelfde plein op liepen. Ik dacht toen dat dat het was. Dit is het pas, en het is korter dan het toen leek.

Ik ga daar verder niets mee doen. Ik ga geen foto maken bij dat hek, want dan hebben we een foto en geen herinnering, en bovendien werkt er niemand aan mee.

Ik weet het nu gewoon, elke ochtend om tien over half negen, en dat is genoeg.

Wat er in dat liedje zit

Terug naar zaterdagochtend en die theedoek.

Wat ik daar hoorde was het bewijs van iets waar ik de hele week omheen heb gepraat. Zij heeft een week gehad. Een echte, met liedjes en met een kind dat huilt en met een moment op woensdag waarop ze iets gevraagd heeft, en ik was daar de hele tijd niet bij.

Dat is nieuw voor mij, en dat is gek, want dit is de derde keer.

Bij Fenna hoorde ik in 2018 hetzelfde liedje pas in juni. Bij Bram weet ik het niet eens meer. Bij Loes valt het me op omdat er niemand meer na haar komt, en omdat ik zelf ook op het punt sta iets anders te gaan doen met mijn dagen, en die twee dingen hebben minder met elkaar te maken dan ik in deze alinea suggereer.

Ik heb haar niet gevraagd waar dat liedje vandaan komt. Dat leek me een goede manier om het te laten stoppen.

Wat ik wel gedaan heb is het opschrijven. Op de achterkant van de envelop die sinds februari naast mijn toetsenbord ligt, met vier getallen erop die over de schuur gaan.

De tekst klopt vast niet helemaal. Er zit een regel in waarvan ik denk dat er iets met een kikker gebeurt.

Maandag begint week twee. Dan gaat ze weer, en dan komt ze thuis, en dan zeg ik hoe was het en dan zegt ze goed.

En ergens in die week zit dan iets anders wat ik pas hoor als ik er niet naar vraag.