We gingen voor de herfstkleuren en kwamen thuis met kastanjes

Om half tien stonden we op het parkeerterrein en om tien voor half tien had Loes al gevraagd of ze gedragen kon worden.

We hadden op dat moment nog geen enkele stap gezet. Ze had het gevraagd terwijl ze haar laars aantrok, in de auto, met de deur nog open.

Dus dat begon goed.

Waarom we toch gingen

Ik had woensdag vrij genomen. Herfstvakantie, en het is thuis geen vakantie, want boven ligt er nog steeds geen vloer en beneden staat sinds vorige week een stapel dozen die uit de badkamer komt en nergens heen kan.

Thijs moest werken. Ik dacht: als we hier blijven zitten dan wordt het vier uur binnen met zijn vieren en dan ben ik om twaalf uur al aan het zuchten.

Dus zijn we in de auto gestapt en een half uur naar het oosten gereden, naar de heuvelrug, waar het bos begint zodra je uit de auto stapt en waar het naar natte bladeren ruikt op een manier die je thuis niet krijgt.

Het was acht graden, bewolkt, geen regen. De heide is uitgebloeid en bruin, wat ik jammer vond en wat de kinderen niet is opgevallen.

De tas die alles oploste

Bij het parkeerterrein staat een laan met kastanjebomen. Daar lag de grond vol.

Ik heb Loes een stoffen tas gegeven en gezegd dat ze kastanjes moest verzamelen en dat ze ze moest tellen. Dat was het. Geen verhaal erbij, geen spelletje bedacht, gewoon een tas en een opdracht.

Ze heeft daarna tweeenhalf uur gelopen zonder één keer te vragen of ze gedragen kon worden.

Ze telde tot dertien en begon dan weer bij zeven, wat volgens Fenna niet mag en volgens mij geweldig is. Bram ging meedoen en die verzamelde eikels, en toen wilde hij ruilen, en toen ontstond er een handel waarbij één kastanje drie eikels waard was en waarbij Loes structureel werd afgezet zonder dat ze dat doorhad.

Fenna heeft daar op een gegeven moment iets van gezegd. Bram legde uit dat het eerlijk was omdat kastanjes groter zijn. Fenna zei dat groter niet hetzelfde is als meer waard. Daar hebben ze een kilometer over gedaan.

Wolk en de veertig meter

In mei hebben we onze eerste wandeling met Wolk gemaakt en die duurde veertig meter. Daarna stond hij stil en wilde hij naar huis, en ik heb hier toen opgeschreven dat ik dat een lange zomer vond beloven.

Woensdag liep hij vier kilometer alsof hij daarvoor gemaakt is.

Hij bleef aan de lijn, want daar lopen kuddes en er zit van alles op de grond wat je met rust laat. Dat is bij ons geen discussie meer sinds iemand in mei onder een van mijn stukken schreef dat je dat gewoon niet doet, en dat had die persoon dan ook gewoon gelijk in.

Wat er wel gebeurde: hij liep voorop met Bram, en om de zoveel tijd keek hij achterom om te controleren of we er allemaal nog waren. Elke keer. Vijf koppen tellen en dan weer door.

Bij de uitkijktoren wilde hij niet naar boven. Dat vond ik niet erg, want ik ook niet zo, dus wij hebben onderaan gestaan terwijl de andere drie boven stonden te roepen dat je heel ver kon kijken.

Wat we bij ons hadden

Niet veel, en dat was precies genoeg.

• Een thermoskan met thee en één met slappe koffie.
• Een pak koeken dat op was voordat we op de heide stonden.
• Twee stoffen tassen, waarvan er een halverwege de tweede is geworden.
• Laarzen voor iedereen, want de paden waren zacht.
• En de gele laars van Loes, die inmiddels niet meer past maar die wel mee moet in de tas. Niet aan. Mee.

Om één uur waren we thuis. Zeven zakken hadden we niet, dat was overdreven van Bram, maar het waren wel twee volle tassen en die staan nu op de vensterbank in de gang.

Op diezelfde vensterbank staat sinds twee weken Fenna’s naam in het bouwstof geschreven. Ze wil zien hoe lang het duurt voor ik hem wegveeg.

De kastanjes staan er nu voor. Ik kan er niet meer bij zonder ze te verplaatsen, en dat ga ik dus niet doen.