Ik werd boos om een omgevallen beker en het ging niet over de beker

Zondagochtend, tien over negen. Op de keukentafel stond een stapel schone handdoeken, opgevouwen, klaar om in de blauwe tas te gaan die sinds twee weken naast onze voordeur staat.

Bram draaide zich om met een beker appelsap in zijn hand en zwaaide daarbij met zijn arm zoals hij altijd met zijn arm zwaait, want hij was iets aan het uitleggen over een spelletje.

De beker viel om. Over de handdoeken.

En ik zei, veel harder dan nodig was: “Kun jij nou nooit eens gewoon opletten.”

Waarom die zin de verkeerde was

Het was niet het volume, al was dat ook niet fijn. Het was het woordje nooit.

Want daarmee ging het niet meer over een omgevallen beker op een zondagochtend. Daarmee ging het over hem, over hoe hij is, over alle keren dat er iets omvalt, en dat is een heel ander gesprek dan het gesprek dat op dat moment gevoerd moest worden.

Hij stond stil. Hij zei niets. Hij keek naar de tafel en toen naar mij, en toen liep hij de kamer uit op die manier waarop hij dat doet als hij niet wil dat je ziet dat hij het erg vindt, dus met zijn schouders recht en te langzaam.

Wolk stond op van onder de tafel en ging in de gang liggen. Dat vind ik altijd het duidelijkste signaal in dit huis.

Wat Fenna zei

Fenna zat op de bank en had het allemaal gezien. Ze keek niet op van haar boek en zei, op een gewone toon, zonder er iets bij te voelen:

“Je bent al twee weken zo.”

Ik wilde daar meteen iets tegenin brengen. Ik heb mijn mond opengedaan en weer dichtgedaan, want ze had gelijk en ik wist het op hetzelfde moment dat ik het hoorde.

Twee weken. Sinds 3 oktober. Sinds er ‘s ochtends een tas mee moet, sinds ik om kwart over zes in het donker naar de buren loop, sinds er een planning is die halverwege november eindigt in plaats van eind oktober, en sinds ik elke keer als ik de trap oploop tegen een zeil aan kijk.

Er is niets ergs aan de hand. Dat is precies waarom ik het niet zag. Als er iets ergs aan de hand is let je op jezelf. Bij dit soort weken doe je gewoon door en dan valt het eruit op een zondagochtend, over een kind van acht en een stapel handdoeken.

Wat ik daarna heb gedaan

Ik heb tien minuten gewacht. Dat is bij mij de moeilijkste stap, want ik wil het meteen goedmaken, en meteen goedmaken is bij Bram nooit een goed idee. Hij heeft tijd nodig om van boos naar praten te gaan en als ik daar tussen ga zitten wordt het alleen maar langer.

Daarna ben ik naar boven gegaan, waar hij op zijn bed lag met zijn stenendoos.

Ik heb gezegd wat ik ging zeggen en verder niets:

1. Dat ik veel te hard had gereageerd.
2. Dat ik al boos was voordat die beker omviel.
3. Dat dat door de badkamer kwam en door de weken, en niet door hem.
4. En dat nooit een stom woord is en dat ik het niet meende.

Geen maar. Dat is het enige waar ik echt op let, want die maar zit altijd klaar. Sorry, maar je moet natuurlijk wel uitkijken met die beker. Zodra ik dat zeg heeft hij een uitbrander gehad met een excuus eromheen.

Hij zei: “Oke.”

En toen: “Mag ik dan nu wel appelsap.”

Dat was het. Daar was hij klaar. Ik stond nog een halve minuut langer in die kamer dan nodig was, want ik was zelf nog niet klaar, en dat is dan weer iets van mij.

De handdoeken

Die zijn opnieuw gewassen. Ze hingen zondagmiddag over de verwarming te drogen, zes stuks, en ze roken naar niks omdat het wasmiddel op is en ik dat drie keer ben vergeten.

Om half vijf kwam Bram de keuken in met een steen in zijn hand en legde die op tafel bij de stapel.

“Deze is voor jou. Hij is grijs maar als hij nat is niet.”