Bram ruilde zijn hele doos weg voor iets wat hij al had

Bram verzamelt flesdoppen. Dat is begonnen in de herfst, ergens tussen de stenen en de stickers in, en het is inmiddels een schoenendoos met een deksel waar hij BRAM op heeft geschreven en daaronder NIET OPEN.

Er zaten er honderdzevenendertig in. Dat weet ik omdat wij ze op een zondag in november samen hebben geteld en omdat hij het aantal met potlood op de zijkant heeft gezet.

Maandag kwam hij thuis met de doos onder zijn arm en die was leeg.

Wat hij zei en wat hij niet zei

Hij zei niks. Hij zette de doos op de trap, zoals altijd, en ging naar de keuken voor een boterham.

Ik heb gevraagd waar zijn doppen waren en hij zei: “Geruild.”

Ik heb gevraagd waarvoor, en toen zei hij: “Voor iets goeds.”

En dat “iets goeds” heeft hij daarna niet laten zien, wat op zichzelf al genoeg informatie was.

Ik heb het laten rusten. Dat is niet omdat ik zo’n rustig mens ben. Dat is omdat ik vorige week bij zijn zus heb gemerkt dat ik dingen kapot uitleg, en ik was mezelf voor deze keer aan het inhouden als een soort experiment.

Bij het tandenpoetsen

Om kwart voor acht stond hij met de borstel in zijn mond en zei tegen de spiegel, niet tegen mij:

“Hij zei dat het er een was uit een ander land.”

Toen kwam het eruit. Hij heeft de hele doos, honderdzevenendertig doppen, geruild met een jongen uit groep zes voor één dop. Die ene dop zou zeldzaam zijn. Hij zou uit Portugal komen.

Hij heeft hem me laten zien. Het is een gewone kroonkurk, rood, met een tekst erop die ik niet ken.

En hier is het stuk waar ik van moest slikken. Bram heeft er thuis al zo een. Die zit in de doos, of zat in de doos, want de doos is nu leeg. Wij hebben die vorig jaar zomer meegenomen uit de Vogezen en hij was er destijds twee weken lang trots op.

Hij weet dat niet meer.

Hij heeft honderdzevenendertig doppen weggegeven voor een dop die hij al had.

Wat ik wilde en wat ik deed

Wat ik wilde was dit. Ik wilde de naam van die jongen weten. Ik wilde de moeder van die jongen kennen. Ik wilde dinsdagochtend om vijf voor half negen op het plein staan met een doos in mijn hand en met een stem waarvan ik weet dat ik hem kan opzetten.

Dat is een eerlijke beschrijving van wat er om acht uur ‘s avonds door me heen ging terwijl ik de was uit de machine haalde.

Wat ik gedaan heb is dit.

1. Ik heb hem gevraagd of hij het jammer vond. Hij zei nee. Ik heb het één keer gevraagd, niet drie keer.
2. Ik heb hem gevraagd of hij het zelf had bedacht of dat de ander het had bedacht. Hij zei, en hier ging hij rechtop staan, dat hij het zelf had bedacht.
3. Ik heb gezegd dat het zijn doos was en zijn ruil, en dat ik dat zo laat.
4. Ik heb er verder niets van gevonden. Niet met mijn mond en, wat moeilijker was, ook niet met mijn gezicht.

Thijs vond dat ik het moest terugdraaien. Wij hebben daar maandagavond in de keuken over gepraat en dat is een van de weinige keren dit jaar dat we het echt oneens waren. Zijn argument was dat honderdzevenendertig tegen één geen ruil is maar iets anders, en dat een kind van acht dat verschil nog niet ziet.

Dat argument is niet slecht.

Mijn argument was dat hij trots was. Dat hij rechtop ging staan bij die vraag. En dat ik dat niet kapot ga maken door bij hem thuis te komen met een volwassene die het regelt.

We zijn eruit gekomen op de manier waarop wij eruit komen, namelijk niet helemaal.

Dinsdag

Vandaag kwam hij thuis en zei dat hij weer begonnen was. Er zaten vier doppen in de doos. Eén van de melk, twee van iets uit de kantine van het voetbal en één die hij op straat had gevonden bij het pontje.

Hij heeft de honderdzevenendertig doorgestreept en er een vier onder gezet.

En hij zei, terwijl hij de deksel dichtdeed: “Nu ruil ik alleen nog voor twee.”

Dat is niet de les die ik hem had willen leren. Het is wel de les die hij heeft geleerd, en het is er alsnog eentje.

De rode kurk ligt bovenop, apart, op een stukje keukenpapier.