De badkamer is sinds december af, behalve elf dingen

Op de binnenkant van de meterkastdeur hangt een A4 met de kop nog doen badkamer. Hij is geschreven op 21 december, met een blauwe pen die halverwege het derde punt begon over te slaan, waardoor punt vier en vijf lichter zijn dan de rest.

Er staan elf dingen op.

Er is er één afgestreept, en dat is nummer zeven, en nummer zeven was lamp.

Wat er nog moet

Ik zet ze hier op, want er is iets grappigs aan een lijstje dat je hardop leest.

1. Plint bij de deur.
2. Kit bijwerken bij het bad, hoek links.
3. Deurstop.
4. Stopcontact rechtdoen.
5. Ventilatierooster schoonmaken en dan vastzetten.
6. Randje bij de drempel afwerken.
7. Lamp.
8. Haakjes ophangen.
9. Kastje in de schuur wegbrengen of ophangen, beslissen.
10. Verf bijwerken op de overloop, want daar is een streep.
11. Dozen weg.

Als je dit leest denk je: dat is een zaterdag. Dat is precies wat ik ook denk, elke keer als ik de meterkast opendoe om de wasmachine aan te zetten.

Het is nu vijf weken en er is één lamp opgehangen.

Waarom het blijft hangen, en dat is niet luiheid

Dit huis heeft van oktober tot december een badkamer verbouwd gehad. Dat had zes weken moeten duren en het zijn er elf geworden. We hebben in die periode gedoucht bij de buren, bij mijn moeder in Kampen, en één keer, en daar wil ik het niet meer over hebben, bij het zwembad.

En toen ging op een dinsdag in december de douche aan en werkte alles.

Dat is het probleem.

Vanaf dat moment leverde alles wat er nog moest gebeuren niets meer op. Een plint verandert je leven niet. Kit in een hoek die je alleen ziet als je op je knieën zit verandert je leven niet. Wij hebben elf weken lang elke dag iets gedaan dat direct verschil maakte, en toen was er ineens alleen nog werk over dat niets oplost.

Thijs zei het zelf het beste, in de schuur, toen ik ernaar vroeg.

“Het doet al wat het moet doen.”

Daar valt weinig tegenin te brengen. En toch loop ik elke dag drie keer langs een deur die tegen de muur klapt omdat er geen deurstop is.

De dozen

Punt elf is dozen weg en dat zijn er zes.

Ze staan in de schuur, bij het raam, en er zit in wat er over is. Twintig tegels die we te veel besteld hebben. Een halve zak voegsel. Een stuk vloer. Twee kranen waarvan er één de oude is en één een tweede die we hebben gekocht en niet gebruikt omdat we halverwege van gedachten veranderd zijn.

En één doos waar bijna niks in zit, met daarin een handdoekhaak in een verpakking die we in de zomer van 2024 gekocht hebben voor de badkamer die er toen nog niet was.

Die haak heeft dus anderhalf jaar in een tas en daarna in een doos gezeten om te wachten op een muur.

De muur is er nu. De haak zit nog in de doos.

Wat we eraan doen

We hebben zondag afgesproken dat we op één zaterdag in februari een ochtend doen. Drie uur, niet langer, en dan gaat wat er af is eraf en wat er niet af is gaat van het lijstje. Weg. Niet doorgeschoven maar geschrapt.

Fenna vroeg wat er dan gebeurt met de dingen die geschrapt worden.

Ik heb gezegd dat die dan blijkbaar niet nodig waren.

Ze keek me aan op de manier waarop ze me aankijkt sinds ze elf is, en zei: “Dan is dat lijstje eigenlijk gewoon een lijstje van dingen die niet hoeven.”

Ik ga daar nog een tijdje over nadenken. Ook over andere lijstjes.