Zeven weken badkamer en een deur die nog steeds niet past

Vrijdagavond om tien over zeven ging boven de kraan open en bleef hij open. Niet twintig seconden om iets te testen. Gewoon open, met iemand eronder.

Thijs kwam de trap af met natte haren en zei: “Hij doet het.”

Dat is na zeven weken een hele mededeling.

Wat er nog niet is

Er is geen deur. De deur ligt sinds half oktober op twee schragen in de schuur en is inmiddels tot twee keer toe onderwerp van gesprek geweest tussen twee mannen die er met hun armen over elkaar naar stonden te kijken. Hij is te lang. Dat komt door de vloer, die anders is opgebouwd dan de oude, en dat betekent dat er een strook af moet aan de onderkant.

Dat is volgens Thijs een middag werk. Hij heeft dat over de plint ook gezegd en die is er sinds oktober niet.

Er is dus voorlopig een gordijn. Een echt gordijn, op een rail, dat we van mijn moeder hebben gekregen en dat bloemen heeft. Het schuift verrassend prettig, en het is nu al zo’n ding waar we het over honderd jaar nog over hebben.

Er is ook geen spiegel. Er is een lege muur met vier gaten erin waar hij komt te hangen, en Loes gaat er elke avond voor staan om te kijken of hij er al is.

Wat het opleverde

Op vrijdagavond hebben hier vijf mensen gedoucht. Achter elkaar. Er is nog nooit iemand in dit huis zo enthousiast geweest over iets wat we al elf jaar hebben.

Bram heeft twintig minuten in die douche gestaan, wat hij normaal niet doet en waar ik normaal iets van zeg, en ik heb er niets van gezegd. Fenna is als eerste gegaan en heeft er niets over gezegd toen ze eruit kwam, wat bij haar betekent dat het klopte.

En Loes stond daarna in een handdoek in het midden van de badkamer met haar hoofd in haar nek naar het plafond te kijken, waar de lamp nog aan twee draadjes hangt, en zei: “Hier woont niemand.”

We hebben er alle vijf even in gestaan. Op een vrijdagavond. In een kamer waar geen deur zit, geen spiegel hangt en de lamp los is, en waar het een beetje naar kit rook.

Wat ik ervan geleerd heb over zeven weken

Half oktober zou dit half november af zijn. Ik heb de planning nog. Ik heb er in november één keer boos over gebeld en verder heel vriendelijk gedaan.

Wat me het meest verbaast, nu het bijna voorbij is, is niet dat het uitliep. Dat loopt altijd uit, dat weet iedereen, dat weet ik ook.

Wat me verbaast is hoe snel je went aan een huis dat niet klopt. Zes weken lang liepen we door de heg naar de buren met een tas. Dat werd na twaalf dagen normaal. Er staat sinds oktober een emmer met tegels in de gang en ik zag hem gisteren voor het eerst weer echt.

Ik denk dat huizen daarom zo lang half af blijven. Niet omdat mensen lui zijn maar omdat je op een gegeven moment niet meer ziet wat er mist.

Dus ik schrijf het hier op, voor december, als lijstje voor onszelf: deur, plint, spiegel, lamp, en die emmer weg.

Vijf dingen. Ik heb ze bewust niet op de achterkant van een envelop gezet, want dan is het over drie weken een envelop die ik zoek. Ze staan hier. Dat is het enige archief in dit huis dat werkt.

En ik weet nu al hoe het gaat. De lamp hangt binnen een week, want die zit iemand elke avond in de weg. De spiegel komt er als Loes er lang genoeg elke avond voor gaat staan. De plint en de deur worden januari, of februari, of het jaar waarin we het huis verkopen.

Zondagavond

Ik heb vanmiddag de handdoeken van de buren gewassen en teruggebracht, opgevouwen, met een pak koek erop. Ilse deed open en zei dat het niet hoefde, en ik zei dat het wel hoefde, en toen hebben we in de deuropening tien minuten gepraat over niets.

Het gordijn met de bloemen hangt.

Morgen is het december.