We douchen al zes weken bij de buren en ik tel de handdoeken

De heg tussen ons en de buren heeft sinds oktober een pad. Niet een pad zoals in een tuinboek. Een strook waar het gras plat is, ongeveer een meter breed, precies daar waar Ilse en ik allebei doen alsof je gewoon door de heg loopt.

Daar ga ik nu vier avonden per week doorheen met een tas.

Hoe het begon en hoe makkelijk dat was

Half oktober stond Ilse bij ons in de gang met een pakketje dat ze weer eens aangenomen had, en ze keek langs me heen naar de trap, waar op dat moment een bad stond. Rechtop. In de gang. Zoals dat gaat.

Ze zei: “Je komt maar bij ons hoor, douchen.”

Ik heb dat toen aangenomen op de manier waarop je zoiets aanneemt, dus met een lach en een dank je wel en de stellige overtuiging dat het over hooguit twee weken zou gaan. De badkamer zou half november klaar zijn. Dat stond in de planning die ik nog steeds heb.

De eerste keer was zelfs leuk. Bram vond het een uitje. Hij is acht en alles wat niet in zijn eigen huis gebeurt is voor hem een vorm van kamperen. Hij nam zijn eigen handdoek mee alsof hij op reis ging.

Week vier is anders dan week één

Ergens rond de vierde week is er iets verschoven, en ik kan niet precies aanwijzen wat.

Ilse is niet veranderd. Ze zegt nog steeds dat het niets is. Ze legt handdoeken klaar, wat ik haar heb verboden en wat ze blijft doen. Ronald zit in de kamer en groet vanachter zijn krant zonder dat het ongemakkelijk is.

Ik ben veranderd. Ik ben gaan tellen.

Ik tel hoe vaak we gaan. Ik tel hoeveel water we ongeveer gebruiken en ik heb daar op mijn telefoon serieus een som voor gemaakt, waarna ik geld in een envelop heb gedaan dat ze niet aannam, waarna ik het via de brievenbus heb gedaan, waarna ze het via onze brievenbus terugdeed. Dat spelletje hebben we drie keer gespeeld en toen heeft zij gewonnen, want ik durfde niet vier.

Ik tel de handdoeken die ik terugbreng, gewassen, en ik heb er twee keer eentje te veel teruggebracht en dat merkte ze niet en dat vond ik jammer.

En ik doe iets waar ik me het meest voor schaam. Ik stuur de kinderen om beurten in plaats van tegelijk, zodat het per keer korter lijkt.

Wat kinderen ervan vinden

Loes vindt de douche van de buren beter. Dat zegt ze hardop, ook bij de buren, en Ilse vindt dat prachtig.

Bram vindt er inmiddels niets meer van, wat het duidelijkste teken is dat het gewoon geworden is. Van uitje naar routine in zes weken.

En Fenna is elf en gaat niet meer.

Dat is de kern van dit hele stuk, denk ik. Fenna gaat sinds twee weken niet meer mee. Ze wast zich boven bij de wastafel op de overloop, met de deur op een kier want die is er nog niet, en ze doet dat met een handdoek over de trapleuning die iedereen moet passeren.

Ze wil niet in het huis van de buren onder de douche. Ze heeft dat niet uitgelegd en ik heb er ook niet naar gevraagd, want ik snapte het meteen. Een kind van elf gaat niet in het huis van iemand anders staan met een schone onderbroek in haar hand.

Dat is het moment waarop een verbouwing die uitloopt niet meer alleen vervelend is maar ergens overheen begint te gaan. Vorig jaar zou ze gewoon meegelopen zijn. Vorig jaar was ze tien.

Waarom we er niets aan doen

De douche komt terug. De leidingen liggen erin, de tegels liggen in de schuur, en er is een reden waarom het stilligt die te saai is om hier op te schrijven, maar hij komt neer op één man met te veel werk en een pakket dat verkeerd geleverd is.

Ik heb vrijdag gebeld en heel vriendelijk gedaan aan de telefoon en daarna in de keuken tegen niemand in het bijzonder iets gezegd dat ik hier niet opschrijf.

En verder gaan we door de heg.

Gisteravond liep ik terug met de tas en het haar van Loes nog nat onder haar muts, en Ilse riep me na dat er zaterdag soep is en dat we moeten komen.

Ik heb ja gezegd. Zonder te tellen.