De ouders van Thijs kwamen uit Sneek en hij zei er niets over

Ze belden zaterdagavond om acht uur. Oma Annie zei dat ze morgen misschien deze kant op kwamen en of dat uitkwam.

Thijs zei dat het uitkwam. Meer niet. Hij legde op, zette de telefoon terug op de vensterbank en ging verder met de plint die hij aan het schuren was.

Ik heb toen twee dingen gedaan die ik allebei niet nodig had gevonden. Ik heb de gang opgeruimd, waar een emmer tegels stond die er nog steeds staat. En ik heb gevraagd of het goed was.

“Ja hoor,” zei hij.

Ze waren hier voor het laatst in juli

Dat is niet vaak. Sneek is anderhalf uur rijden en dat is precies de afstand die geen afstand hoort te zijn en het toch is. Te ver om even langs te gaan, te dichtbij om er een weekend van te maken. In juli waren ze er, vlak voor we naar de Vogezen gingen, en daarvoor met Pasen.

Bij mijn ouders is dat anders. Oma Riet belt elke zondag om tien over negen, mijn vader komt langs met groente waar niemand om gevraagd heeft, en Kampen is twintig minuten. Dat is niet beter. Het is vaker.

Ik heb er lang over gedacht dat het bij Thijs’ ouders nou eenmaal zo is. Dat het een ander soort familie is. Rustiger, minder telefoons, iedereen doet zijn eigen ding. Dat is ook waar.

Alleen is er iets wat daar niet bij past, en dat is hoe Thijs zich gedraagt op de dag dat ze komen.

Wat er zondag gebeurde

Ze stonden om elf uur voor de deur, een uur eerder dan afgesproken, met een taart die te groot is voor acht mensen laat staan voor zeven. Dat doen ze altijd. Opa Ben droeg hem met twee handen alsof hij hem gemaakt had, wat niet zo is, hij komt van de bakker bij hen op de hoek.

Wolk werd gek. Dat was het beste deel van de dag, want een hond die door de gang stuitert lost de eerste tien minuten van elk bezoek op. Ze hadden hem nog niet gezien. Ze kenden hem van foto’s die Fenna stuurt.

Loes was verlegen, wat ze nooit is, en verstopte zich achter mijn been. Bram vertelde binnen vier minuten het complete verhaal van zijn stenenverzameling inclusief het deel dat nergens eindigt. Fenna zette koffie zonder dat het gevraagd werd, wat me opviel omdat het nieuw is.

En Thijs stond in de keuken kopjes te pakken die al op tafel stonden.

Halverwege de middag zijn hij en zijn vader naar de schuur gegaan. Officieel om naar de badkamerdeur te kijken, die daar op twee schragen ligt te wachten op een badkamer. Ze zijn daar veertig minuten gebleven. Ik heb ze door het keukenraam gezien. Ze stonden allebei naar die deur te kijken, met hun armen over elkaar, en er werd ongeveer één zin per vijf minuten gezegd.

Ik weet zeker dat dat het beste deel van de dag was voor allebei.

Om vier uur reden ze weg

En dat is het punt waar ik dit stuk eigenlijk om schrijf.

Als mijn ouders weggaan, gaan wij verder met de avond. Dan zet ik de vaatwasser aan en zegt Thijs iets over hoeveel bonen we weer mee hebben gekregen.

Als zijn ouders weggaan, wordt Thijs stil op een andere manier. Niet chagrijnig. Niet verdrietig, tenminste niet zo dat je het kunt aanwijzen. Hij gaat dingen doen. Zondag heeft hij tussen vier uur en het avondeten de hele schuur opnieuw ingedeeld, iets wat hij in april ook al een keer gedaan heeft, en toen kwam hij binnen met een doos oude gereedschappen en zei hij dat die nog van zijn vader waren geweest.

Meer niet. Dat was de zin. En daarna hebben we uit die schaal gegeten.

Ik heb geleerd om er dan niets van te zeggen. Dat heeft me jaren gekost en het is nog steeds moeilijk, want ik ben iemand die dingen benoemt en die denkt dat benoemen helpt. Bij hem helpt het niet. Bij hem is een vraag over hoe hij zich voelt geen opening maar een deur die dichtvalt.

Wat wel helpt is naast hem in de schuur gaan staan en niets vragen. Dan komt er soms iets. Zondag kwam er niets, en dat was ook goed.

De taart

Er stond maandagochtend nog een half blad taart op het aanrecht. Bram heeft er een stuk van meegenomen naar school, in een bakje, wat niet mag maar wat ik niet ga navragen.

Fenna vroeg gisteren aan tafel of oma Annie en opa Ben met kerst komen. Wij vieren kerst dit jaar voor het eerst zelf, hier, en dat is nog helemaal niet geregeld.

Thijs zei dat hij ze zou bellen.

Hij heeft nog niet gebeld. Ik heb de telefoon vanmiddag naast zijn koffie gelegd, wat ongeveer het meest doorzichtige is dat ik deze week gedaan heb.