De eerste schoen van het jaar stond om kwart over zes al klaar

Zaterdagochtend kwart over zes stond er al een schoen bij de verwarming.

Niet omdat het toen mocht. Het mocht pas ‘s avonds. Maar Bram was wakker geworden, had bedacht dat het vandaag was, en heeft de schoen alvast neergezet zodat er later geen tijd verloren zou gaan. Toen is hij weer naar bed gegaan. Dat vind ik het beste deel.

Het briefje hing er nog

Vorig jaar hebben Thijs en ik op een zondagavond de sinterklaasregels opgeschreven en op de koelkast gehangen, omdat we elkaar elk jaar tegenspraken waar de kinderen bij waren. Dat briefje hangt er nog. Het is vet geworden aan de onderkant en er zit een magneet doorheen geprikt.

Ik had verwacht dat we het opnieuw zouden moeten maken. Dat bleek niet nodig. Wat erop staat klopt nog steeds.

Schoen zetten begint bij de intocht. Twee keer per week, dinsdag en vrijdag. Wat erin gaat is klein. Vijf december is alleen wij. Er staat nog steeds een doorgestreepte regel op die niemand meer kan lezen en waar Fenna vorig jaar twee keer naar wees en dit jaar niet meer.

Alleen moest er één regel bij.

Regel zeven

De schoen staat op een stoel.

Dat is de hele regel. Hij is er gekomen omdat we sinds mei een hond hebben en de hond niet weet dat november bijzonder is.

Vorig jaar was een schoen bij de verwarming een veilige plek. Dit jaar is een schoen bij de verwarming op vloerhoogte een uitnodiging. Wolk heeft niet eens iets fout gedaan, dat is het punt. Hij heeft alleen zijn neus in Brams gymschoen gestoken op het moment dat wij dachten dat we voorzichtig deden, en toen was het gesprek klaar.

Dus staan er nu twee schoenen op een keukenstoel. Ze staan daar met de neus naar elkaar toe. Het ziet er stom uit. Het werkt.

Wie er dit jaar wat doet

Fenna is elf en zit in groep 8 en weet het al twee jaar. Vorig jaar mocht ze helpen en dat werkte beter dan doen alsof. Dit jaar helpt ze niet meer, dit jaar regelt ze.

Zij bepaalt wat er in de schoen van Loes gaat. Zij houdt bij wat er al geweest is, want dat vergeet ik en dan ligt er twee keer dezelfde soort koek in dezelfde week en dat merken kinderen. Ze heeft er een lijstje voor gemaakt met de dagen erop en een kolom per kind. Ik heb het gezien. Het is beter dan wat ik ooit heb gemaakt en het ligt niet kwijt in de la.

Bram is acht. Bram gelooft, geloof ik, en daar komt hier nog een stuk over dat ik nu nog niet kan schrijven.

En Loes is drie en een half en doet voor het eerst echt mee. Vorig jaar zette ze elke avond haar gele laars bij de verwarming, ook op de dagen dat het niet mocht, omdat ze zag dat anderen iets neerzetten. Ze wist niet wat ze deed en ze deed het perfect.

Dit jaar weet ze het wel. En die gele laars past niet meer.

Wat je doet met een laars die niet meer past

Ze heeft hem gisteren gepakt en geprobeerd, staand in de gang, met haar hand tegen de muur. Hij ging tot halverwege. Ze heeft het drie keer geprobeerd en toen heeft ze hem weer teruggezet in de bak.

Ik heb mijn mond gehouden, wat me moeite kostte.

Toen heeft ze een andere schoen gepakt, eentje die wel past en die niet geel is en niet bijzonder, en die op de stoel gezet naast die van Bram. En daarna heeft ze de gele laars ernaast gezet. Niet om in te zetten. Ernaast.

Fenna vroeg of dat mocht. Ik zei ja.

Vanavond

Er is gezongen. Wolk is bij het zingen weggelopen naar de gang, wat ik hem niet kwalijk neem, want er zaten drie stemmen in en maar één toonsoort.

De stoel staat in de keuken met de deur dicht. In de schuur ligt iets. Op de koelkast hangt een briefje met zeven regels, waarvan er eentje gaat over een hond.

Morgen is het zondag en dan mag het niet. Dinsdag wel. Dat weet iedereen hier inmiddels beter dan ik.