Wij verstoppen de pepernoten nu voor de hond en niet voor de kinderen

De bovenste keukenkast, links van de afzuigkap, is elf jaar lang de veiligste plek van dit huis geweest.

Daar ligt in november alles. Dat weet iedereen. Fenna weet het al jaren en zegt er niets van, Bram is er te klein voor en Loes weet niet eens dat die kast bestaat. Het systeem was goed. Het systeem was af.

Zaterdagmiddag lag er een lege zak op de keukenvloer, keurig opengetrokken langs de naad, en zat er een hond onder de eettafel te kijken alsof hij daar de hele middag al lag.

Hoe hij erbij kwam

De keukentrap stond ernaast.

Dat is de hele verklaring en het is geen goede, want die keukentrap staat daar sinds de badkamer omdat er in dit huis nergens meer plek is voor iets. Wolk is er niet op geklommen, dat kan hij niet. Hij is er tegenaan gesprongen, de trap is verschoven, de zak lag op de rand van het aanrecht omdat ik hem daar had neergelegd toen de telefoon ging, en de rest is zwaartekracht.

Dus strikt genomen heeft de hond die kast niet opengemaakt. Ik heb hem opengelaten en er een ladder naast gezet.

Dat maakt voor de zak pepernoten niet uit.

Wat we sindsdien anders doen

Ik dacht altijd dat verstoppen een kwestie was van slimme plekken. Dat heb ik hier vorig jaar rond deze tijd nog opgeschreven, over de schuur en die deur die zo vervelend klemt dat niemand de moeite neemt.

Dat werkt bij kinderen. Kinderen redeneren. Een kind denkt na over waar iets zou kunnen liggen, en als de deur klemt, denkt het na over iets anders.

Een hond redeneert niet. Een hond loopt door de keuken en weet het gewoon. Ik heb hem vrijdag zien staan onder de kast waar nu niets meer in ligt, met zijn neus omhoog, en hij bleef daar staan omdat daar in september wél iets lag.

Het enige wat werkt is hoogte. En de tweede regel, die ik pas na de zak geleerd heb, is dat er niets naast mag staan waar je tegenaan kunt duwen.

Dus nu ligt het sinterklaasgoed in de schuur, in een afgesloten bak, op de plank die Thijs zaterdagavond alsnog heeft opgehangen omdat het toch een keer moest.

De schuur was al de plek voor de cadeaus. Nu is het ook de plek voor de koek. Er staat sinds zaterdag een bak op ooghoogte waar niemand van dit gezin bij kan behalve Thijs, wat betekent dat ik hem elke keer moet vragen, wat weer een heel ander probleem is.

Wat de kinderen ervan vonden

Bram vindt dat Wolk erbij hoort en dat een hond die pepernoten vindt niet gestraft mag worden. Hij heeft dat zaterdag met veel overtuiging betoogd terwijl hij zelf de vloer aan het aanvegen was, wat hem sterker maakte in het debat dan mij.

Fenna heeft de zak opgeraapt, gekeken hoeveel er in had gezeten en gezegd dat het er dan ongeveer nog vier waren geweest. Ze had gelijk. Ik had er de dag ervoor met een kop thee gezeten.

Loes zei tegen Wolk, met een vinger erbij en precies de toon van iemand die het van haar moeder heeft: “Dat mag je niet doen.”

En daarna gaf ze hem een aai.

Vanavond

De keukentrap staat nu in de gang, bij de emmer met tegels, die er ook nog steeds staat.

Wolk ligt onder de tafel. Hij ligt daar sinds mei elke avond, precies onder het midden, zodat je hem alleen ziet als je bukt.

Hij kijkt om de zoveel tijd naar de keuken. Niet lang. Even.

Hij weet het nog.