Fenna trok een lootje en het was precies het verkeerde kind

Ze kwam donderdag thuis met een opgevouwen briefje in haar broekzak en heeft er drie dagen niets over gezegd.

Dat is bij Fenna geen kleinigheid. Dat is een systeem. Ze houdt dingen bij zich tot ze weet wat ze ervan vindt, en dat kan dagen duren, en in die dagen is ze normaal en vriendelijk en ligt haar deur dicht.

Zondagmiddag lag het briefje op de keukentafel. Niet per ongeluk, denk ik.

Wat er op stond

Een naam. Ik schrijf hem hier niet op, want het is een meisje van elf uit ons dorp en dat gaat niemand aan.

Wat ik er wel over kan zeggen: die twee zaten in groep 3, 4 en 5 elke ochtend naast elkaar, gingen bij elkaar logeren, hadden een geheimtaal met vier woorden waarvan ik er twee ken. En ergens in groep 6 is dat opgehouden. Niet met een ruzie. Niet met een gebeurtenis waar ik een datum bij kan zetten. Het is gewoon uitgegaan, zoals dat op die leeftijd gaat, en de ene helft ervan huilde in november aan mijn keukentafel en de andere helft ging op het plein met andere meisjes lopen.

Sindsdien zeggen ze goedendag. Meer niet. Twee jaar lang, in een klas van zesentwintig kinderen.

En in groep 8 maken ze op De Kleine Belt surprises voor elkaar. Loten worden getrokken uit een gymschoen van meester Joost. Er wordt niet geruild, dat is de regel, en meester Joost heeft die regel er dit jaar met zoveel nadruk in gehamerd dat je bijna zou denken dat hij die schoen zelf gesorteerd heeft.

Wat ik bijna deed

Ik heb zondagmiddag in de keuken gestaan met dat briefje in mijn hand en ik heb serieus overwogen om te bellen.

Niet om te klagen. Om het even te vragen. Of er misschien, gezien de situatie, iets mogelijk was. Ik had de zin al klaar en hij begon met dat ik er verder niet moeilijk over wilde doen.

Ik heb het niet gedaan, en het scheelde weinig. Wat me tegenhield was niet wijsheid maar dat Fenna binnenkwam voor een glas water en zag dat ik dat briefje vasthield, en dat ze meteen zei: “Ik doe het gewoon hoor.”

Op een toon waar geen millimeter ruimte in zat.

Dus toen heb ik gevraagd wat ze nodig had.

Wat ze maakt

Karton. Veel karton. Een doos van de verbouwing waar de nieuwe wastafel in heeft gezeten, en die was groot genoeg om iets van te maken dat nu op zolder staat en waar ik niet naar mag kijken.

Ik weet wel wat het wordt, want ze heeft het aan Bram verteld en Bram bewaart geen geheimen die niet over Sinterklaas gaan.

Ze maakt een boomhut. Geen echte natuurlijk, een kartonnen, met een ladder aan de zijkant.

In groep 4 hadden die twee een boomhut. Dat was geen boomhut, dat waren twee pallets tegen de heg bij hen in de tuin, en daar hebben ze een zomer lang in gezeten. Ik ben er twee keer geweest om iemand op te halen die niet wilde.

Dat is twee jaar voor het uitging. Fenna heeft daar zelf aan gedacht. Ik heb er niets over gezegd, ik wist niet eens meer dat die pallets bestonden tot ik zaterdag het woord ladder hoorde vallen.

Het gedicht is nog niet af. Ze heeft me er één regel van laten lezen en die was niet zoetsappig en ook niet gemeen, en ik ben daar meer van onder de indruk dan ik haar heb laten merken.

Wat een verplichte surprise blijkbaar doet

Ik vond het aanvankelijk een beetje wreed, dat systeem met die schoen. Een kind dat drie weken lang moet knutselen voor iemand die het even niet kan.

Maar dat is precies wat er nu gebeurt, en het is niet wreed.

Ze denkt drie weken lang aan dat meisje. Ze moet wel. Ze moet bedenken wat die leuk vindt, en om dat te bedenken moet ze terug naar de tijd dat ze het wist. En dan kom je bij pallets tegen een heg.

Ik weet niet of hier iets uit voortkomt. Waarschijnlijk niet. Ze zitten allebei over vier maanden op een andere school, en dit soort dingen lost zich in het echt zelden op zoals in een boek.

Maar er staat op onze zolder een kartonnen boomhut met een ladder erlangs, en die is gemaakt door iemand die zich precies herinnert hoe die eruitzag.

Vanavond

Ze heeft de deur van haar kamer dicht en de lijmpistoolstekker in de gang, wat betekent dat er een verlengsnoer door de overloop loopt en dat wij daar vanavond drie keer over gaan struikelen.

Loes mocht kijken. Bram mocht niet. Ik mag op de vijfde.