Mijn oudste gaat dit jaar niet meer langs de deuren

Aan tafel, dinsdag, ergens tussen de aardappels en het toetje, vroeg Bram wie er dit jaar met hem meegaat.

Fenna zei, zonder op te kijken: “Ik doe niet meer mee.”

En daarna at ze gewoon door.

Ik reageerde te snel

Ik zei meteen iets als “oh joh, dat kan toch nog best”, op precies dezelfde toon waarmee ik twee weken geleden dat antwoord over februari gaf.

Ze keek me aan met dat gezicht dat ze de laatste tijd steeds vaker heeft, waarin geduld zit en een klein beetje medelijden, en zei dat ze het niet erg vond. Ze vond het gewoon niet meer leuk om zelf aan te bellen. Dat is alles.

Ze wil wel mee. Ze wil met Bram en Loes de straat door lopen en bij de deuren blijven staan waar zij niet naar binnen hoeft. En thuis wil ze de deur doen als er kinderen komen.

Toen ik dat eenmaal had begrepen was het ook meteen klaar, en de rest van de avond ging het over iets anders.

Ik heb er zelf nog een uur over nagedacht met de afwas.

Het is hier trouwens geen groot feest

Ik moet er eerlijk bij zeggen dat Halloween hier in het dorp bescheiden is. Het zijn een paar straten. Er staan bij een stuk of twaalf huizen pompoenen buiten en dat is het teken dat je daar mag aanbellen, en bij de rest niet.

Het echte werk is hier half november, met de lampionnen. Dan loopt het hele dorp. Daar heb ik vorig jaar over geschreven en daar verandert niets aan, want Fenna heeft er gisteren uit zichzelf bij gezegd dat ze met Sint Maarten wel met Loes meeloopt.

Dus het is geen afscheid. Het is een verplaatsing. Ze schuift op van meedoen naar erbij zijn, en dat gaat dit jaar in stapjes die ik pas zie als ze al gezet zijn.

Dit is het jaar waarin dat vaker gaat gebeuren, denk ik. Groep 8 is één lange rij dingen die voor de laatste keer gebeuren zonder dat iemand aankondigt dat het de laatste keer is.

Bram maakt zijn pak van ons bouwafval

Bram, ondertussen, is bezig met iets waar ik geen invloed op heb.

Hij heeft een stuk bouwplastic uit de container gehaald, van dat dikke doorzichtige spul waar boven alles mee is afgeplakt, en daar knipt hij sinds zondag stukken uit. Er komt karton bij en er komt heel veel tape bij. Wat het moet worden weet ik niet precies. Ik heb het twee keer gevraagd en beide keren kreeg ik een antwoord van drie minuten waarin ook een draak voorkwam.

Wat ik wel weet is dat het ritselt. Het ritselt zo hard dat je hem door het huis hoort lopen als een tas boodschappen die zichzelf verplaatst.

Thijs heeft gezegd dat hij er niet mee de trap op mag, want dan struikelt hij over zijn eigen kostuum. Dat is de enige regel die is gesteld.

Loes wil geen masker zien. Niet één. Vorig jaar was ze daar nog te klein voor om iets van te vinden en dit jaar heeft ze er een uitgesproken mening over, dus we hebben afgesproken dat ze in de deuropening blijft staan als er iemand aanbelt en dat wij het snoepbakje vasthouden.

De pompoen

Vanmiddag stond de pompoen op de keukentafel, op een stuk bouwzeil dat we nu voor alles gebruiken.

Bram wilde meteen beginnen en heeft het mes drie keer overgekregen. Loes moest de zaden eruit halen, wat ze deed met twee handen tegelijk, en ze heeft daarna twintig minuten met een kom natte pitten gezeten en die geteld tot dertien.

En Fenna, die niet meer langs de deuren gaat, ging op het aanrecht zitten kijken. Na een minuut of tien zei ze dat het scheef werd.

Toen kwam ze erbij staan, pakte het mes, en heeft ze de hele pompoen uitgesneden. Met een gezicht met een scheve mond, want dat vond ze grappiger dan eng.

Hij staat nu buiten bij de voordeur, naast de bak met de kastanjes waar ik niet meer bij kan.

Vrijdag om zes uur gaat hij aan.