Een maand verder zaten we met thee op een kale vloer

De laatste kinderen belden om kwart over acht aan. Twee stuks, allebei een kop kleiner dan de deurbel, allebei doodserieus.

Bram was toen al terug. Hij is anderhalf uur weg geweest met Thijs, Loes en Fenna, en hij is thuisgekomen met een emmertje dat voor een derde vol zat en met een pak van bouwplastic dat aan de achterkant helemaal open was gescheurd.

Loes heeft het hele rondje gelopen zonder één keer gedragen te willen worden, wat ik toeschrijf aan het feit dat ze een taak had, namelijk het snoepbakje vasthouden. Dat is de tweede keer deze maand dat een tas of een bakje in haar hand een half uur wandelen heeft opgeleverd, en ik ga daar in november gebruik van maken.

Ik heb zelf bij de deur gestaan met het bakje, want dat is sinds dit jaar mijn taak. Er kwamen elf kinderen langs, wat voor onze straat veel is. Twee daarvan waren zo klein dat ze niets zeiden en alleen hun tas ophielden, en achter hen op het pad stond een vader in het donker te wachten met zijn handen in zijn zakken, en die zwaaide.

Dat is ongeveer het hele feest hier. Elf kinderen, een pompoen, en een man op het pad die zwaait.

Om half tien lagen ze alle drie boven.

Wat we toen deden

Thijs kwam de keuken in met twee mokken thee en zei: “Kom eens mee.”

Hij is naar boven gelopen, heeft het zeil van de derde tree losgehaald en aan de kant gehangen, en toen zijn we onze badkamer in gegaan.

Er ligt sinds dinsdag een nieuwe vloer. Egaal, grijs, koud, en verder helemaal niets. De wanden zijn gestuct en nog donker op de plekken waar het nog niet droog is. Waar het raam zit hangt plastic. Er staat één bouwlamp op de grond die alles fel maakt en waar je in de hoeken niets van ziet.

We hebben op die vloer gezeten. Met onze rug tegen de muur, met twee mokken, in een kamer die er nog niet is.

Vier weken geleden stond hier een douche waar ik om kwart over zes onder stond te denken aan een gymtas.

Wat er wel af is

Ik ben deze maand vooral bezig geweest met wat er niet af is. Dat lijstje ken ik uit mijn hoofd, want dat is het lijstje dat ik ‘s nachts doorneem.

Dus we hebben het een keer omgedraaid, daar op die vloer, en toen kwamen we hierop:

• De hele oude boel is eruit, inclusief het bad waar Loes drie weken lang naar gevraagd heeft.
• Het zachte hout onder het raamkozijn is weg en vervangen. Dat is het stuk waarvan we op 8 oktober niet wisten dat het bestond.
• De leiding die daar in de jaren tachtig verkeerd is gelegd, ligt nu waar hij hoort.
• De vloer eruit tot op de balken, en er weer in.
• Alles gestuct.
• En de elektra is meegenomen, wat niet in de offerte stond en wat er volgens de aannemer nu meteen bij moest omdat we anders over twee jaar opnieuw beginnen.

Dat is meer dan ik dacht. Dat is echt aanzienlijk meer dan ik dacht, en ik zat daar met mijn thee en was er even oprecht verbaasd over.

Wat er nog moet: tegels, sanitair, een deur, glas, en al die dingen waar je pas aan het eind aan toe komt. De tegelzetter komt in de week van 10 november, tenzij er iets tussenkomt.

Er komt altijd iets tussen. Dat weet ik nu.

Wat Thijs zei

Ik heb hem twee weken geleden verteld dat ik bij de buren ‘s ochtends uit hun badkamerraam naar hun tuin sta te kijken, en dat ik dat mooi vind, en dat ik ook wel een raam wilde. Hij zei toen dat dat niet kan, want daar zit de schoorsteen, en toen zei hij nog iets over een lichtkoker en toen ben ik weggelopen omdat ik er niet over wilde nadenken.

Gisteren, op die vloer, zei hij:

“Ik heb het toch nog gevraagd. Van dat raam.”

Het kan niet. Dat wisten we allebei al voordat hij het vroeg. Hij heeft het aan de aannemer voorgelegd, die is gaan kijken, en die heeft precies gezegd wat Thijs zelf ook al had gezegd, namelijk dat daar de schoorsteen zit.

Hij heeft het gevraagd terwijl hij het antwoord wist.

Ik heb daar niks op gezegd, want ik wist even niks. Ik heb een slok thee genomen en naar het plastic voor het raamgat gekeken, dat bewoog omdat het buiten waaide.

Er komt wel een lamp boven de spiegel die aan gaat als je binnenkomt. Dat had hij ook al geregeld. Hij zei dat het niet hetzelfde is en dat het beter is dan niks.

Halverwege

Deze maand is er van alles gebeurd waarvan ik dacht dat het over de badkamer ging en dat achteraf ergens anders over ging.

Bram werd acht en koos vier namen in plaats van negentien. Fenna vroeg op de fiets welke school het wordt en ik gaf daar het slechtste antwoord op dat ik had. Er hangt sinds die avond een lijstje met vier scholen op de koelkast, en Loes heeft er een streep doorheen gezet en Fenna heeft hem opnieuw geschreven en hoger opgehangen.

Ik ben één keer veel te boos geworden om een omgevallen beker.

We hebben op de heuvelrug gelopen met een hond die in mei nog na veertig meter naar huis wilde.

En we douchen al vier weken elf meter verderop bij mensen die daar niets voor terug willen, wat me nog steeds elke ochtend even ongemakkelijk maakt en waar ik hoop dat ik ooit iets mee doe voor iemand anders, want dat is wat Ilse zegt dat de bedoeling is.

En ik heb geleerd dat ik een maand als deze niet doorkom op een planning maar op een handvol vaste momenten. Kwart over vijf eten. De blauwe tas naast de deur. De la met het bestek die ik elke avond uitveeg terwijl het nergens toe leidt. Dat zijn geen oplossingen, dat zijn houvasten, en het verschil daartussen was me tot deze maand nooit zo duidelijk.

Volgende maand komt de tegelzetter. Komt het voorlopig advies van Fenna. Begint Sinterklaas, voor het tweede jaar op dit blog en voor het eerst met een hond die dingen van de tafel pakt.

We hoorden op een gegeven moment iets op de trap.

Wolk kwam naar boven. Voor het eerst sinds 3 oktober, want dat zeil hing er en daar gaat hij niet langs. Hij is de badkamer in gelopen, heeft de hele ruimte rondgesnuffeld, is toen midden op die kale vloer gaan liggen en heeft gezucht zoals hij dat onder de eettafel doet.

Toen zaten we daar met zijn drieen op een vloer waar nog niks op ligt.

Buiten brandde de pompoen nog. Die hebben we vergeten uit te doen, en dat is vanochtend te zien.