We reden naar Sneek en Thijs zei op de terugweg een ding

Er staat in Sneek een koektrommel op de kast die er al stond toen ik Thijs leerde kennen. Dezelfde trommel. Er zitten dezelfde koekjes in en oma Annie zet hem op tafel voordat je zit.

Bram heeft er zondag drie gepakt en niemand heeft daar iets van gezegd, want dat is de afspraak in dat huis en die afspraak is ouder dan hij.

Waarom we er niet vaker komen

Ik wil hier geen mooi verhaal van maken, dus de eerlijke opsomming.

Het is anderhalf uur rijden. Over Lemmer en Emmeloord, en op de terugweg door de polder waar het na half acht helemaal donker is.

We hebben één vrije zaterdag en één vrije zondag, en in die twee dagen zit voetbal, een boodschap, de tuin, en een middag waarop niemand iets hoeft omdat we anders in oktober omvallen.

Er is nooit ruzie geweest. Dat is het gekke. Er is geen conflict, er is geen zin die ooit verkeerd is gevallen, er is niets om op te lossen. Er is alleen niemand die belt.

Oma Annie en opa Ben bellen niet omdat ze weten dat het druk is. Thijs belt niet omdat Thijs niet belt. Ik bel wel eens, en dan is het gezellig, en dan hangen we op en gebeurt er weer twee maanden niks.

Drie keer per jaar. Ik heb het nageteld in mijn agenda van vorig jaar: Pasen, een zondag in juli en tweede kerstdag. Meer was het niet.

Wat er in dat huis gebeurt

We waren er zondag om elf uur. Ze stonden allebei in de deur, wat ze altijd doen, ook als het regent.

Opa Ben heeft Bram binnen tien minuten mee de schuur in genomen. Daar staat een werkbank waar Thijs als kind aan heeft gestaan en waar nu een jampot vol flesdoppen op stond, verzameld, gespoeld en op kleur gesorteerd.

Bram is met die pot naar binnen gekomen alsof hij een prijs had gewonnen. Hij mocht hem meenemen. Hij heeft de rest van de middag doppen op de vloerbedekking gelegd in rijen die volgens hem een systeem hadden.

Oma Annie had voor Fenna een schrift gekocht. Zomaar, een gelinieerd schrift met een harde kaft, omdat ze had onthouden dat Fenna lijstjes maakt. Fenna zei dankjewel op die beleefde manier van elf jaar, en heeft het schrift daarna de hele terugreis op schoot gehouden.

En Thijs deed wat Thijs daar doet, namelijk stiller worden. Niet chagrijnig. Gewoon: hij praat thuis al weinig en daar praat hij minder. Hij zat op dezelfde stoel als altijd en om drie uur zijn hij en zijn vader samen naar buiten gelopen om naar iets in de goot te kijken, en dat heeft veertig minuten geduurd.

Ik heb met oma Annie de afwas gedaan en over niets gepraat, wat prettiger was dan het klinkt.

Wat Loes zei

We gingen om half zes weg. In de gang, jassen aan, Loes op de arm van oma Annie, die haar wilde knuffelen.

Loes draaide haar hoofd weg en zei tegen mij, hardop, op de manier waarop een kind van drie alles hardop zegt:

“Wie is die mevrouw?”

Het bleef daarna een paar seconden stil. Oma Annie lachte het weg en zei dat het ook zo lang geleden was.

Ze zei dat lief. Ze zei het zonder verwijt. Dat was het ergste eraan.

Loes was in maart drie geworden en heeft haar dit jaar twee keer gezien. Voor haar is dat een huis waar je koekjes krijgt en waar een oude klok tikt. Dat is niet haar schuld en het is ook niet die van oma Annie.

In de auto, tussen Lemmer en Emmeloord

Het was donker. Achterin sliep Loes, Bram rammelde met zijn pot en Fenna las met een lampje.

Thijs heeft veertig minuten niets gezegd. Ik ken dat en ik vul dat niet meer op, want alles wat ik erin gooi maakt het langer.

En toen zei hij, met zijn ogen op de weg:

“De volgende keer blijven we slapen.”

Meer niet. Geen plan, geen datum, geen uitleg. Van Thijs is dat een lang gesprek.

Ik heb ja gezegd voordat hij de kans kreeg om het terug te nemen. En daarna heb ik gevraagd of hij dat dan zelf wilde bellen, want anders bel ik en dan is het weer van mij.

Hij zei dat hij dat zou doen.

Hij heeft het maandag gedaan. Ik hoorde hem in de gang, kort, zoals hij altijd belt, en toen hij ophing zei hij dat het de eerste zaterdag van november werd en dat we dan de hond meenemen.

De pot met doppen staat nu op Brams kamer. Als je de deur dichtdoet rammelt hij mee.