Vanochtend douchte ik voor het laatst en morgen wordt Bram acht

Om kwart over zes stond ik onder de douche en dacht aan helemaal niets. Aan de boodschappen, geloof ik. Aan of de gymtas van Bram gewassen was.

Pas toen ik de kraan dichtdraaide en het water door de afvoer hoorde weglopen dacht ik: dit was hem dan.

Morgenochtend om zeven uur staat er een busje voor de deur en dan gaat onze badkamer eruit.

Waarom het uitgerekend vrijdag moest

De aannemer belde vorige week dinsdag. Er was een klus uitgevallen bij iemand anders, dus hij kon vrijdag beginnen. Of anders over drie weken, maar dan liep het door tot ver na de kerst en dat wilde hij ons niet aandoen.

Vrijdag is 3 oktober.

Bram wordt morgen acht.

Ik heb aan de telefoon een halve seconde stilgevallen, wat aan de andere kant van de lijn waarschijnlijk klonk als slecht bereik, en toen heb ik ja gezegd. Thijs vond het geen enkel probleem. Bram, die het gesprek half meekreeg vanaf de bank, vond het het beste nieuws van de week. Hij wordt acht en er komt een man met een sloophamer. Voor hem is dat gewoon een groot cadeau waar wij niet eens aan gedacht hadden.

Ik heb het nog een keer nagevraagd bij Fenna, want die is elf en heeft over dit soort dingen een mening die de moeite waard is.

“Hij vindt het echt leuk, mam. Hij vertelt het al aan iedereen.”

Dus dat is dan geregeld.

Wat er allemaal in die kast bleek te staan

Gisteravond hebben Thijs en ik de badkamer leeggehaald. Dat is een klus waar je een half uur voor uittrekt en die twee uur duurt, en dat wist ik van tevoren, en toch had ik weer een half uur ingepland.

Wat er uit de onderkast kwam, in de volgorde waarin het eruit kwam:

1. Een halve fles zonnebrand die mee is geweest naar de Vogezen. Niet die van deze zomer. Die daarvoor.
2. Drie tandenborstels waarvan niemand wil zeggen dat ze van hem zijn.
3. Een badeend zonder piepgeluid, van Loes, uit een tijd dat ze nog niet kon zeggen dat ze hem miste.
4. Een föhn die het doet maar waarvan het snoer op een manier is opgerold die ik niet ga uitleggen.
5. Elf haarelastiekjes, waarvan er tien tot Fenna behoren en die ze al maanden mist.
6. Een fles ontstopper die er al stond toen wij hier kwamen wonen. Wij wonen hier elf jaar.
7. Een tegel. Eén losse tegel. Van een kleur die nergens in dit huis voorkomt.

Die tegel heb ik bewaard. Ik weet niet waarom.

Wat de kinderen ervan vinden

Bram vindt het spannend en is van plan morgenochtend de hele sloop te bekijken. Ik heb gezegd dat dat niet gaat en hij heeft gezegd dat het wel gaat, en ergens tussen die twee standpunten in gaan we morgen uitkomen.

Fenna heeft één vraag gesteld en die was praktisch, zoals haar vragen altijd praktisch zijn. Hoe lang. Ik zei tweeenhalve week. Ze keek me aan met precies het gezicht van mijn moeder en zei dat ze het in november nog een keer zou vragen.

Loes is drie en heeft de hele avond gevraagd waar het bad naartoe gaat. Niet één keer. Ongeveer twintig keer, en elke keer alsof ze het antwoord van de vorige keer niet had geaccepteerd. Toen ik zei dat het bad weggaat en dat er een nieuwe komt, is ze naar boven gelopen en heeft ze haar gele laars in het bad gezet.

Die staat er nu nog.

Vanavond

Het is half elf. Boven is de badkamer leeg, op een gele laars en een douchegordijn na dat we vergeten zijn los te halen. Er staat een doos in de bijkeuken met tandenborstels, handdoeken en shampoo, en op die doos zit een briefje waarop staat wat erin zit, alsof dat helpt.

In de keuken staat een taart onder een theedoek. Geen taart eigenlijk, een cake, want hij had gezegd dat hij dit jaar cake wilde met alleen slagroom erop. Ik heb dat opgeschreven op een briefje, en dit keer heb ik het briefje op de koelkast geplakt in plaats van in de la gelegd.

Morgen om zeven uur komt het busje. Om acht uur moet Bram naar school met vierentwintig zakjes voor de klas.

Om half acht wordt hij wakker en dan is hij acht.